Tom, Rozdzial

  1   1, I  |             wisiały ciemne, kościste ręce, kołysały się u jej boków
  2   1, I  |        parasolik opierała o ramię, a ręce jej dość duże i opalone
  3   1, II |          tamta splatała i opuszczała ręce, takie same czyniła gesty,
  4   1, II |             na tylną poręcz krzesła, ręce ku obronie wzniosła i cofając
  5   1, II |           urazy. Zacierając kościste ręce i mile uśmiechając się rozpoczął:~-
  6   1, II |        zmieszał się, ale wnet zatarł ręce i w śmiech uderzył:~- Jak
  7   1, II |           posuwała się zwolna ku jej ręce, która na kształt listka
  8   1, II |      jadalnej sali Teresa Plińska, w ręce klasnęła i z wybuchem radości
  9   1, II |          Pani Emilia jak do modlitwy ręce złożyła.~- O, cóż to jest? -
 10   1, II |            ciepłym szalem, wsuwać na ręce trochę podarte rękawiczki,
 11   1, II |        różowy kwiat,~Oczy zapłakała, ręce załamała:~Zmienił się jej
 12   1, III|             w oczy i w zgrubiałe swe ręce biorąc jej narcyzową rączkę
 13   1, III|         prawie namiętnym ruchem obie ręce ku niemu wyciągnęła.~Gdyby
 14   1, IV |           krzeseł opadła i splecione ręce na kolana opuściła. Zgarbiła
 15   1, IV |              czasem?~Kirłowa splotła ręce okryte zbyt wielkimi i niezupełnie
 16   1, IV |      Przybiegłszy pochwycił obie jej ręce i okrył je najczulszymi
 17   1, IV |             wzrokiem, serdecznie też ręce mu uścisnęła. ~- A dawno
 18   1, IV |    spływających w dół jej ramionach; ręce zbyt ciasnymi rękawiczkami
 19   1, IV |           rysach. Pochwycił obie jej ręce, po koleżeńsku mocno nimi
 20   1, IV |             Zgryziona tak, że aż jej ręce drżały, rozgniewanym, a
 21   1, V  |               drżała na całym ciele, ręce wychudłe i jak wosk żółte
 22   1, V  |           wyciągnięte, biedne, żółte ręce mocno uścisnął. Kiedy powróciły
 23   1, V  |            oni tam za górką...~Odjął ręce od pługa do odejścia gotów.
 24   1, V  |             butnie, brwi zmarszczył, ręce na rączkach pługa położył
 25   1, V  |           dziś szczęście spotkało...~Ręce jego drżały, głos dygotał -
 26   1, V  |            szeptał Jan i za obie już ręce opierającego się pociągał. -
 27   1, V  |             była widoczną. Wyrywając ręce swoje z jego dłoni, wpół
 28   1, V  |              dźwignął się z niemocy, ręce paliły się mu do roboty. ~-
 29   1, V  |     Dziewczyna spojrzała na czerwone ręce swe, które wzdłuż jej kraciastej
 30   1, VI |            pewno dłużej, ale Jadwiga ręce wzdłuż spódnicy opuszczając,
 31   1, VI |          anielsku grała i śpiewała i ręce z początku miała takie białe,
 32   1, VI |             drzewa. Kobieta opuściła ręce na kolana, mężczyzna twarz
 33   2, I  |             mokrymi włosami, zziębłe ręce w rękawy tołubka chowając,
 34   2, I  |             pochylony; złożył na tej ręce pocałunek nie ceremonialny,
 35   2, I  |         potem nawet wziął dziecko na ręce i w oba miodem usmarowane
 36   2, I  |          brzegi włosów zarumieniona, ręce jego mocno ściskała.~- Dziękuję
 37   2, I  |           świecie zagadek...~Splotła ręce na kolanach i kołysała głową
 38   2, I  |         tołubku, podreptała Bronia w ręce klaszcząc i wołając:~- Konfiturzki
 39   2, I  |         można!~Nagle pochwyciła jego ręce i podniosła ku niemu wzrok
 40   2, I  |    przynajmniej pozwolić...~Obie jej ręce w swoich trzymając i w twarz
 41   2, I  |       wszystko...~Pocałował obie jej ręce, a gdy wyprostował się,
 42   2, I  |       drzwiach jeszcze, ściskając mu ręce, mówiła:~- Jak tylko złapię
 43   2, II |        bliskiego miasteczka, wielkie ręce jego trochę drżały. Wnet
 44   2, II |       Korczyńskich trzymając się pod ręce chodziły wyprostowane i
 45   2, II | poskrzypywaniem błyszczącego obuwia. Ręce trzymał w kieszeniach, a
 46   2, II |          panienki. Trzymając się pod ręce drogę dwom rozmawiającym
 47   2, II |         głosem wykrzyknął Benedykt i ręce szeroko rozpostarłszy jak
 48   2, II |             zwyczajnym .sobie ruchem ręce w tył założył i podnosząc
 49   2, II |       polepszeniem się jej zdrowia w ręce ją całowała, chichotała,
 50   2, II |             przestając splecione swe ręce małe i chude, na stolik
 51   2, II |             i przysiadłszy przy niej ręce jej, z któ rej brudne serwety
 52   2, III|              uczyniły złotym; ich to ręce w mgliste dnie jesieni i
 53   2, III|        odgięła się znad ziemi i obie ręce, z których w jednej sierp
 54   2, III|           Pani żartuje - opuszczając ręce rzekł ciszej.~- Bo to on
 55   2, III|               Ale mimo woli wzniosła ręce wyżej, niż to czyniły tamte,
 56   2, III|         zielska, albo tam czym innym ręce sobie pokroiłam, toby już
 57   2, III|           więcej, szerokie, czerwone ręce w kieszeniach czarnych spodni
 58   2, III|            pomagać!~I zaraz czerwone ręce załamała.~- Bardzo słusznie! -
 59   2, III|    pokaleczone, ale kształtne, suche ręce klasnęła i zawołała:~- Bo
 60   2, III|             strony zwracając ściskał ręce Starzyńskiej, Antolki; Jana,
 61   2, III|              borowi, a długie, blade ręce, do połowy w rękawy kapoty
 62   2, IV |        szeptali, pytali, nawet go za ręce i odzież targali, on nic.
 63   2, IV |        wilgotną rzęsą podała mu obie ręce. Nie porywczym ani namiętnym,
 64   2, V  |         wyjrzał. Justyna wzięła go w ręce i ułaskawione, łagodne stworzenie
 65   2, V  |             łyżkę na stole złożywszy ręce na kolana opuścił i z uśmiechem
 66   2, V  |        krzesło wyprostował się, obie ręce na kiju wsparł, czoło podniósł,
 67   2, V  |           półcieniu jej czarne oczy; ręce spod kołdry wydobyła i czyniła
 68   2, V  |           jej dużą, kościstą w swoje ręce biorąc, blisko ku niej schylona,
 69   2, V  |              i wypadało w nim nieraz ręce przy robocie namozolić...
 70   3, I  |             okna w głębokim fotelu i ręce z robotą na kolana opuściwszy
 71   3, I  |           przetkanych. Piękne, białe ręce na zwoje grubego płótna
 72   3, I  |          gestem gniewu czy żalu obie ręce do oczu podniósłszy szybkim
 73   3, I  |            Pani Andrzejowa splecione ręce na stół opuściła i długo
 74   3, I  |    uderzającą w nie falą krwi; białe ręce kurczowo ścisnęły kartę
 75   3, I  |              jesteś...~Twarz i nawet ręce jego pocałunkami osypała,
 76   3, I  |          była przebraną chłopką, ale ręce ma wiecznie opalone, jakby
 77   3, I  |           wahaniu zarzuciła mu tylko ręce na szyję i lgnąc do niego
 78   3, II |     uśmiechając się pokazała mu obie ręce ze stwardniałymi trochę
 79   3, II |              wstawania od stołu obie ręce o stół opierając przemówił:~-
 80   3, II |           chwili giętkie dłonie obie ręce jego ujęły i przylgnęły
 81   3, II |             Witold w dłoniach swoich ręce jego trzymając powtórzył:~-
 82   3, II |             tej chwili drobne jakieś ręce ramię jego objęły i prawie
 83   3, II |       Dziewczynka ruchem przestrachu ręce splotła.~- Lękam się...
 84   3, II |           głośny pocałunek złożył na ręce Justyny, a wnet potem obie
 85   3, II |       Justyny, a wnet potem obie już ręce na kłębach opierając zaczął:~-
 86   3, II |  Spostrzegłszy Justynę do głowy obie ręce podniosła:~- Oj, Boże mój,
 87   3, II |        drużbanta zaprosił...~W chude ręce klasnęła i z ukontentowania
 88   3, II |              męczyć?~Witold milczał. Ręce w tył założył, powieki miał
 89   3, II |         papier z szuflady dostawał i ręce zacierał. Widocznie, przy
 90   3, II |           był trochę świszczący. Ona ręce z robotą na kolana opuściła
 91   3, II |         rozgorzałymi oczami obie już ręce jej pochwycił. Po jej twarzy
 92   3, II |      przebiegły ironiczne drgnienia. Ręce swe z dłoni jego wysuwając
 93   3, II |             moja, Zygmuncie? Te moje ręce, które w swoich chcesz trzymać,
 94   3, II |           odgłos ten zadrżały trochę ręce, w których trzymała książkę.
 95   3, II |            wdzięku i czuła na swojej ręce pieszczotę jego ręki miękką,
 96   3, II |          może wymagać tego ode mnie?~Ręce szeroko rozpostarł, oczy
 97   3, II |    zauważyłem, że ma takie zgrubiałe ręce i w ogóle wygląda więcej
 98   3, II |       zbiedzonej, prawie skurczonej, ręce gestem zdumienia rozkładał
 99   3, II |             dziecko moje...~Tu białe ręce modlitewnym gestem na staniku
100   3, II |          ziemię upadła. Kolana jej i ręce splecione, którymi sobie
101   3, III|       postępujących siewców, których ręce rytmicznymi prawie ruchy
102   3, III|      Siemaszczanki trzymając się pod ręce wsunęły się w grono wysokich
103   3, III|             mirtem napełnioną w obie ręce ujmując pierwszy drużbant
104   3, III|            Częściowo! częściowo... - ręce nowego przyjaciela w szerokich
105   3, III|            marnotrawna, języczna ani ręce za pas zakładać albo, broń
106   3, III|        środkiem przechadzały się pod ręce się trzymając drobne i nieśmiałe,
107   3, III|        przyjacielsko z dziewczyną za ręce się ściskali, coś jej prawili,
108   3, III|           ścisnąwszy się z braćmi za ręce, kulawego konia dalej popędziła.
109   3, III|           rzucił się ku nim i obie w ręce ucałował. Po chwili zjawiła
110   3, III|               Ona wszystkim ściskała ręce, wszystko pamiętała i razem
111   3, III|              które trzymając się pod ręce nową znajomość z widoczną
112   3, III|           ośmielona, serdecznie obie ręce do nowych towarzyszek wyciągała.~
113   3, III|       powolny Julek i pośpiesznie na ręce go schwycił. W tańcach Julek
114   3, III|      Siemaszczanki trzymając się pod ręce dokoła wspaniałej panny
115   3, III|            rękawiczki pośpiesznie na ręce włożył i przez obiadujące
116   3, III|          mógł, bo Jadwiga gwałtownie ręce swe mu odebrała i nie czekając,
117   3, III|             Służącą wezmę, sam sobie ręce mozołami okryję, a Antolka
118   3, III|          białej sukni dwie splecione ręce gestem zachwycenia wzniosły
119   3, III|              które trzymając się pod ręce w towarzystwie ogromnego
120   3, III|            cierpliwej jego twarzy, a ręce chude, jak ziemia ciemne,
121   3, III|              spracowane, zrozpaczone ręce mocno w swoich ścisnął.
122   3, III|              nijak być nie może, aby ręce nie przydały się ziemi,
123   3, III|    niezliczonych bruzd i zmarszczek; ręce na kolana popadały lub na
124   3, IV |     zamienianymi pytaniami i uwagami Ręce z szydełkiem na kolana opuszczając
125   3, IV |             nie doszedł..."~Benedykt ręce z listem na kalana opuścił;
126   3, IV |            sobie ruchem determinacji ręce w tył zakładając z cicha
127   3, IV |            biurku rozkładał, wielkie ręce jego drżały, ale hamując
128   3, IV |             tej sprawie wina?~Witold ręce w tył założył i śmiałymi
129   3, IV |         zawiesił, lecz w zamian obie ręce młodzieńca pochwycił i z
130   3, IV |         zginiesz!...~I coraz mocniej ręce syna ściskając powtórzył
131   3, IV |          jeszcze patrzał na syna, aż ręce jego z żelaznego dotąd uścisku
132   3, IV |             usprawiedliwia, Benedykt ręce rozkładał i zapytywał:~-
133   3, IV |             było ze czcią całować te ręce, których nie wybieliły próżniactwo
134   3, IV |         puścić się zamyśla?~Czerwone ręce na czarną suknię opuszczając
135   3, IV |            dla tej...~Spuściła oczy, ręce jej pomimo woli szukały
136   3, V  |         nastąpi... weselisko!~Zatarł ręce i dziewczynkę do najwyższego
137   3, V  |            pobiegł. Zygmunt niedbale ręce w tył założywszy powoli,
138   3, V  |        Emilia jednak splotła śliczne ręce i słabym głosem zawołała:~-
139   3, V  |             Tu pani Emilia splecione ręce w górę wzniosła.~- Zrażać!
140   3, V  |            wbiegłszy Justynę za obie ręce pochwycił:~- Justynko! duszko!
141   3, V  |              ją wpół, śmiejąc się, w ręce ją całując, dwa razy się
142   3, V  |               Ale potem spoważniał i ręce krewnej silnie w swoich
143   3, V  |           nie zdoła.~Pochyliła się w ręce go całując. On głowę jej
144   3, V  |             do Justyny podeszła i za ręce ją wzięła. Twarz miała całą
145   3, V  |         trochę... Im, gołąbkom, moje ręce przydadzą się, a może i
146   3, V  |               do krewnego przypadła, ręce jego pochwyciła.~- Królu