Tom, Rozdzial

  1   1, V  |             utaić się radość.~- Pan Jan Bohatyrowicz? - trochę nieśmiało
  2   1, V  |       pąsowych warg zawołała:~- Pan Jan widać czasu ma dużo, kiedy
  3   1, V  |          Ziele dla krów! czy to pan Jan nie poznał? Widać, że na
  4   1, V  |           prędko:~- Dlaczego to pan Jan niełaskaw nigdy nas nawiedzieć?
  5   1, V  |             ze zdumienia otworzyła. Jan uśmiechnął się.~- Państwo
  6   1, V  |         ściętą trawę w małe kopice. Jan uśmiechnął się, otworzył
  7   1, V  |   filuternie sprzeciwił się jeszcze Jan.~- Wiadomo! żebyś ty czego
  8   1, V  |         ojca wrodził się - zauważył Jan do Justyny - taki gniewliwy
  9   1, V  |          szybko postąpiła naprzód. ~Jan Bohatyrowicz z czapką w
 10   1, V  |           płotu pługiem przyskoczył Jan, bez czapki, która w ogrodzie
 11   1, V  |  poszczekując uspokojony już Mucyk.~Jan stryja za rękę chwycił.~-
 12   1, V  |         trzeba!- gwałtownie szeptał Jan i za obie już ręce opierającego
 13   1, V  |               Zniknął w głębi domu; Jan wpadł jeszcze do ogrodu.~-
 14   1, V  |       świeżym i pociągającym, a pan Jan tak mię uprzejmie zapraszał...~
 15   1, V  |           zza węgła domu ukazał się Jan, na rozmawiających spojrzał
 16   1, V  |           śniegami i mrozami, kiedy Jan wybiegł znowu z dziedzińca
 17   1, V  |            za nim jechał na gniadej Jan. Konie napojone i wykąpane
 18   1, V  |       krople wody wesoło parskając. Jan z gniadej zeskoczył, a w
 19   1, V  |                  z cicha powtórzył.~Jan wbiegł z dziedzińca, zupełnie
 20   1, V  |         usprawiedliwiając się rzekł Jan.~- Częściej on przyniesie
 21   1, V  |            nią upadł! - potwierdził Jan.~- Takie już moje szczęście!
 22   1, V  |       prawie zaręczona - zażartował Jan.~- Nieprawda, jeszcze nie
 23   1, V  |             największych wrogów!...~Jan głowę w tył odrzucił i parę
 24   1, V  |           mówić nie przestanie; ale Jan, który niespokojne wejrzenia
 25   1, V  |      przyjdzie!- głośniej powtórzył Jan, a z oczów jego tryskały
 26   1, V  |             znowu zapanowała cisza. Jan nieśmiało zbliżył się do
 27   1, V  |         pójdziem do Jana i Cecylii?~Jan zmieszał się także.~- Może
 28   1, V  |           Jana i Cecylii? - zapytał Jan Justynę.~Przypominała sobie.
 29   1, VI |        wygwizdywał idący za pługiem Jan...~Przy drodze, przy drodze
 30   1, VI |       stłucze się tak, jak wtedy...~Jan do Justyny szepnął:~- Stary
 31   1, VI |          idzie?~- Szymon - objaśnił Jan Justynę - to był mój dziadunio,
 32   1, VI | podniesionym głosem mówić zaczął:~- Jan i Cecylia! Aha! Jan i Cecylia!
 33   1, VI |       zaczął:~- Jan i Cecylia! Aha! Jan i Cecylia! Było to w starych
 34   1, VI |            widoczną trudnością, ale Jan, torując sobie drogę wśród
 35   1, VI |          zacierający się już napis:~JAN I CECYLIA, ROK l549,~memento
 36   1, VI |             para~Leży w tym grobie!~Jan i Cecylia! Czy kochali się
 37   1, VI |        obalonym pniu sosny siedział Jan i uśmiechał się wpółfiluternie,
 38   1, VI |           świętym nadano im imiona: Jan i Cecylia. A kiedy ktokolwiek
 39   1, VI |            i żyło z kilkoma żonami. Jan i Cecylia wzdłuż puszczę
 40   1, VI |          rosła jedna tylko puszcza. Jan i Cecylia upatrzyli sobie
 41   1, VI |            wspólności i pomocy, ale Jan i Cecylia wprędce rodzonych
 42   1, VI |          więcej od tego dnia, kiedy Jan i Cecylia pierwszy raz na
 43   1, VI |      przeminęło od tego dnia, kiedy Jan i Cecylia pierwszy raz na
 44   2, II |          więzią roślin pochyliła.~- Jan Bohatyrowicz - ciszej odpowiedziała.~
 45   2, II |      wspólnie postrachów życia.:.~- Jan i Cecylia!~Dwa te imiona
 46   2, III|            szczycie której siedział Jan Bohatyrowicz, w podobnież
 47   2, III|          obrazy w głosie wykrzyknął Jan.~- Psie kawalerskie życie!
 48   2, III|             słońca brakowało, kiedy Jan, po raz dziś może dziesiąty,
 49   2, III|            woza zeskakując krzyknął Jan i paru skokami znalazł się
 50   2, III|            niezadowoleniem przerwał Jan - chodźmy lepiej do roboty.
 51   2, III|     gniewnym błyskiem oczu przerwał Jan.~- Owszem, czemu nie gadać? -
 52   2, III|           odgadnąć usiłowali, potem Jan śmiałym ruchem głowę podniósł
 53   2, III|           użniem Jankowi... Owszem.~Jan teraz znajdował się na wozie
 54   2, III|              o góro! zielony lesie!~Jan Bohatyrowicz, skręcając
 55   2, III|           łanu patrząca, ku któremu Jan z dala jeszcze twarz zwracał
 56   2, III|          ludzi z pobliskich łanków; Jan także, który na ściernisko
 57   2, III|       pośpiesznie do pracy wracali. Jan oddając Adamowi widły, które
 58   2, III|        ubogiemu i prosiątko drogie! Jan arystokrat, to może swoje
 59   2, III|             gdy krzywdy ponoszą!...~Jan parsknął szczerym, głośnym
 60   2, III|           zmęczoną się nie czuje, a Jan, z ogromną garścią zboża
 61   2, III|         kasztana i gniadej, których Jan po raz pierwszy może w swym
 62   2, III|         odpowiedziała pytaniem:~- A Jan i Cecylia?~Chwilę milczeli.~-
 63   2, III|       draśnięcia sierpu pochodząca. Jan patrząc na tę różową szramę,
 64   2, IV |             gałęźmi srebrnej topoli Jan silnie od brzegu odepchnął,
 65   2, IV |          czółnie wysłanym zielenią, Jan spostrzegłszy ją wysoko
 66   2, IV |             burza będzie - zauważył Jan, który na wąskiej ławeczce
 67   2, IV |   rozwierających się coraz szerzej. Jan ruchem głowy wskazał Justynie
 68   2, IV |       zobaczyć go nie można - rzekł Jan. - Chyba jesienią kiedy
 69   2, IV |      bursztynu na słońcu błyszcząc. Jan chwiejnego jej, i coraz
 70   2, IV |          otwory patrząc potwierdził Jan. - Taką ten ptak ma przemyślność,
 71   2, IV |          parowu i okolicy uleciała. Jan patrzał za nią.~- Ot, i
 72   2, IV |            Na Mogiłę - odpowiedział Jan.~- Che, che, che, proszę
 73   2, IV |         iskrą błysnęła w powietrzu.~Jan i Justyna płynęli dalej.
 74   2, IV |            i Justyna płynęli dalej. Jan mówił o Julku. Dziwny to
 75   2, IV |          przerwał sobie opowiadanie Jan - już i piaski widać!...~
 76   2, IV |           cichszym niż zwykle rzekł Jan.~Justyna usłuchała i zatrzymawszy
 77   2, IV |          jeszcze uczuła zdziwienie. Jan zdjął czapkę i zamyślonymi
 78   2, IV |          więcej nie zapytała o nic. Jan ciągle na wzgórza patrząc
 79   2, IV |       kilkadziesiąt kroków naprzód; Jan znowu twarzą zwrócił się
 80   2, IV |       historie! - szepnęła Justyna.~Jan, jakby obecność jej w tej
 81   2, IV |           siebie patrzy - powtórzył Jan.~To, co jej ukazywał, było
 82   2, IV |           pogarbioną trawą obrosły.~Jan w milczeniu pagórek ten
 83   2, IV |     jadłowca, smoły i cząbru, kiedy Jan i Justyna stanęli u Mogiły,
 84   2, IV |            liliowe dzwonki uderzyć. Jan z głową odkrytą u stóp Mogiły
 85   2, IV |           pień sosny plecami oparty Jan stał z rękami na piersi
 86   2, IV |         słuchem, ze skupioną uwagą, Jan od czasu do czasu czynił
 87   2, IV |             przeszkodą zadziwił się Jan - w tamtą stronę idąc koło
 88   2, IV |      trwożliwym fruwaniem skrzydeł. Jan chwilę jeszcze rozglądał
 89   2, IV |         wstrząsając głową powtarzał Jan - utrapienia i aprensje
 90   2, IV |             boru szumem i turkotem. Jan niespokojnie na Justynę
 91   2, IV |        dreszcz przebiegł jej ciało. Jan rozpaczliwym gestem rękę
 92   2, IV |            plamy piany wyrzucające. Jan skoczył do czółna, silnym
 93   2, IV |            Niewzwyczajona - szepnął Jan - jak dzieciątko!~Błyskawicznym
 94   2, IV |       kwadrans, jak to przepowiadał Jan, ukazały się nad wysoką
 95   2, IV |          rozłożystą topolą stanęła. Jan piasek ściągnął i kilku
 96   2, IV |         zmąconym głosem wytłumaczył Jan - czasowe u nas ptaki i
 97   2, IV |         Chodźmy do chaty! - zawołał Jan.~- Chodźmy! - ochotnie powtórzyła
 98   2, V  |           prędko i odżyje - szepnął Jan.~W głębi izdebki, pod ścianą
 99   2, V  |             śmiała się także.~Kiedy Jan zdjąwszy z siebie przemokłą
100   2, V  |             lnem pomieszanej wełny. Jan siostrę o matkę zapytał.
101   2, V  |             taką starość - zauważył Jan a z tej racji jest ona taką,
102   2, V  |       weselu Elżusi zobaczy - rzekł Jan - bo Fabian pełno ma wszędzie
103   2, V  |           Elżusi kozak - zażartował Jan, ale na miód spojrzawszy
104   2, V  |           jej wzbroniłem! - zawołał Jan i po brzegi włosów zarumieniony
105   2, V  |            A co? ukąsiła? - zawołał Jan.~- Żeby ją cholera... -
106   2, V  |             oczach jęknęła Antolka.~Jan trochę jeszcze nasępiony
107   2, V  |         nikt nic nie mówił. Anzelm, Jan i dwie młode dziewczyny
108   2, V  |       Anzelm pytanie swoje uczynił, Jan łyżkę na stole złożywszy
109   2, V  |         Zdaje się - powoli zauważył Jan - że apetytu po spacerze
110   2, V  |             napełnił szarawy zmrok. Jan małą lampę na komodzie zapalił
111   2, V  |          bokówki ozwał się szelest; Jan stał na progu plecami o
112   2, V  |              Dziewczynka też, którą Jan naparł się wziąść od matki,
113   2, V  |             założył; pasieka, którą Jan umiejętnie prowadził i powiększył;
114   2, V  |           szczęścia nie żądający...~Jan szerokim krokiem przeszedł
115   2, V  |        pogada...~W tej samej chwili Jan do Justyny szeptał:~- Nadmiar
116   2, V  |             Nie dosłyszała tego, co Jan do niej przed chwilą szepnął,
117   2, V  |       udawała, że ich nie słyszy... Jan na mówiącą gniewne spojrzenie
118   2, V  |       włosów dużo, aby rozumu tyle!~Jan prędko teraz ku niej przystąpił.~-
119   2, V  |        zaszeptał.~- To i co, że pan Jan mnie prosi? - z iskrzącymi
120   2, V  |       schodzić, aby, broń Boże, pan Jan z wielkimi paniami przestawając
121   2, V  |          szyderstwa sprzeciwiał się Jan.~Stary Jakub z wyrazem grozy
122   2, V  |          parę minut nie mówili nic. Jan pierwszy śmiechem parsknął.~-
123   2, V  |           się i czegoś żałował. Ale Jan po wybuchnięciu śmiechem
124   2, V  |           nocy sfatyguje - zauważył Jan.~- Nie bój się. Choć i po
125   2, V  |          płacić nijak nie wypada...~Jan objął go nagle, okręcił
126   2, V  |            topolę zejść - ozwał się Jan.~Justyna prędko zbiegła;
127   2, V  |             Justyna prędko zbiegła; Jan stryjowi zstępować z góry
128   2, V  |              Pierwszy spostrzegł go Jan:~- Ot i pan Witold z Kaziukiem,
129   3, II |           wieści Michała, tak jak i Jan, wrócić miał ledwie nazajutrz.
130   3, III|   Korczyński z Antolką Jaśmontówną, Jan Bohatyrowicz z Marylką Zaniewszczanką,
131   3, III|    spojrzawszy, miód do gęby kapie!~Jan spłonął cały i, jak zwykle,
132   3, III|       zamyśliła się w tym momencie?~Jan Bohatyrowicz nie tańczył
133   3, III|             jednak chwila, w której Jan wzrokiem ku uliczce pomiędzy
134   3, III|         płatku obok Justyny siedząc Jan cicho, ale z zapałem mówił:~-
135   3, III|           zbiegało par kilkanaście.~Jan szerokimi krokami ogród
136   3, III|       gęstwinie oczeretów ukryte, i Jan tylko wiedział gdzie je
137   3, III|     przebiec, pochylić się musiała. Jan pochylił się także i pod
138   3, IV |     rozchodzących się po zagrodach. Jan, który odjeżdżający orszak
139   3, IV |            spostrzegła.~- Niech pan Jan nie lęka się - zaczęła -
140   3, IV |          czernili i wyśmiewali, pan Jan, który miał prawo gniewać
141   3, IV |           nie jestem - odpowiedział Jan - i nijakiego prawa gniewać
142   3, IV |         jego przemknął.~- Niech pan Jan nie udaje i mnie do kłamstwa
143   3, IV |             zna, co to pany. Co pan Jan winien temu, że w inszej
144   3, IV |             że nad Niemen poszła...~Jan rzucił się już we wskazanym
145   3, IV |           wielki niepokój pokrywał; Jan też przystanął zrazu i widać
146   3, IV |           szeleściło i wnet milkło.~Jan patrzał na wodę, bór, niebo.~-
147   3, IV |             się dają - odpowiedział Jan i jakby towarzyszce przyjemność
148   3, IV |        echem porozmawia! - poprosił Jan.~Zbliżył się do Justyny
149   3, IV |             Panno Justyno! - zaczął Jan - niech pani echu powie