Tom, Rozdzial

  1   1, I  |          wzgórzami, w okrywających je bukietach iglastych i liściastych
  2   1, I  |           od z rzadka porastającej je trawy; ku nim, niby strumienie
  3   1, I  |       Biała i sucha kurzawa owiała je wielkim kłębem, o tyle jednak
  4   1, I  |            mężczyźni spostrzegłszy je podnieśli nad głowami czapki,
  5   1, I  |           łatką na czole. Oplatała je z rzadka uprząż z prostych,
  6   1, II |           po wielekroć, ale zawsze je naprawiono, więc choć połatane,
  7   1, II |     materię, która niegdyś okrywać je musiała, zastąpiła zupełnie
  8   1, II |            i arabeskami, zakrywało je zresztą w znacznej części
  9   1, II |       słodkiej rezygnacji splatała je ona i opuszczała na suknię
 10   1, II |       salonu prowadzące, szczelnie je za sobą zamykając.~W jadalnej
 11   1, II |           z rąk skrzypce umieściła je w stojącym na stole podługowatym
 12   1, II |     zbliżył się do skrzypiec i już je z pudła wyjmować zaczął.
 13   1, III|      okoliczności różnych utracili je od dość dawna i wiedli znojne,
 14   1, III|       Dotąd z powodu porastających je sosen i jodeł nazywało się
 15   1, III|         warstwach ludności nazywać je zaczęto Mogiłą. Kto pierwszy
 16   1, III|           wszelkich włażąc czyniły je podobnymi do wozów przebywających
 17   1, III|      posiedzę... Uf! te żniwa! nim je człowiek przebędzie, sto
 18   1, III|        piękna, artyzmu.., A gdzież je tu znaleźć mogę? Ja pragnę
 19   1, III|      sadził kartofle i wyprzedawał je z zyskiem sąsiednim gorzelniom,
 20   1, III|     uciekały w głąb pasma; chwytał je, związywał i drżał o to,
 21   1, IV |    upomniał ją mąż.~- Mais puisque je suis folle de toi! - tuląc
 22   1, IV |  napełnioną teoriami, że wygłaszać je potrzebujesz zawsze i wszędzie...
 23   1, IV |         siedzących i wszystkim, co je otaczało, bardzo zajętych
 24   1, IV |        przyjścia Maksymowej, która je wyniańczyła i taką jest
 25   1, IV |    pochwycił obie jej ręce i okrył je najczulszymi pocałunkami.
 26   1, IV |        fortepianie skrzypiec, ujął je teraz powoli; z lubością,
 27   1, IV |          miała spuszczone, a kiedy je podnosiła, wzrok jej był
 28   1, IV |         uczucia, jakby przebywając je koniecznie, koniecznie upaść
 29   1, V  |     ciążyło niekiedy na nich. Mógł je bez żadnej już przeszkody
 30   1, V  |          Już, zdaje się, i wygnasz je z serca, i zapomnisz, a
 31   1, V  |            czerwonych jagód i wnet je do ust poniosła, ale od
 32   1, VI |        wielka starość otaczających je drzew. Jedne z domów tonęły
 33   1, VI |       zarysy swe i cechy. Osłaniał je i od zupełnego zniszczenia
 34   1, VI |            dla córek i poślubiwszy je nie odjeżdżali nigdzie,
 35   1, VI |          opuszczoną. Błogosławiłaż je czy komu ukazywała?~
 36   2, I  |           na twaróg, i zastępowała je coraz innymi, które z ganku
 37   2, I  |         wiedzieć ile razy na dzień je czesać, zawsze wszystkie
 38   2, I  |             których tasiemki, żeby je sto razy na dzień najmocniej
 39   2, I  |         miodem usmarowane policzki je ucałowawszy zwolna znowu
 40   2, I  |   Nauczyłam się kiedyś przyrządzać je od Marty Korczyńskiej...
 41   2, I  |            już i nie marzyła. Sama je nauczyła, czego mogła, a
 42   2, I  |           wiesz o tym dobrze. I on je ma... Nie są to nawet wady,
 43   2, II |          robić z włosami?~- Zwiążę je wstążką! - zaproponował
 44   2, II |          sza-leń-stwo - powiozłem, je wszystkie za granicę...
 45   2, II |        kilkanaście tysięcy i oddać je, skoro tego stanowczo żądano,
 46   2, II |       czułbyś się w prawie wysyłać je do piekła?~- One same, mój
 47   2, II |        moralnej podniety. Czerpała je niekiedy w usposobieniach
 48   2, II |         bolesne pytanie. Zadawałaż je sercu swemu, przeszłości
 49   2, II |   niebieskim ołówkiem podkreślone:~Je viens de m'incliner, madame,
 50   2, II |           paru godzinach. Spędziła je na zielonych miedzach rośliny
 51   2, II |        rośliny te zrywając. Zawsze je lubiła, ale nie znała nazw
 52   2, III|         zagłębieniach rozszerzając je coraz i okrywając wypukłościami
 53   2, III| ukazywanych, wiązał snopy, układał je w dziesiątki i pomagał do
 54   2, III|        wielkie garście żyta i tnąc je równo, nisko przy ziemi.
 55   2, III|         jego matka. Pod okrywającą je czerwoną ogorzałością policzki
 56   2, III|            dłoniach podniosła, aby je za sobą na zagonie złożyć.
 57   2, III|      złotymi plony okrywać i razem je zbierać, a w zimowe wieczory
 58   2, III|            podnosił i układającemu je na wozie bratu podawał.
 59   2, III|       zarumieniały gęsto osypujące je owoce. Pszczoły ułożyły
 60   2, III|            z domu nie wyjdzie, nie je, nie pije i z nikim gadać
 61   2, III|           jedną po drugiej podawał je Witoldowi. Przy tym powoli
 62   2, III|      poskromił wzruszenie swe albo je ukrył i ze spokojnym już
 63   2, IV |     istotnie wygodnym; przykrywała je do połowy jej biała suknia.
 64   2, IV |     szeregiem.~- Co to? - ukazując je zapytała Justyna.~Ale zanim
 65   2, IV |         łowi, w bliskim miasteczku je sprzedaje i pieniądze regularnie
 66   2, IV |     dojrzewało i gdzieniegdzie żąć je zaczynali, stali my w okolicy,
 67   2, IV |            rąk i nóg zrobił, jakby je czym wiązał, i stał ciągle
 68   2, IV |  wyglądające spod nich lub całkiem je zastępujące mchy seledynowe,
 69   2, IV |          śniegi i szrony zmieniają je w marmurowe i kryształowe
 70   2, IV |            nieśmiałym ruchem wziął je w szerokie swe dłonie i
 71   2, IV |          dźwigać by zdołała, skoro je dźwiga Antolka, dziecko
 72   2, IV |        unikają, po prostu za wstyd je poczytując, a także i dlatego,
 73   2, IV |        pchnięciem z piasku na wodę je zsunął i wiosłem u brzegu
 74   2, IV |          pod silnie przyciskającym je wiosłem woda rwała i targała;
 75   2, IV |        boki im umykając, a dziobem je porąc. Nie było samotnym;
 76   2, V  |          które na sobie miały, kto je szył, czy w święta je tylko
 77   2, V  |          kto je szył, czy w święta je tylko noszą albo czasem
 78   2, V  |            dwie najwięcej, i noszą je tylko w święta. Na codzień
 79   2, V  |  odłamywali i dwoma palcami do ust je nieśli. Drewniane łyżki
 80   2, V  |       dopiero lub po minucie znowu je delikatnie ujmowali i powoli
 81   2, V  |       usłyszeli dopiero wtedy, gdy je powtórzył.~- Zdaje się -
 82   2, V  |           rzeczy pokazując, że aby je dostać, każdy chętliwie
 83   2, V  |            pamięci swojej umyślnie je wybieram, podobnie jak skąpiec
 84   2, V  |          skrzyni wybiera oglądając je i lubując się nimi. Tak
 85   2, V  |          dolegliwości i cierpliwie je przenieść można, spokojność
 86   2, V  |      zdawać się mogło, że wydawała je z siebie struna rozciągnięta
 87   2, V  |     opuszczoną mogiłę, oświetlając je i niby je wiążąc, łącząc
 88   2, V  |      mogiłę, oświetlając je i niby je wiążąc, łącząc jak ogniwa
 89   3, I  |      zwróconą i w ścisłych karbach je trzymającą. Energia ta rozniecała
 90   3, I  |  namiętności, ale zarazem zamykała je w formę spokojną, niby płomię
 91   3, I  |        zgromadzanie środków, które je czynią możliwym, stawało
 92   3, I  |         zwyczajów, pojęć, wystawić je na niebezpieczeństwo zarażenia
 93   3, I  |  wzrastające i tak od otaczającego je świata oddalone, jakby mieszkańcem
 94   3, I  |          co było na ziemi, opierał je o ziemię. Pani Andrzejowa
 95   3, I  |             ale spróbuje przenieść je na płótno potem, kiedykolwiek...
 96   3, I  |     uczucia wskrzesić, odesłała mu je przy pierwszej zapewne sposobności
 97   3, II |            przypatrywałem się, jak je naprawiano. Tę można będzie
 98   3, II |          do końca tak ciągnąć, aby je związać, że ci czasem aż
 99   3, II |       podnosiła oczy, ale ile razy je podniosła, przebiegał w
100   3, II |      pantofle! - zawołała. - Jutro je cioci oddam! To dopiero
101   3, II |        mieszka, cudzego chleba nie je i nikt nad nią żadnego postrachu
102   3, II |              utkała sukno i kazała je na zielono pofarbować...
103   3, II |          cioci ofiarowuję i proszę je przyjąć tak... tak... jak
104   3, II |        potem pantoflom, wychwalała je, do wielkiej nogi swej przymierzała
105   3, II |            Emilię dotknęło. Wzięła je za aluzję do jej własnej
106   3, II |        nawet oburzoną... oh, comme je te connais, ma petite, chére
107   3, II |         spędziłem tak, jak spędzać je musiała la belle au bois
108   3, II |           to, co wyliczyłeś, czyni je dla ciebie trudniejszym,
109   3, II |      uciechach serca?... Ja kiedyś je posiadałam, znam więc ich
110   3, II |       rozróżniać mogła, bo owijały je złotawe pary, ale wypukłe
111   3, III|  przezroczej wody Niemna, za którą je echa powtarzały i niosły
112   3, III|     Amatorowie - muzykanci porwali je i z nimi do domu wbiegli.
113   3, III|            zewnątrz napełniających je twarzy, ukazała się zżółkła,
114   3, III|        powierzyć nie chciała, boby je gorzej jeszcze zmarnował.~-
115   3, III|       stanika odpięła i podając mu je głowę podniosła. Kilka sekund
116   3, III|         aktorki myślały. Najwięcej je uderzał i zachwycał wachlarz.
117   3, III|         tak błyszczały, że Jaśmont je porównał do brylantów ognie
118   3, III|        przyśpiewków hasło dał, tak je i zakończył, nie w porę
119   3, III|          Radością i smętkiem~Dosyć je nasyci!~Po czym zaraz tancerkę
120   3, III|      Najwięcej było takich, którzy je ganili głośno i wyraźnie,
121   3, III|           Jan tylko wiedział gdzie je znaleźć można. Więc ku Anzelmowej
122   3, III|           nic ich nie mąciło; woda je srebrnie od szklistej powierzchni
123   3, III|            zamknie oczy tam, gdzie je na ten świat otworzył, gdzie
124   3, III|            zasiać niesilny! Oni by je chciwie w długoletnie dzierżawy
125   3, III|         posplatane od okrywającego je białego płótna jak grudy
126   3, IV |        skąd? za co? dlaczego?~- My je zapytujemy - podchwycił
127   3, IV |       opuszczał, to znowu podnosił je i namiętne płomienie na
128   3, IV |           szerokich swych dłoniach je ścisnął. Prawie straszną
129   3, IV |          straciłeś to wszystko, co je napełnia, a coś i ty w równej
130   3, IV |       smyczki wysoko wznieśli, aby je w czas, a ostro, na struny
131   3, IV |            głębie boru powtarzając je długo, przeciągle, srebrnie.~-
132   3, IV |       prędko na jej ustach stłumił je pocałunek. Powoli uwalniając
133   3, V  |          zadziwiły, bo wszyscy już je przewidywali. Pani Emilia
134   3, V  |           decydujesz...~- Poznałam je z bliska i dobrze, mój wuju...~-
135   3, V  |           szczęściem pomiędzy nich je wniosę!... o! z jakim szczęściem
136   3, V  |        wynosiłaś i wyhodowałaś! ty je jak matka i... za matkę...
137   3, V  |         było białe od okrywających je obłoków, pod nim leciały