Tom, Rozdzial

  1   1, I  |          oswoić się z nim nie mogę i nigdy, nigdy z nim się nie pogodzę...~
  2   1, I  |              z nim nie mogę i nigdy, nigdy z nim się nie pogodzę...~
  3   1, II |             twarz oświecała wielka i nigdy, zda się, nie ustająca wesołość.
  4   1, III|             innego nie wystawiono mu nigdy... Pozostała po nim wdowa
  5   1, III|              obłoków nie zerknął już nigdy. Innym razem agronomiczna
  6   1, III|             przyszła mu z łatwością? Nigdy z tym nie zwierzał się przed
  7   1, III|         pewnym być, że wam wszystkim nigdy chleba nie zabraknie...~-
  8   1, III|            do wykwintnych form życia nigdy oswoić się z nimi nie mogło.~
  9   1, III|           rzekła:~- Nie, Benedykcie, nigdy nie zgodzę się na to, aby
 10   1, III|       wychowaną, i nie wymagałem jej nigdy od ciebie. Gospodarstwem
 11   1, III|       zapewne nie zrozumiemy się już nigdy... Nie jest to już dla mnie
 12   1, III|           nie byliśmy i nie będziemy nigdy... Teraz my na pana podamy
 13   1, III|     listownie, ale na długie pisanie nigdy czasu nie miał i wszelka
 14   1, III|          patrząc tak, jak może dotąd nigdy nie patrzał.- Widziu, słuchaj,
 15   1, III|    dokuczając, ale cienia przykrości nigdy nie czyniąc, dniami i tygodniami
 16   1, IV |           jest wyborną, żadnej innej nigdy nie słyszysz. Gdybyś słyszała... ~
 17   1, IV |           Czy nie przemówisz do mnie nigdy jak do przyjaciela swego,
 18   1, IV |              mężczyznę.~- Zupełnie i nigdy - odpowiedziała z taką pewnością
 19   1, IV |          powiedziałaś?... Zupełnie i nigdy! Więc o przeszłości zapomniałaś
 20   1, IV |   przeszłości zapomniałaś zupełnie i nigdy niczym dla mnie nie będziesz...
 21   1, IV |            dokończyła - nie przyjmie nigdy tego, co ty jej teraz ofiarować
 22   1, V  |          zagniewanym nie widziała go nigdy. Jakimikolwiek były otaczające
 23   1, V  |          Korczyna. Z pamięci Justyny nigdy nie wyszła rozmowa matki
 24   1, V  |             ale nie żenią się prawie nigdy!~Na głowę pana Benedykta
 25   1, V  |             ale nie żenią się prawie nigdy". Kimże więc była? Jakim
 26   1, V  |              z sobą... ale już potem nigdy nie byłem. Czego chodzić,
 27   1, V  |      rolniczym ale przypatrywała się nigdy. W tej chwili dziwiła ją
 28   1, V  |              ja z nią tak jak prawie nigdy nie byłem...~Mówił teraz
 29   1, V  |         żądania: podczas i takie, co nigdy spełnić się nie mogą. Już,
 30   1, V  |        Dlaczego to pan Jan niełaskaw nigdy nas nawiedzieć? Zdaje się,
 31   1, V  |  przeszłością, o której teraz prawie nigdy nie wspominano w Korczynie,
 32   1, V  |         przekleństwa nie posyłałem i nigdy nie poszlę...~Spłowiałe
 33   1, V  |       spotniał. Zdawać się mogło, że nigdy mówić nie przestanie; ale
 34   1, V  |              najpewniej nie była tam nigdy. ~- A pewno, pewno... co
 35   1, VI |              nie ma! Pacenko umarł i nigdy już nie przyjedzie! To tylko
 36   1, VI |             Pacenko nie przyjechał i nigdy nie przyjedzie, bo już na
 37   1, VI |              świrna.~- Wygon nie był nigdy nasz i święcie do pana Korczyńskiego
 38   1, VI |        osobliwego do gadania nie ma!~Nigdy jeszcze pod siwiejącym wąsem
 39   1, VI |          bywało. Włości nie mieliśmy nigdy i krwi ani potu z nikogo
 40   2, I  |        przyzwyczajenia moje, których nigdy pozbyć się nie mogę...~-
 41   2, I  |      poruszeniem upewnił, że herbaty nigdy prawie nie pija. Popatrzała
 42   2, I  |        toujours des perdrix nie było nigdy dewizą moją. Dla zmiany
 43   2, I  |             być nie może... Ja... ja nigdy nie zgodzę się na to...~
 44   2, I  |            abyś jemu o tym projekcie nigdy nie wspominał i sam o nim
 45   2, II |            pragnęła zawsze f których nigdy nie słyszała. Na świecie
 46   2, II |               przed obiadem nie palę nigdy - rąk z kieszeni nie wyjmując
 47   2, II |      Darzeckiego nie mam szacunku, a nigdy nie zniżę się do nadskakiwania
 48   2, II |              sam sobie nie zadał był nigdy i które dlatego właśnie
 49   2, II |   konsumentki, które z pewnością nic nigdy dla cywilizacji nie wyprodukują.
 50   2, II |         ubliżenia nie narażę się już nigdy.~Ale w tej samej chwili,
 51   2, II |            ja kiedy szczęśliwą będę, nigdy, nigdy o was i o domu waszym
 52   2, II |              szczęśliwą będę, nigdy, nigdy o was i o domu waszym nie
 53   2, II |             domu waszym nie zapomnę, nigdy wam wdzięczną być nie przestanę
 54   2, II |           nie uczyniłby tego zapewne nigdy, ale żona moja, której jest
 55   2, II |           weźmie, nie będziesz miała nigdy szczęścia zrobić się cholerą
 56   2, II |            jak o swą dawną własność, nigdy upominać się nie przestanę.
 57   2, III|           ożenię się?... Otóż pewnie nigdy nie ożenię się! - czapkę
 58   2, III|        bynajmniej! Za toż o lenistwo nigdy na ludzkie języki nie padałam!
 59   2, III|           głośno, jak nie śmiała się nigdy, i zaledwie oddychać już
 60   2, III|              ciągnął.~- Czemu Witold nigdy do nas nie zajdzie? - z
 61   2, III|              mówi, o! niech pan tego nigdy przede mną nie mówi! - porywczo
 62   2, III|            wstydno, że do tego czasu nigdy jej pani nie odwiedziła...~
 63   2, III|        zsuniętymi brwiami wymówiła a nigdy - dodała - nigdy tego tak
 64   2, III|          wymówiła a nigdy - dodała - nigdy tego tak mocno nie uczułam
 65   2, IV |         pustyni, której nie widziała nigdy, na którą też prawie nigdy
 66   2, IV |           nigdy, na którą też prawie nigdy nie patrzało żadne ludzkie
 67   2, IV |              całować zaczął. Wprzódy nigdy mnie tak nie całował, bo
 68   2, IV |          Milczeli chwilę.~- I więcej nigdy już pan ojca swego nie widział?~-
 69   2, IV |            bohaterstwa. Nie widziała nigdy bohaterstwa, poświęcenia,
 70   2, IV |         zupełnie dla niej nowych, to nigdy dotąd silnie nie zaznanych
 71   2, IV |            których dotąd nie czyniła nigdy przed nikim, Coraz śmielszą
 72   2, IV |              ona sobą przedstawiała. Nigdy jeszcze nie czuła się tak
 73   2, IV |             ja wtenczas myślałem, że nigdy tego szczęścia nie dostąpię!~
 74   2, V  |         alegantem ukazuje się, jakby nigdy tetrykiem nie był!~- Ot,
 75   2, V  |     przemienić się mamy", i te słowa nigdy już z głowy mojej nie wychodziły.
 76   2, V  |              takie zmarszczki, które nigdy zupełnie nie znikną. Tak
 77   2, V  |      szczęśliwą dolę zesłał. Nic też nigdy przeciw jego sercu i żądaniu
 78   2, V  |             ona nie widziała u niego nigdy, a ciągle patrzał na jej
 79   2, V  |         naszła, taka okrutna, jakiej nigdy za ludzkiej pamięci nie
 80   2, V  |               O nic jej nie zapytał. Nigdy domowych nie zapytywał o
 81   2, V  |             prawie głośno sarknął. - Nigdy go w domu nie ma... nigdy
 82   2, V  |            Nigdy go w domu nie ma... nigdy przy mnie... nigdy tak,
 83   2, V  |             ma... nigdy przy mnie... nigdy tak, jak dawniej... zły
 84   3, I  |        czarnych szatach, których już nigdy zdjąć nie miała. Nigdy nie
 85   3, I  |           już nigdy zdjąć nie miała. Nigdy nie była płochą, zalotną
 86   3, I  |        zdawało się, że rozum utraci, nigdy już więcej nie mdlała, nie
 87   3, I  |              żadne nie uskarżała się nigdy; jednak świeże jej przedtem
 88   3, I  |             śmiechu nie słyszano też nigdy. Ceremonialnie uśmiechała
 89   3, I  |             syna, ale nie śmiała się nigdy. Rażącym to w niej nie było,
 90   3, I  |              wesołości nie posiadała nigdy. Ludzi przecież to usposobienie
 91   3, I  |          drobiażdżków nie wykonywała nigdy, ale zręcznie i przemyślnie
 92   3, I  |            który utraciła i o którym nigdy zapomnieć nie mogła, bogactwa
 93   3, I  |      oświadczyła, że nie uczyni tego nigdy. Ona, ona miałaby jedyne
 94   3, I  |        drogich i świętych wspomnień. Nigdy, nigdy tak jasno i dokładnie
 95   3, I  |           świętych wspomnień. Nigdy, nigdy tak jasno i dokładnie nie
 96   3, I  |        pierwszej młodości i miłości; nigdy tak wyraźnie wyobraźnia
 97   3, I  |             mówiła. Co i jak mówiła, nigdy tego przypomnieć sobie nie
 98   3, I  |             i której powtórzenia się nigdy pragnąć nie przestała. Ale
 99   3, I  |           Ale nie powtórzyła się ona nigdy, tak jak nie powtórzył się
100   3, I  |             nie zachwiała się w niej nigdy, lecz w życiu pełnym samotnych
101   3, I  |               jakby mieszkańcem jego nigdy być nie miało, rwało się
102   3, I  |   spoczywającej nie otwierała prawie nigdy, ale z ust jej płynęły natchnione
103   3, I  |          gryzącą, choć żadnym słowem nigdy nie wyjawioną troskę w niej
104   3, I  |           błysnąwszy nie wracają już nigdy, że w ambitnych szczególniej
105   3, I  |             się nie mogący owoc. Ale nigdy ani na mgnienie oka nie
106   3, I  |            Różyc nie ożeni się z nią nigdy!~- Owszem - sucho i ostro
107   3, I  |              wiecznie opalone, jakby nigdy w życiu rękawiczek nie nosiła...
108   3, I  |             objawił, nie wywierałaby nigdy. Sam wahał się, namyślał,
109   3, II |         takich kłopotów i niepokojów nigdy nie ma... Dobrze, że mu
110   3, II |           patrzeć na rzeczy, których nigdy widzieć nie powinna.~- Owszem,
111   3, II |            dotkliwego zmartwienia.~- Nigdy jej dogodzić nie mogłam
112   3, II |            tym, ojcze, dlaczego mnie nigdy, ani w dzieciństwie, ani
113   3, II |         idącego w kierunku Olszynki.~Nigdy jeszcze nie widywano Benedykta
114   3, II |          przyszłości nie mówił z nim nigdy. Ilekroć przewidywał, że
115   3, II |             nie chcę, niczego więcej nigdy od ciebie nie zażądam, tylko -
116   3, II |        nierozłączni... nie lękaj się nigdy nie obrażę i nie poniżę
117   3, II |            gorącą, popędliwą, dumną. Nigdy tak piękną nie wydała się
118   3, II |         jestem nawet pewny, że mamie nigdy nie przyszło na myśl to,
119   3, II |              zaklętego lasu, którego nigdy nie dotykała jej stopa i
120   3, II |   pospolitości, do których zresztą i nigdy przyzwyczajony nie byłem
121   3, II |       przemówiła:~- Nie uczynię tego nigdy.~Porwał się z krzesła.~-
122   3, II |        pedagoga nie miałem powołania nigdy i do kształcenia żony mojej
123   3, II |            energia, odpowiedziała:~- Nigdy. Ja na te rzeczy nigdy zimno
124   3, II |               Nigdy. Ja na te rzeczy nigdy zimno patrzeć nie będę.
125   3, II |       patrzeć nie będę. Dopóki żyję, nigdy na tej piędzi mojej rodzinnej
126   3, II |        piędzi mojej rodzinnej ziemi, nigdy w tych ścianach obcy ludzie...
127   3, II | instynktownych odraz i niedołężności nigdy tak nie myślała, nigdy na
128   3, II | niedołężności nigdy tak nie myślała, nigdy na wielkie zbiorowisko ludzi,
129   3, II |            Benedykt, to... tamto!... Nigdy o tym mówić nie chciałem,
130   3, III|           Był to lud, ale lud, który nigdy nie podpierał strasznego
131   3, III|            to inszym takie szczęście nigdy nie zaświeci? Ale widać
132   3, III|     koniuszki palców pocałował. Nikt nigdy nie widział, aby komukolwiek
133   3, III|             przygarbiona, wesoła jak nigdy, choć trochę zmieszana,
134   3, III|           samym sobą nie stawszy się nigdy. Ku niej one przybyły. Z
135   3, III|         wyhodowali, nijakiej krzywdy nigdy nie uczynili, a przeciwnie,
136   3, III|      Korczynie zamieszkam, wtedy już nigdy rozstawać się nie będziemy,
137   3, III|              pomiędzy mną a Jadwiśką nigdy nic nie było, że nic jej
138   3, III|             nic nie było, że nic jej nigdy nie oświadczałem i nie przyrzekałem,
139   3, III|            Niemen! proszę na Niemen!~Nigdy prawie nie widywano go takim
140   3, III|           umową te sporki zakańczać, nigdy do tego nie dopuszczał.
141   3, III|            jednego rzemiosła ludziom nigdy już wcale nie przychodziło
142   3, III|       zlewamy!... Włości nijakich my nigdy nie mieli i nikogo nie gnietli
143   3, IV |            nie był i nauki nie miał, nigdy bym do tego stopnia, na
144   3, IV |           burzliwego i ciemnej nocy. Nigdy w jasną pogodę pąki kwiatów
145   3, IV |       inaczej nie pęknie i nie runie nigdy ta ściana, która wzniosła
146   3, IV |          wdzięcznym ci będę, żeś mię nigdy od reszty ludzkości nie
147   3, IV |          bodajbyś nie dowiedział się nigdy, co to jest długie lata
148   3, IV |         nawet królując nie posiadało nigdy. Tarczy słonecznej widać
149   3, V  |              za diabeł? - zapytał. - Nigdy nie słyszałem...~Cicho,
150   3, V  |           podobnych nie zdarzało się nigdy - ku osłabłej i rozbolałej
151   3, V  |          podorastały... twojej żonie nigdy dogodzić ani przypodobać