Tom, Rozdzial

  1   1, I  |  przenikliwej woni, którą też ona od chwili do chwili wciągała pełnym
  2   1, I  |           którą też ona od chwili do chwili wciągała pełnym i długim
  3   1, I  |     powyrastały, słowo honoru!~W tej chwili za rozmawiającymi rozległ
  4   1, I  |               Bardzo słusznie!~W tej chwili wóz zrównał się ze stojącymi
  5   1, I  |          były jak turkusy i że w tej chwili przeleciała w nich błyskawica.
  6   1, II |            Jednak żaden z nich w tej chwili bezpośrednio nie zwracał
  7   1, II |        połyskiwały szkła binokli. Od chwili, gdy wszedł tu i zamienił
  8   1, II |      przyłożyła do czoła; może w tej chwili uczuła ból głowy, ale grzeczna
  9   1, II |          Piękna panna.~A po krótkiej chwili dodał:~- Jest w jej powierzchowności
 10   1, II |        Teresy Plińskiej, która w tej chwili z zachwyceniem przypatrywała
 11   1, II |      ciekawie i jakoś drwiąco. W tej chwili kędyś z dołu słyszeć się
 12   1, II |              pana domu, bardzo w tej chwili zajętego rozmową z Różycem.
 13   1, II |         dzwonił w jej ręku. ~W tejże chwili za przymkniętymi drzwiami
 14   1, II |        posagu? - zapytał po krótkiej chwili.~- Pięć tysięcy ma na procencie
 15   1, II |               piaszczystą ścianę. Od chwili do chwili zatrzymywał się
 16   1, II |     piaszczystą ścianę. Od chwili do chwili zatrzymywał się i podaniem
 17   1, III|         oddychała upalnym powietrzem chwili; wraz z innymi spodziewała
 18   1, III|         można było, że czyniła w tej chwili bolesne dla siebie uwagi
 19   1, III|              mnie.,. przy mnie..,~Po chwili wstał. Zdawać się mogło,
 20   1, IV |          laty wydarzonej straszliwej chwili, w której dowiedziała się,
 21   1, IV |         Istotnie, opowiadał on w tej chwili dwom towarzyszom swym o
 22   1, IV |       Pomyślałem sobie właśnie w tej chwili - więcej jeszcze niż zwykle
 23   1, IV |           Zygmunta wysunął się w tej chwili młodziutki, dwudziestoletni
 24   1, IV |        uśmiechnął się uprzejmie i po chwili wahania odpowiedział: ~-
 25   1, IV |        jednego z obecnych tu i w tej chwili na ganku siedzących obywateli. ~-
 26   1, IV |      otwierał wąskie usta. Był w tej chwili upostaciowaniem doskonałego
 27   1, IV |           książkach i słynnych w tej chwili kompozycjach muzycznych
 28   1, IV |            oczy i usta czyniąc w tej chwili twarz jej daleko starszą,
 29   1, IV |              Ale jakichkolwiek w tej chwili doświadczała uczuć, nikt
 30   1, IV |        głośnym śmiechem, jakby w tej chwili zwykła dystynkcja zupełnie
 31   1, IV |           się z krzesła. W tej samej chwili jedna z pań na kanapie siedzących
 32   1, IV |              pani, mogę tak w każdej chwili zostawiać w domu dzieci?
 33   1, IV |          czoła i gardła, jakby w tej chwili dostawać zaczynała migreny
 34   1, IV |         białe czoło, z którego w tej chwili zniknęły wszystkie zmarszczki,
 35   1, IV |     potrzebując mówić odpoczywała. W chwili, kiedy skrzypce i fortepian
 36   1, IV |    odpowiedział:~- Może...~Ale w tej chwili nie mógł znać długo ani
 37   1, IV |           udręczonego dziecka. W tej chwili Zygmunt Korczyński ramieniem
 38   1, IV |            nią dziewczyny. Ale w tej chwili u końca sali rozległ się
 39   1, V  |           złotych liści. W tej samej chwili, za zbożem, niedaleko, rozległ
 40   1, V  |         twarz towarzysza patrząc. Po chwili wskazując rolę zapytała:~-
 41   1, V  |       przypatrywała się nigdy. W tej chwili dziwiła ją pozorna przynajmniej
 42   1, V  |       grzecznym i przystojnym. W tej chwili przecież żywość i mówność
 43   1, V  |               zmącił się i urwał. Po chwili dopiero dokończył:~- Może
 44   1, V  |       odwrócił twarz, chrząknął i po chwili dopiero odpowiedział:~-
 45   1, V  |              zamyślił się, ale w tej chwili w owsie zaszumiało i o kilka
 46   1, V  |            obcą kobietę, która w tej chwili wcale go nie słuchając głowę
 47   1, V  |        żywiej przemówił.~Ale w tejże chwili za czepiającym się już płotu
 48   1, V  |             którą ten oszalały w tej chwili chłopak na nim wywierał,
 49   1, V  |         wiedzieć czemu, stanął w tej chwili młody człowiek w ubraniu
 50   1, V  |             ale wydało się jej w tej chwili, że było to bardzo, niezmiernie
 51   1, V  |             niezmiernie dawno. W tej chwili także uczuła, że pomiędzy
 52   1, V  |          wnętrza zagrody Anzelma. Po chwili, dalej nieco, wysunęła się
 53   1, V  |         czoło i oczy. Coś znać w tej chwili wezbrało w tej szerokiej
 54   1, V  |           ale nie skończył, bo w tej chwili rozległ się u płota głuchy
 55   1, VI |        zmarszczek, okryta była w tej chwili wyrazem nieprzytomnego przerażenia,
 56   1, VI |                Już uspokojony!~W tej chwili bardzo blisko zagrody starego
 57   1, VI |             dla jakiej przyczyny?~Po chwili jednak znowu podniósł oczy
 58   1, VI |         zbladłą nieco i smutną w tej chwili twarz młodej kobiety. Czarowne
 59   1, VI |        szeroko i głośno oddychał. Po chwili wymówił jeszcze:~- Działo
 60   1, VI |        Słuchali jeszcze, czekali. Po chwili też człowiek na kamieniu
 61   2, I  |             od hładyszy, które w tej chwili od ognia odstawiała, pogładziła
 62   2, I  |           pokoju dzieje, ale w tejże chwili dał się słyszeć stuk, brzęk
 63   2, I  |             przekonywania; wyszła po chwili z twarzą w ogniu, z drżącymi
 64   2, I  |              Istotnie, nie miała ani chwili czasu, bo oto i teraz we
 65   2, I  |            nimi przez sień właśnie w chwili, kiedy Różyc wysiadłszy
 66   2, I  |           urządzenia domu. Właśnie w chwili kiedy drzwiami otwierającymi
 67   2, I  |            trochę ze zmieszaniem. Po chwili jednak śmiało rzekła:~-
 68   2, I  |         bawialnego pokoju doszedł po chwili podniesiony nieco głos,
 69   2, I  |             się głęboko zamyślonym w chwili, gdy Kirłowa do małej bawialni
 70   2, I  |         opartym i gęsto, gęsto w tej chwili drobnymi zmarszczkami okrytym
 71   2, I  |              przyzwyczajeniami w tej chwili walczyła dobrodziejstw od
 72   2, I  |           czym przychodzą, ale w tej chwili nie mogła cierpliwie czekać
 73   2, I  |        prostu, trudno jej było w tej chwili stać na miejscu. Niespokojną
 74   2, I  |             w tym młodzieńcu dziecię chwili pełnej udręczeń serc i nie
 75   2, II |             twarz ostro patrzała. Po chwili wskazujący palec do wysokości
 76   2, II |       drzwiami głos gruby, ale w tej chwili miękki i go korny, mówić
 77   2, II |           Niechże ciocia otworzy!~Po chwili wszyscy troje znajdowali
 78   2, II |            które stroją się...~W tej chwili na pochylonej ku niej głowie
 79   2, II |    niebogatym hrabią. O nim to w tej chwili, o tym przyszłym zięciu
 80   2, II |           swym całkiem zapomniał. Po chwili twarz swą do samej prawie
 81   2, II |             którzy z nim razem... Po chwili dokończył:~- Wszystko to
 82   2, II |              osłupiałymi oczami i po chwili dopiero zdolnym był wymówić:~-
 83   2, II |           już nigdy.~Ale w tej samej chwili, innym znowu uczuciem zdjęty,
 84   2, II |                 Idź precz!~I w tejże chwili ku bramie dziedzińca pocwałował.
 85   2, II |             łódki, przy której w tej chwili na kształt posążka z czarnego
 86   2, II |           sali jadalnej wszedł, a po chwili przy stole już siedział
 87   2, II |         turkot kół na dziedzińcu. Po chwili usłyszała w przedpokoju
 88   2, II |        dalszych pokojów wybiegła. Po chwili cienki głosik Leoni rozlegał
 89   2, III|    zaśpiewała znowu Fabianowa.~W tej chwili wóz ciągnięty przez kasztanka
 90   2, III|       zjeżdżał na drogę. W tej samej chwili z drogi na ściernisko wjeżdżała
 91   2, III|     doprowadzi! cha, cha, cha!~W tej chwili Justyna, która pod dyrekcją
 92   2, III|            romansowych mówiła.~W tej chwili na brzegu ścierniska rozległo
 93   2, III|             wysokości, dziwnie w tej chwili poważnym i zamyślonym ruchem
 94   2, III|    jakimikolwiek były myśli, które w chwili jakiejś napełniały głowę
 95   2, III|          duszna choroba jakaś!~W tej chwili Anzelm niezwykle śpiesznym
 96   2, III|            to u niego nie mogło i po chwili ciekawie znowu przypatrywał
 97   2, IV |       spuszczał i zręcznym ruchem, w chwili gdy skrzydłami muskać wodę
 98   2, IV |            też czego innego...~W tej chwili usłyszeli żałosne skomlenie
 99   2, IV |       towarzyszce swej całkiem w tej chwili zapominać się zdawał; ona,
100   2, IV |             jakby obecność jej w tej chwili sobie przypominając nagle
101   2, IV |            popatrzy!~Stanęła i w tej chwili dopiero spostrzegła, że
102   2, IV |              się w głębi boru. W tej chwili też po raz pierwszy do słuchu
103   2, IV |         rzucił w górę. Justyna w tej chwili ku niemu wzrok podniosła
104   2, IV |            nie sprzedaje jakoś...~Po chwili mówił dalej:~- Do nas też
105   2, IV |           szczegółach ponurego w tej chwili obrazu przyrody. Jednak
106   2, IV |              w nią ufność. Ale w tej chwili huk i turkot wichru zleciał
107   2, IV |            czuła tego, że była w tej chwili zalotną. Ale on do tych
108   2, V  |      wszystkim zapewne, na co w, tej chwili zdobyć się mogła chata Anzelma
109   2, V  |             nastawiać. Ale właśnie w chwili, w której Anzelm pytanie
110   2, V  |           nami pogada...~W tej samej chwili Jan do Justyny szeptał:~-
111   2, V  |              dziewczyna, która w tej chwili starca ramieniem objęła
112   3, I  |           zbyt silnie kochała, aby w chwili owej o jakichkolwiek dawnych
113   3, I  |           zmysłów, przez wyjątkowy w chwili owej stan jej ciała i ducha
114   3, II |           widać do nich należysz!~Po chwili z powagą zapytał:~- Czy
115   3, II |        trawach. Znajdowali się w tej chwili tuż za stodołą Korczyńską,
116   3, II |           ojciec!~W tej samej prawie chwili stanął jak wryty i z nagle
117   3, II |              pociągnęły.~Benedykt od chwili wmieszania się syna w scenę
118   3, II |           nad brzegiem przepaści. Po chwili przecież uśmiechnął się.~-
119   3, II |          zachoruje czy co?~Ale w tej chwili giętkie dłonie obie ręce
120   3, II |       podejmuję się namówić...~W tej chwili drobne jakieś ręce ramię
121   3, II | najpiękniejszą kanarkową barwą w tej chwili błysnął w bramie zagrody,
122   3, II |              nim, że gotów był w tej chwili rzucić się w ogień lub na
123   3, II |              pełnych, zupełnie w tej chwili spokojnych ustach i spłynął
124   3, II |             lękałam się jakiejś złej chwili... jakiejś okropnej chwili...
125   3, II |           chwili... jakiejś okropnej chwili... w której bym sama...
126   3, II |          kochała, przestałabym w tej chwili... z gniewu, z obrazy, z
127   3, II |  bezprzytomnej, a umilkła zupełnie w chwili, gdy Zygmunt do pokoju matki
128   3, II |         jakim przedstawiał się w tej chwili, łagodny, rzewny, na skrzydłach
129   3, II |      wstrętach i nieudolnościach. Po chwili z namysłem mówić zaczęła:~-
130   3, II |         Wielki Boże! Ależ ty chyba w chwili uniesienia... w dziwnym
131   3, III|         niskim ukłonem, lecz w tejże chwili uczuł się pochwyconym w
132   3, III|        częstował.~W tej samej prawie chwili, z innej już strony, bo
133   3, III|             obie w ręce ucałował. Po chwili zjawiła się i Fabianowa,
134   3, IV |        istotnie w każdej jaśniejszej chwili wytrysnąć swawolą i śmiechem,
135   3, IV |           Prawie straszną była w tej chwili jego twarz ciemna, pomarszczona,
136   3, IV |              byli do siebie podobni. Chwili jednej wielkiego uniesienia
137   3, IV |              W najuroczystszej nawet chwili, w najgłębszym dla innego
138   3, IV |         młody gdzieś się w ostatniej chwili zawieruszył, więc siedząca
139   3, IV |         ludzi zbliżanie się wielkiej chwili ich życia. Tak nadlatujący
140   3, V  |            swój gabinet, ale w tejże chwili ze wschodów zbiegła najstarsza
141   3, V  |         poruszała się na krześle. Po chwili jednak używając całej swojej
142   3, V  |               kuzynie? - zapytała.~- Chwili rozmowy z tobą... na wszystko,