Tom, Rozdzial

  1   1, I  |              zestarzałej, złośliwej twarzy. Może kiedyś były one jedyną
  2   1, I  |          czasu czy losu zgniecionej twarzy. Szła szerokim, zamaszystym,
  3   1, I  |           niespokojnej i zamyślonej twarzy nie było, jakkolwiek rozjaśniało
  4   1, I  |             ożywienia zniknął z jej twarzy. Zmysły jej przestały pić
  5   1, I  |         ogrodowy, kwitły rumieńcami twarzy i jaskrawymi barwami ubrań.
  6   1, I  |              Od ogorzałej cery jego twarzy silnie odbijały złociste,
  7   1, I  |    trzymając lejce i nie odwracając twarzy ku wiezionym przez się kobietom
  8   1, I  |             mniej opalone od reszty twarzy, gładkie i pogodne.~- Dobry
  9   1, I  |     kwiecistych pantoflach. Wzrok w twarzy młodej dziewczyny utkwiła,
 10   1, II |            batystową chustką dokoła twarzy.~Kirło śmiał się; małe,
 11   1, II |          wpółzłośliwym uśmiechem ku twarzy jej pochylał. Z chudych,
 12   1, II |           rumianą twarzą. Wśród tej twarzy pulchne, rumiane usta uśmiechały
 13   1, II |            podnosiła. Wśród śmiałej twarzy szare jej oczy wydawały
 14   1, III|             twarz swą blisko do jej twarzy przychylał i z miłosnym
 15   1, III|   zasępiającą się twarz swą od jego twarzy oddalając z przejmującym
 16   1, III|        lekceważenia przebiegł mu po twarzy.~- Nie rozumiemy się i zrozumieć
 17   1, III|       Korczyński najlżejszym ruchem twarzy nie okazał. Łagodnej i długiej
 18   1, IV |            arystokratycznymi rysami twarzy, który w czasie obiadu płynnie
 19   1, IV |            układzie włosów, wyrazie twarzy i przybieranych pozach było
 20   1, IV |      ciemnymi bokobrodami otoczonej twarzy Zygmunta przebiegł bolesny
 21   1, IV |    niezmiernie żywą i nerwową. Rysy twarzy miał delikatne i piękne,
 22   1, IV |           na ruchliwej i wyrazistej twarzy studenta.~- Jak to!... -
 23   1, IV |         syna, podniosła powieki i w twarzy stojącego przed nią Zygmunta
 24   1, IV |     posiadała przedziwnej świeżości twarzy i nieporównanej dziewiczości
 25   1, IV |            Ciekawie spośród różowej twarzy patrzały oczy jej, błękitne
 26   1, IV |    przymuszonym uśmiechem na bladej twarzy półgłosem przemówił:~- Zdaje
 27   1, IV |             jej bladej i zamyślonej twarzy zatapiał oczy, tak jak u
 28   1, IV |       trochę złośliwym uśmiechem na twarzy siedział Kirło. Przed chwilą
 29   1, IV |         który uczynił ją podobną do twarzy bezbronnego, a dotkliwie
 30   1, IV |        odrywając oczy od zmienionej twarzy Klotyldy podniosła głowę
 31   1, IV |           swoją ścigał jej rękę i w twarzy jej zatapiał takie same
 32   1, IV |         przesunie ją po rozognionej twarzy stojącej przed nią dziewczyny.
 33   1, V  |       szorstko przesunął się po jej twarzy; wzięła go w rękę i ostrożnie
 34   1, V  |           patrzał ze zmieszaniem na twarzy i w postawie. Usta mu otworzyły
 35   1, V  |       zapytała.~Odkryte i od reszty twarzy bielsze jego czoło zaszło
 36   1, V  |              Uśmiech zniknął z jego twarzy. Dłużej i śmielej niż dotąd
 37   1, V  |           zaświeciły, rozbłysły i w twarzy Jana jak w tęczy utkwiły.
 38   1, V  |             mgnienie oka zatopiła w twarzy Jana:~- Piękna panna! -
 39   1, V  |         wyglądał on niż z daleka. Z twarzy jego o rysach ściągłych
 40   1, V  |           oczy, jego z wytężeniem w twarzy jej utkwiły. ~- Czyżby w
 41   1, V  |         wzrok jego przesunął się po twarzy Justyny.~- Panowie to co
 42   1, V  |        wśród okrągłej i tłustej jej twarzy śmiały się do nich jej białe
 43   1, V  |          cały wewnątrz kipiał, a na twarzy spotniał. Zdawać się mogło,
 44   1, V  |       rozognionej przed chwilą jego twarzy wszystko teraz śmiać się
 45   1, V  |             z niepokojem wznosił ku twarzy synowca.~-Czy my już dziś
 46   1, V  |           ze zmęczonej i cierpiącej twarzy Anzelma ku pochylonej w
 47   1, VI |            obejmowała, twarz swą ku twarzy jego pochylając i czasem
 48   1, VI |         powiek wzniosły się ku jego twarzy.~- A... a... a... zdaje
 49   1, VI |        którymi czas zatarł rysy ich twarzy, po znać można było smak
 50   1, VI |         nierówna, bo on był ciemnej twarzy i bardzo w sobie silny,
 51   1, VI | straszliwych, prędko pociemniała na twarzy i rękach, wyrosła, zmężniała
 52   1, VI |    osłupiałym prawie zdziwieniem na twarzy. Na żółciejące pola noc
 53   2, I  |           młodości, z ogorzałą cerą twarzy, silnie odbijającą od zawiązanej
 54   2, I  |          zarysowały pośród zwiędłej twarzy uśmiech serdeczny. Otworzyła
 55   2, I  |             rzecz taki rumieniec na twarzy matki pięciorga dzieci!~
 56   2, I  |             rzucając na dolną część twarzy dwie głębokie bruzdy.~-
 57   2, I  |   niewymowne szczęście tryska z jej twarzy, gdy spostrzeże czarnego
 58   2, I  |             oczy wznosiła w górę ku twarzy stojącego przed nią towarzysza.
 59   2, I  |         zmęczonej trochę cerze jego twarzy znać było długą już i wytężoną
 60   2, II |             palec do wysokości swej twarzy podniosła i poruszyła nim
 61   2, II |       jadalnej, na żółtoróżowej jej twarzy malowało się tyle przerażenia
 62   2, II |             łagodnego cierpienia na twarzy, że w każdym na nią patrzącym
 63   2, II |        wyrazem własnej wyższości na twarzy Darzecki odpowiedział:~-
 64   2, II |           twarz swą do samej prawie twarzy Darzeckiego przysuwając,
 65   2, II |         nóżkę Leonia ze smutkiem na twarzy, ze zmarszczonym trochę
 66   2, II |          trochę żartobliwym wyrazem twarzy.~- Szkoda tylko - zauważył -
 67   2, II |       mieniła się na pobladłej jego twarzy z wyrazem gryzącego żalu.
 68   2, II |             Nie podnosząc schylonej twarzy, z której długie wąsy aż
 69   2, II |         grubej, czerwonej, obrosłej twarzy jaśniał szereg zębów białych
 70   2, II |      zupełną powagą w postawie i na twarzy i rękę swą kościstą, lecz
 71   2, II |         osłabionym, ale z ubrania i twarzy prawie nie podobna byłoby
 72   2, II |       przemian; wszystkie nerwy jej twarzy drżeć zaczęły i oczy napełniły
 73   2, II |        trzeba. Podobno mi w nich do twarzy... Pan Orzelski i pan Kirło
 74   2, II |              że mnie w nich było do twarzy...~- Cóż to? czy konkurent
 75   2, II |       biednie, biednie wyglądającej twarzy.~- No, no! dość już tego! -
 76   2, III|          głowę i część mizernej jej twarzy, prędko jednak i wprawnie
 77   2, III|       dziewczyna, której delikatnej twarzy nawet ciężki, całodzienny
 78   2, III|        byłoby także wyczytać z jego twarzy ten zasęp i tę smętliwość,
 79   2, III|             i ze śladami uderzeń na twarzy. Rozjemcy pośpiesznie do
 80   2, III|            był wydarł ocierał pot z twarzy okrytej wyrazem goryczy
 81   2, III|            jednak ze zmieszaniem na twarzy coś około wozu swego poprawiał
 82   2, III|          kibić, drobne rysy różowej twarzy i włosy pełne więdnących
 83   2, III|    zamyślonych oczu nie spuszczał z twarzy Witolda. Twarz ta, ożywiona,
 84   2, III|            i głębiej zatapiał się w twarzy młodzieńca. Nagle policzek
 85   2, III|             borowi, a potem znowu w twarzy Witolda utkwiły.~- Tylko -
 86   2, III|           widzi pani, już ja dziś z twarzy stryja widzę, że go jutro
 87   2, IV |           ściekły mu po uczernionej twarzy. Za kołnierz od koszuli
 88   2, IV |             chwilę nie spuszczała z twarzy jego swych szarych źrenic,
 89   2, IV |          drugą sobie po uczernionej twarzy jakby w nieprzytomności
 90   2, IV |      widziała dokładnie profil jego twarzy i całą postać wypukle w
 91   2, IV |    nieśmiałość, która w wyrazie jej twarzy zastąpiła dumę albo raczej
 92   2, IV |    zakłopotanym; cienia uśmiechu na twarzy jego nie było. W przemoczonej
 93   2, V  |            całkiem górną część jego twarzy i widać było spod niego
 94   2, V  |             i rozszedł się po całej twarzy, aż na wysokie czoło, którego
 95   2, V  |           staję. Każdej nieznajomej twarzy ludzkiej najpierw zlęknę
 96   2, V  |           płotu przyparty, żółty na twarzy gdyby wosk i tylko długie
 97   2, V  |          profile ludzkich postaci i twarzy z wypukłością rzeźby i zarazem
 98   2, V  |           także młodej i kształtnej twarzy towarzysza.~- Syn pana Korczyńskiego
 99   2, V  |           do ogarnięcia spojrzeniem twarzy królewskiej, a jakimże był
100   2, V  |             oczy Marty tkwiły w jej twarzy, jakby przeszyć ją chciały
101   2, V  |             gradem leją się mnie po twarzy, ale oni myślą, że to od
102   2, V  |         śniła? Na włosach swych, na twarzy, na ustach uczuła ciepłe,
103   3, I  |        życia, pamiętał, że cera jej twarzy przypominała kwitnące róże,
104   3, I  |             i nie zadrżał żaden rys twarzy. Potem raz przy dźwięku
105   3, I  |            i fizyczne, które na jej twarzy od razu zgasiły rumieńce
106   3, I  |             długi i w dół opadający twarzy jego nadawał wyraz wiecznego
107   3, I  |            która ma gładką skórę na twarzy i rękach, estetyczne ubranie
108   3, I  |          lecz pięknej i szlachetnej twarzy niewieściej nie widać teraz
109   3, I  |          tkaninę ustrojona kobieta. Twarzy tych dwojga ludzi pani Andrzejowa
110   3, I  |         nerwowe drgania rozognionej twarzy, skręciła w ciemną aleję
111   3, I  |         tęskni, a jednak tyje! Cerę twarzy ma wprawdzie bladą i znużoną,
112   3, I  |           prawie pokornie utkwiły w twarzy męża, który od kart książeczki
113   3, I  |        odrywał. Na młodziutkiej jej twarzy malowało się pytanie: "Podejść
114   3, I  |       niespokojne jej oczy tonęły w twarzy męża z takim natężeniem,
115   3, I  |             kropli, zda się, krwi w twarzy, i po kilku dopiero minutach
116   3, II |           Ale pan Benedykt na wyraz twarzy syna wcale nie zwrócił uwagi.
117   3, II |  przymilonym uśmiechem na kościstej twarzy, z rąk pan domu przyjąwszy
118   3, II |      słuchały z rozmaitymi wyrazami twarzy. Z wyjątkiem przecież Benedykta,
119   3, II |                Jednak tusza i barwa twarzy Starzyńskiego nie zdawała
120   3, II |     zgadzasz? co?~Witold milczał. W twarzy jego po raz pierwszy Benedykt
121   3, II |            wydarzyć się to może, na twarzy jego zjawiał się ten sam
122   3, II |          ręce jej pochwycił. Po jej twarzy przebiegły ironiczne drgnienia.
123   3, II |       błyskawice i łzy, śród bladej twarzy świeciły jak czarne diamenty,
124   3, II |             coś malowało się w jego twarzy. Pocałował rękę matki i
125   3, III|             uciszało ich, gasiło, z twarzy im wywabiało rumieńce, a
126   3, III|            cierpliwego zmęczenia na twarzy, u której wisiały długie,
127   3, III|          zewnątrz napełniających je twarzy, ukazała się zżółkła, chuda
128   3, III|          potem długo w tłumie głów, twarzy, surdutów, sukien, rojącym
129   3, III|      myślącymi oczami śród steranej twarzy, perswadował:~- Cóż robić?
130   3, III|             wyprostowana, bardzo na twarzy czerwona, śmiała, lecz ponura.
131   3, III|            jej obejmując ukropem na twarzy się oblał i wzrokiem w górę
132   3, III|    podniesionym w górę, a twarzą ku twarzy tancerki schyloną, szumnie
133   3, III|            otworzyć muszę. Srogi na twarzy jest pan Korczyński i język
134   3, III|           także nie tylko już pot z twarzy ocierał. Znowu w ten sam
135   3, III|           więc chustką pot i łzy po twarzy rozmazując przerywanym głosem
136   3, III|        obwisłymi wąsami Walenty. Na twarzy jego zoranej i bladej wyraz
137   3, III|         niezmącenie cierpliwej jego twarzy, a ręce chude, jak ziemia
138   3, IV |            chmury pozdejmowały mu z twarzy.~"Widziu! Kochasz ty Niemen?
139   3, IV |            rozognionej i spotniałej twarzy. Przybywał widać z miejsca
140   3, IV |         tysiąc zmarszczek połamanej twarzy długie wąsy nieruchomo na
141   3, IV |             poranku przekwitających twarzy, oczu od wpatrywania się
142   3, IV |   niepokoiły jakieś blade cienie po twarzy tego młodzieńca błądzące,
143   3, IV |             grube łzy, które po tej twarzy ściemniałej, spalonej, ze
144   3, IV | połyskliwymi puchami obwieszone. Po twarzy Jana przemknęło przykre
145   3, IV |   zawstydzony i niedowierzający, po twarzy jego przemknął.~- Niech
146   3, IV |           mogli. Pod ogorzałą skórą twarzy Justyny przepływały co chwilę
147   3, IV |           rys i każde drgnienie ich twarzy ukazywały z wypukłością
148   3, V  |       postawą i tajemniczym wyrazem twarzy przez salon przechodził.~
149   3, V  |        cieszył się i tryumfował. Na twarzy Justyny najlżejsze nie odbiło
150   3, V  |            cieplejszym wejrzeniem w twarzy krewnej tkwiły. Wahającym
151   3, V  |          wzburzenie i przerażenie z twarzy i postawy mu nie ustąpiło.
152   3, V  |         wstrzymywanych uśmiechów na twarzy jej zadrgało, aż parsknęła