Tom, Rozdzial

  1   1, I  |              różnych głosów. Były to czasem rozmowy gwarne i krzykliwe,
  2   1, I  |          rozmowy gwarne i krzykliwe, czasem śmiechy basowe lub srebrzyste,
  3   1, I  |       śmiechy basowe lub srebrzyste, czasem płacze niemowląt u piersi
  4   1, I  |        piersi w chustach niesionych, czasem też pieśni przeciągłe, głośne,
  5   1, I  |            nawet oszczędzasz, tak że czasem boso chodzisz, kapelusza
  6   1, I  |              wystarczyło... Ale boso czasem chodzę i kapeluszów ani
  7   1, I  |              a myślisz że ty jeszcze czasem o tym mazgaju? serce...
  8   1, I  |       mazgaju? serce... boli jeszcze czasem?~- Nie.~Z krótkiej tej odpowiedzi
  9   1, I  |           zapytania ich i przycinki, czasem męski śmiech swój łączył
 10   1, II |              sypialnią nocujących tu czasem gości. Justyna opuściła
 11   1, II |            jestem... A nie wiesz tam czasem, co na obiad będzie?~- Nie
 12   1, II |            błękity wody, nad którymi czasem tylko w olśniewającej światłości
 13   1, III|     nadchodzącej przyszłości dotykał czasem jego głowy, bo na przedstawienia
 14   1, III|           przestrzeń i oczami wodził czasem po obłokach. Ale spostrzegł
 15   1, III|          przestałem... Ale chciałbym czasem odetchnąć swobodniej, pewnym
 16   1, III|          żeńców albo pastuszków; ale czasem sam, z dobrej woli, zaczynał
 17   1, III|         czyniąc, dniami i tygodniami czasem nikogo z domowych nie widując
 18   1, III|         wielu innych jeszcze rzeczy. Czasem zdawać się mogło, że zapominał
 19   1, III|           nie używał ich zawsze, ale czasem, gdy zaciąwszy się w mowie
 20   1, IV |            podtrzymując go rzucanymi czasem słowami a często zza szkieł
 21   1, IV |      pochyloną nieco głowę wstrząsał czasem i uśmiechał się to filuternie
 22   1, IV |            przyjemność widywać panią czasem?~Kirłowa splotła ręce okryte
 23   1, IV |             nie pomagał mi radami, a czasem i osobistym dojrzeniem tego
 24   1, IV |        dokończyła:~- Czy nie myślisz czasem tej biednej dziewczyny bałamucić?
 25   1, IV |            krótko?~Odpowiedziała, że czasem wuja w gospodarstwie wyręcza;
 26   1, IV |             gospodarstwie wyręcza; a czasem ojca pielęgnować musi.~Zaśmiał
 27   1, V  |         czarnymi i ognistymi oczami, czasem gadatliwą i zalotną, częściej
 28   1, V  |             dla niej książki i nuty. Czasem dorosłą już dziewczynkę
 29   1, V  |           pospolitego metalu ukutej. Czasem, gdy zamykała oczy i myślała
 30   1, V  |             ja jestem?~- Widuję pana czasem... ciotka Marta mówiła mi
 31   1, V  |             i twarz człowieka wygada czasem, co się w sercu kryje. Jaż
 32   1, V  |              może, że ja na panienkę czasem patrzę i różne myśli przychodzą
 33   1, V  |       Justyny zwykłą sobie powolną i czasem przerywaną mową, ale coraz
 34   1, VI |           głąb lub wysuwały naprzód, czasem znacznymi przestrzeniami
 35   1, VI |        przestrzeniami osamotnione, a czasem jedne zza drugich do połowy
 36   1, VI |              następować się zdające; czasem zepchnięte aż na skraj wysokiej,
 37   1, VI |          rzece staczającej się góry, czasem krańcami ogrodów i tyłami
 38   1, VI |         wetkniętą we włosy nagietką. Czasem pod ścianą domu kilka podstarzałych
 39   1, VI |          kolana opuszczonymi rękami. Czasem na koniu, prowadzonym do
 40   1, VI |          słońce pozłoconego profilu. Czasem siwowłosy starzec powoli
 41   1, VI |             twarzy jego pochylając i czasem łagodnie, a czasem z wybuchającą
 42   1, VI |      pochylając i czasem łagodnie, a czasem z wybuchającą energią przemawiając:~-
 43   1, VI |               Niektórzy odzywali się czasem z zapytaniem jakimś lub
 44   1, VI |         warczała, strumień dzwonił i czasem w berberysowym czy wilczynowym
 45   1, VI |     triumfującym poczuciu swej siły. Czasem znikał zupełnie w wysokiej
 46   1, VI |              jeden z nich przystawał czasem i twarzą zwracał się ku
 47   1, VI |        mruczącego u dołu strumienia. Czasem jednak zatrzymywał się i
 48   1, VI |             jak latarniami świecące. Czasem kruki i kawki czarną chmurą
 49   1, VI |                 Wszelako późniejszym czasem w tym naszym rodzie przez
 50   2, I  |          cicho było zupełnie i tylko czasem dolatywało z nich monotonne
 51   2, I  |             myje, odzywa się do niej czasem, z żartobliwą przekorą rozpoczynając
 52   2, I  |              nie zniecierpliwili się czasem i nie odjechali? Wstała
 53   2, I  |           Ale szkoły drogo kosztują. Czasem sobie włosy z głowy wydziera
 54   2, I  |           ładnych ust opuszczały się czasem w dół rzucając na dolną
 55   2, I  |            śmiałość i duma, można by czasem rzec, że tuż, tuż, za parę
 56   2, II |             najrozmaitszymi karmiła, czasem tak pasła, że aż potem chorowali,
 57   2, II |       wszystkich pięknościach, które czasem w wielkim mieście widywała.
 58   2, II |         gościa zjawiający się w nich czasem błysk mądrej i nieco złośliwej
 59   2, II |            trzeba. Ale wie szwagier, czasem, kiedy na to... tamto...
 60   2, II |              w nim rozkochaną, że aż czasem ludzi śmieszy...~Na ganku
 61   2, II | ucywilizowanych myśli nie mają, choć czasem o literaturze i muzyce mówią...~-
 62   2, II |            się, piękniał, unosił się czasem na palcach nóg, jakby miał
 63   2, II |              powiekami, spod których czasem na blade jej policzki spływała
 64   2, II |             i flakony; a w pracy tej czasem tylko dla odpoczynku czyniąc
 65   2, III|       urywanych i głośnych rozmów, a czasem nawet zapanowywał ścisk
 66   2, III|     wielkiego parowu Jana i Cecylii. Czasem tylko wzbijał się nad nimi
 67   2, III|              zboża; owady ćwierkały, czasem przelękniony ptak trwożnie
 68   2, III|           się; wyciągali, poziewali. Czasem pies podnosił głowę i wtedy
 69   2, III|         dziewczęta odcinały się jej, czasem z chwilowym gniewem, gdy
 70   2, III|           znowu ku ziemi przypadały. Czasem ta lub owa szybkim ruchem
 71   2, III|      brodawnika; przed nimi, o kilka czasem kroków od pochylonych ich
 72   2, III|             co działo się przed nią. Czasem napełniało ją wielkie rozradowanie
 73   2, III|        powiewy nadrzecznych wiatrów. Czasem wspaniała, choć prosta malowniczość
 74   2, III|            garnki nie zaglądaj, żeby czasem na twojej głowie nie pękły!
 75   2, III|     odpowiedziała kobieta - ja myślę czasem o szczęściu takim, którego
 76   2, III|               Najpewniej.~- A jeżeli czasem stryj zostanie w domu?~Spojrzała
 77   2, III|            nikim gadać nie chce. Tak czasem przeżyje dzień jeden, a
 78   2, III|              przeżyje dzień jeden, a czasem dwa i trzy dni... My podtenczas
 79   2, IV |       bezczynnie. Porównywała siebie czasem do kamienia zalegającego
 80   2, IV |            czemuś zmierzać; pragnęła czasem choćby kamienie z miejsca
 81   2, IV |              widzieć. A zdarzało się czasem. Ona go nie widziała, lecz
 82   2, IV |              i skrzypcach, śpiewają, czasem tańczą, czasem czytają.
 83   2, IV |             śpiewają, czasem tańczą, czasem czytają. Czytaliby więcej
 84   2, V  |           święta je tylko noszą albo czasem i na codzień? Teraz już
 85   2, V  |             nikim...~- Taka już mnie czasem oblega zgryźliwość, że i
 86   2, V  |            która to miejsce odwiedza czasem, ale bardzo rzadko i niby
 87   2, V  |           bardzo słusznie! sam ociec czasem pochwali, choć jemu dogodzić
 88   2, V  |              i lubując się nimi. Tak czasem pośród mgły wiosennej i
 89   2, V  |              się potem, najmniejszym czasem o miłych nadziejach utraconych
 90   2, V  |        gadatliwością babską śmiesząc czasem i rozrywając.~- U Boga i
 91   2, V  |            się... Matka najmniejszym czasem w pole, na drogę wychodziła,
 92   2, V  |       powiekach powiódł.~- Nie wiesz czasem, gdzie... Witold?~Powiedziała,
 93   2, V  |          niepokój. Nogami pod kołdrą czasem poruszała i oczy jej w półcieniu
 94   2, V  |              sama, bywało, omylę się czasem i powiem: przeddziad albo
 95   2, V  |              więcej jeszcze niż oni. Czasem łzy gradem leją się mnie
 96   2, V  |              w dziurawych trzewikach czasem chodziłam; edukację jakąś
 97   2, V  |              Wspomina? jak wspomina?~Czasem zamyślały się obie i chwilę
 98   3, I  |            głośno, powoli, wyraźnie, czasem tylko na parę sekund milknąc,
 99   3, I  |         Ceremonialnie uśmiechała się czasem do obcych, przyjaźnie do
100   3, I  |            Długie godziny, całe dnie czasem schodziły pani Andrzejowej
101   3, I  |          uczą go mnóstwa rzeczy, a z czasem, gdy dorośnie, wyjedzie
102   3, I  |             nim nie przestanie, bo z czasem stać się mu ona może puklerzem
103   3, I  |              ten nosiła. Przemawiała czasem z zupełną i dziwnie uszczęśliwiającą
104   3, I  |            uszczęśliwiającą wiarą, a czasem tylko z nieśmiałą nadzieją,
105   3, I  |            obłoki bywają piękne i on czasem grze ich świateł i barw
106   3, I  |       jednemu celowi praca sprowadza czasem jeden jakiś wysilony i odradzać
107   3, I  |         przynajmniej chwilę, ubrane, czasem ładne, często dobre, nie
108   3, II |       ciągnąć, aby je związać, że ci czasem aż ciężkie poty na skórę
109   3, II |            mamy i papy przyjeżdżając czasem nawiedzał... Pan dobrodziej
110   3, II |             lat i powróci, to ja tym czasem bez niego chyba potem do
111   3, II |       zamiast w dół pociągać, w górę czasem podkręcał wąsa. Gdy na dziedziniec
112   3, II |        zaczęła burzliwie, bezładnie, czasem żałośnie, czasem hucznie...
113   3, II |          bezładnie, czasem żałośnie, czasem hucznie...Była to gra istoty
114   3, II |        istoty drżącej, niespokojnej, czasem prawie bezprzytomnej, a
115   3, III|          zgryźliwych, aż do występku czasem chciwy tej ziemi, którą
116   3, III|        mężczyźni, najczęściej chude, czasem drobne i delikatne, sterane
117   3, III|         miały twarze i powolną, choć czasem i wpadającą w zapalczywość
118   3, III|            który u nóg mu się tulił, czasem mrugając, jakby pocieszał
119   3, III|           Dlaczego?~Boże! przychodzi czasem chwila, w której z dna duszy
120   3, III|           wewnątrz i że zanosząc się czasem od śmiechu, końcem wachlarza
121   3, III|             już i nie przejdzie...~- Czasem jednak przechodzi - w zamyśleniu
122   3, III|          lasem, przymierając z głodu czasem. Potem zleciał tu duch Szopena.
123   3, III|             po szczytach boru, który czasem szumiał z cicha, jakby w
124   3, IV |  podbiegunowych nieskończonych nocy. Czasem przerywały sobie czytanie
125   3, IV |          pierwszy, on zaś odpowiadał czasem po paru latach, krótko,
126   3, IV |            naszych zapytujemy, a one czasem nam odpowiadają! Ta, o której
127   3, IV |          pierś mu zwisały; oczy jego czasem mąciły się aż do dna i powieki
128   3, IV |      trwożliwie bijąc. Rzucał na nie czasem wzrokiem i spotykał nim
129   3, IV |              znużenia przyćmiewające czasem ognistość jego wzroku, pierwsze
130   3, IV |            za latami - on milczał. Z czasem i z samym sobą rozmawiać
131   3, IV |            pamięta, wie jednak, że z czasem przywykł do wszystkiego,
132   3, IV |       przeciw życiu i światu obrazą. Czasem jeszcze tylko daleka, nieosobista
133   3, IV |           pokazać, pociechy, rady, a czasem prawie i ratunku wezwać.
134   3, IV |             uparty był. Nie mówi już czasem o czymkolwiek, nie wspomina
135   3, IV |              trzy pary od niechcenia czasem pokręciły się na toku. U
136   3, IV |          rozłożystej topoli srebrnej czasem jeszcze ćwierkało coś, szeleściło
137   3, V  |           Bronkę naszą bardzo lubi i czasem na rękach ją nosi... Onegdaj
138   3, V  |            ciszej dodała:~- A może z czasem znajdziesz tam dla niej,
139   3, V  |        uśmiechał się, na palcach nóg czasem stawał, jakby z falami tonów
140   3, V  |          ponurość taka, że wolałabym czasem w grobie gnić! I perswadowałam
141   3, V  |             chciałam nikomu robić... Czasem i bardzo źle ze mną bywało,