Tom, Rozdzial

  1   1, I  |       machała morowe powietrze przed sobą pędząc..." Wieczna głupota
  2   1, I  |           obejrzawszy się ujrzały za sobą długi wóz napełniony słomą,
  3   1, II |              nieubłaganie unosząca z sobą ludzkie rozkosze i rozpacze,
  4   1, II |       Zarazem ludzie ci rozmawiali z sobą długimi, basowymi krzykami,
  5   1, II |          prowadzące, szczelnie je za sobą zamykając.~W jadalnej sali,
  6   1, II |           śmiejący się i ciągnący za sobą kogoś bardzo pociesznie
  7   1, III|        Zresztą, trzej bracia byli ze sobą zawsze w przyjaźni i zgodzie,
  8   1, III|             gdyż odkąd poznali się z sobą, to jest odkąd bracia Korczyńscy
  9   1, III|   płóciennego surduta, a przynosił ż sobą ostry zapach tego znoju,
 10   1, III|              tych czasów, kiedy my z sobą razem rośli, uczyli się,
 11   1, III|         nasze dzieci zapoznały się z sobą. Zastanów się nad tym, co
 12   1, III|            całym dworze. Mieli oni z sobą oprócz innych i to rodzinne
 13   1, IV |            nie wyszli, rozmawiali ze sobą przyciszonymi głosami, ale
 14   1, IV |              znani, zeszli się oni z sobą pociągnięci niby prawem
 15   1, IV |     starszych odważyłam się wziąść z sobą, bo myślałam, że mi państwo
 16   1, IV |       państwo nie widzieliście się z sobą?- żartobliwie ktoś ze strony
 17   1, IV |        kobieta w starej sukni byli z sobą dość blisko spokrewnionymi.
 18   1, IV |             takiego półobrotu, że ją sobą od kilku w pobliżu stojących
 19   1, IV |     pogardzasz mną! Słusznie, ja sam sobą pogardzać zaczynam!~W głosie
 20   1, IV |          innych ludzi odgradzając ją sobą. Justyna spotkała się z
 21   1, IV |     powróciła. Za nią, doskonale nad sobą panujący, szkłami binokli
 22   1, IV |           paszczęki węża; walczyła z sobą tak, że aż okryła się rumieńcem
 23   1, IV |        kroków uczyniła, usłyszała za sobą szybkie stąpanie i z cicha
 24   1, V  |          kłosów dokoła siebie, a nad sobą błękitnej kopuły nieba.
 25   1, V  |              śmiechem wiele pomiędzy sobą szeptali. Wtedy jeszcze
 26   1, V  |        wyjechał i Orzelski. Zabrał z sobą swoje skrzypce. Nie tylko
 27   1, V  |           płynął kojący szmer. Przed sobą, o kroków kilkanaście, zobaczyła
 28   1, V  |             z grubego sznura mocno z sobą połączone i wzdłuż boków
 29   1, V  |                ociec mnie tam brał z sobą... ale już potem nigdy nie
 30   1, V  |          jego dziwnie mieszały się z sobą i ruchliwie jedna przed
 31   1, V  |         wbiegła para koni ciągnąc za sobą pług w ten sposób, że łatwo
 32   1, V  |          Chłopak widocznie walczył z sobą.~- Kiedyż jeszcze koniom
 33   1, V  |             wymówiła: ~-Weźcie mię z sobą!~Anzelm uważnie i ciekawie
 34   1, VI |       plątaniną rozdzielały pomiędzy sobą te zagrody, które nie stały
 35   1, VI |       istotnym chaosem zmieszanych z sobą uprawnych roślin. Wszędzie
 36   1, VI |               Wszystko to związane z sobą było podwójną siecią płotów
 37   1, VI |     przemagającymi barwami roślin ze sobą różne. Wspólne tło błękitu
 38   1, VI |              rodziny kroiły pomiędzy sobą ten chleb dla nich święty
 39   1, VI |              i myślistw przynieśli z sobą albo różnym sposobem zrobili
 40   1, VI |             nierzadko mieszały się z sobą i nie wynikała z tego nikomu
 41   1, VI |          zatrąbić, a panom jechać za sobą rozkazał i puścił się w
 42   1, VI |             każden z koni, które pod sobą mieli, piękniejszy był od
 43   1, VI |              wiernie i widzieć przed sobą cel, choćby drobną migocący
 44   2, I  |          pokoju wprowadziła drzwi za sobą zamykając. Słychać było,
 45   2, I  |             pokoju wypadł i drzwi za sobą ze stukiem zatrzasnął. Różyc
 46   2, I  |     zapomniała nawet o zamknięciu za sobą drzwi sypialnego pokoju.
 47   2, I  |              komina jeździł i syna z sobą woził. W szkołach trzy klasy
 48   2, I  |             którą ciągle widzę przed sobą, będę miał choć jeden punkt
 49   2, I  | najpoczciwszego sąsiada! Znają się z sobą od dzieciństwa, więc może
 50   2, I  |        przyjaciół zgadzających się z sobą we wszystkim i razem układających
 51   2, II |              porozumieli się ze &127;sobą, z sali wybiegli. Justyna
 52   2, II |             piętami suknię wysoko za sobą podrzucając, z głośnym tętentem
 53   2, II |        wciągnęła, prawie wniosła, za sobą i za nią drzwi z trzaskiem
 54   2, II |            komu ambaras jaki robić I sobą ludziom głowy kłopotać?...
 55   2, II |           cienkie i mieszające się z sobą głosy panienek, które na
 56   2, II |            ojca i syna, starły się z sobą i scenę tę wykrzesałyły.
 57   2, II |            potrzebować i kogokolwiek sobą zajmować. Ale teraz igła
 58   2, II |       rozgarniać zaczęła splątane ze sobą łodygi i kwiaty. Z rana
 59   2, II |              podobny, nieustannie ze sobą rozmawiali, nie o sobie
 60   2, III|          żnie powoli, i na wyścigi z sobą wyzywała; drugiej kawalerem
 61   2, III|            oddaleniu, że rozmawiać z sobą nie mogli. Jednak dziewczyna
 62   2, III|              taką, którą prowadzić z sobą od najmłodszych lat swych
 63   2, III|              w rękę. Może sama przed sobą nie umiałaby zdać jasnej
 64   2, III|        dłoniach podniosła, aby je za sobą na zagonie złożyć. Ale mimo
 65   2, III|             przeskakując i wysoko za sobą podrzucając ciężko obute
 66   2, III|            powstał kłąb zwikłanych z sobą ciał ludzkich strasznymi
 67   2, III|           niektóre szeptały pomiędzy sobą, że może Fabian Ładysia
 68   2, III|              dniami zawarły pomiędzy sobą umowę, że wzajem po imieniu
 69   2, III|     przesuwały się, krzyżowały się z sobą, tu ukazywały, tam znikały
 70   2, III|       okrywała się wyrazem dziwnie z sobą zmieszanych uczuć: marzycielskiej
 71   2, III|           młodych ludzi rozmawiało z sobą długo i z cicha. Dlaczego
 72   2, IV |              widnokręgu zostawiał za sobą szerokie pasy karłowatych,
 73   2, IV |             dobrze, ociec mnie tam z sobą brał i panna Marta często
 74   2, IV |               pan Benedykt i stryj z sobą rozmawiali, a tego, co mówili,
 75   2, IV |            tłoczące się i plączące z sobą stare sosny, jodły i młode
 76   2, IV |          kolumną kilku splecionych z sobą jodeł, słupem padającego
 77   2, IV |              wzrok i zobaczyła przed sobą spływającą po czarności
 78   2, IV |            gałęźmi w jedną wstęgę ze sobą splecionych. Trafem zdarzającym
 79   2, IV |               Ale, naprzód, miałaż z sobą na walkę i biedę zabierać
 80   2, IV |        sposób ten uplastycznił przed sobą to zmieszanie bogactwa i
 81   2, IV |          życiowej nicości, które ona sobą przedstawiała. Nigdy jeszcze
 82   2, IV |            nim nie ostanie, i między sobą za włosy się o niego ciągają.
 83   2, V  |      zdejmował, że mocy nijakiej nad sobą mieć nie mogłem, i Pana
 84   2, V  |              Dużałem się tak z samym sobą, jak pływacz z wodą, lat
 85   2, V  |             głośnym stukiem drzwi za sobą i dziadkiem zamknęła.~Po
 86   2, V  |          dymy ubrany, z poważnym nad sobą chórem śnieżnych wron morskich
 87   2, V  |         podniosłam, zobaczyłam przed sobą wszystkie wielkości i chwały
 88   2, V  |           pani, proszę zapanować nad sobą i nerwy oszczędzać... może
 89   2, V  |          prowadzą? A miotły żadnej z sobą nie przyniosłaś? Widziałam
 90   2, V  |              przybliżonymi szeptem z sobą rozmawiały.~- Dom nowy zbudował?
 91   2, V  |            czy śniła? Widziała przed sobą wyraźnie, żywo, prawie jaskrawo
 92   3, I  |             wyglądająca, miała przed sobą ogromny dziedziniec zdobny
 93   3, I  |             usiłowała, pracowała nad sobą, walczyła z przyzwyczajeniami
 94   3, I  |              palca dotknąć, ciężko z sobą walczyć musiała. Machinalnie
 95   3, I  |          względem do zupełnej z samą sobą zgody. Powiedziała sobie,
 96   3, I  |              wzniosłe pogodzić się z sobą nie mogą; że arystokracja
 97   3, I  |              pamiętała o nich i sama sobą tylko była, gdy na owym
 98   3, I  |        najsilniejszego panowania nad sobą, słuchając sprawozdań rządcy
 99   3, I  |             Znowu więc pracowała nad sobą, walczyła, przezwyciężyć
100   3, I  |             zdawała ona z tego przed sobą dokładnej sprawy, jakkolwiek
101   3, I  |             brudnym i wstrętnym. Nad sobą widział tylko przyszłego
102   3, I  |             rzek zbiegających się ze sobą na dalekim punkcie firmamentu,
103   3, I  |              dwie zasadniczo różne z sobą ludzkości: tę, którą składali
104   3, I  |          Więc przynajmniej weź mię z sobą!~- I to jest niepodobnym -
105   3, I  |            wytwarzała pomiędzy nim a sobą, sprawiała jej przejmującą,
106   3, II |    Korczyński przepraszał, że psa za sobą wiedzie. Ale Fabian z uprzejmością
107   3, II |    zaprzestał, a w zamian szeptać ze sobą poczęli, a raczej ona szeptała,
108   3, II |            zagrody, pewno nikomu nad sobą przewodzić by nie pozwolił.
109   3, II |             było naturę pełną cech z sobą sprzecznych, którymi były:
110   3, II |          mnie nawet godnym rozmowy z sobą?~Nie podnosząc powiek młody
111   3, II |             wcale nie widywali się z sobą; i inne, w których nie szukając
112   3, II |            Dumną jesteś i przed samą sobą chcesz odegrać rolę bohaterki.~
113   3, II |           jednym przedmiocie mówić z sobą pragniemy.~- Wątpię - odpowiedział -
114   3, II |      wszystko, co kiedykolwiek nas z sobą łączyło, co kiedykolwiek
115   3, II |          Wyszedł i po cichu drzwi za sobą zamknął.~Są ludzie, którzy
116   3, III|             niskie tylko warzywa nic sobą nie zasłaniały, a na dziedzińcach
117   3, III|            ogier (weselnicy pomiędzy sobą szeptali, że ze trzysta
118   3, III|           tym i całować się pomiędzy sobą zaczęła. Płacząc obejmowali
119   3, III|          kładzie się do mogiły samym sobą nie stawszy się nigdy. Ku
120   3, III|                Widać pokłócili się z sobą, a może też wszystko pomiędzy
121   3, III|              niż teraz był, pomiędzy sobą to małżeństwo układali.
122   3, III|          widzieli się i rozmawiali z sobą, tedy śmiele przemawiać
123   3, III|              Ale on na zostawiane za sobą miny i gniewy wcale się
124   3, III|              wielkim pędzie Julek ze sobą skaczącego i radośnie skomlącego
125   3, III|        biegli i ani zauważyli, że za sobą pozostawiali dwoje ludzi
126   3, III|            wieku rozłączyliśmy się z sobą, a znów spotkali dziadem
127   3, III|       niejeden raz słuszność miał za sobą i że niejeden raz od sąsiadów,
128   3, IV |        zawiść, chciwość, niewiedzę z sobą rozdzielanych. Od abstrakcji
129   3, IV |         wspominać, bo ciągnie ono za sobą bladą marę strachu! a ten
130   3, IV |             głosem zaczął - pomiędzy sobą i tobą wzniosłem zapewne
131   3, IV |          milczał. Z czasem i z samym sobą rozmawiać przestał o tym
132   3, IV |         godzinę nie rozstawali się z sobą. Długo w gabinecie Benedykta
133   3, IV |          siedzieli, z cicha pomiędzy sobą naradzając się, linie jakieś
134   3, IV |       napełniać go skarbami, które z sobą uwieźć miała: kraciastymi
135   3, V  |            też, że niemało walczyć z sobą musiał, nim się na ten krok
136   3, V  |              my i oni poznawać się z sobą możemy!~- No, no! - mruknął
137   3, V  |           gdy usłyszała wymówione za sobą swoje imię. Obejrzała się
138   3, V  |         musielibyśmy spotykać się ze sobą... widywać... Więc uciekasz
139   3, V  |          zawsze widziałbym cię przed sobą! Zlituj się nade mną i nad
140   3, V  |            Zlituj się nade mną i nad sobą samą!~Przyrzekam ci, że
141   3, V  |             dwu ludzi spotkały się z sobą; przez chwilę milcząc na