Tom, Rozdzial

  1   1, I  |              znajomość żurnalu mód i rękę biegłego krawca. W wyprostowaniu
  2   1, II |             śmiejąc się i podając mu rękę wołała pani Emilia - tylko
  3   1, II |        policzki pani Emilii; cofnęła rękę i z większym jeszcze ożywieniem,
  4   1, II |            wypielęgnowaną i wychudłą rękę Różyca. Teraz gdy ten ostatni
  5   1, II |         binokle i długą swą atłasową rękę powiódł po zmiętym i drgającym
  6   1, III|          rozpoczęcia życia na własną rękę, lecz wciąż wyjazd swój
  7   1, III|       Benedykt po kilkakroć ucałował rękę i czoło żony i obok niej
  8   1, III|           jak pustelnica...~Benedykt rękę żony pocałował.~- Bieda
  9   1, III|      bynajmniej, kiedy ze szczęściem rękę swą Benedyktowi oddawała.
 10   1, III|             Ujął jeszcze i drugą jej rękę, twarz swą blisko do jej
 11   1, IV |             strojnej kobiecie, która rękę swą bransoletami okrytą
 12   1, IV |              się. Justyna wsunęła mu rękę pod ramię. Poszli za innymi,
 13   1, IV |     podziękowała szwagrowi. Darzecka rękę otyłego sąsiada, który jej
 14   1, IV |            otaczało, bardzo zajętych rękę do czoła podniosła. ~- W
 15   1, IV |       umilkła; pani Emilia podniosła rękę do czoła i gardła, jakby
 16   1, IV |            uśmiechając się podała mu rękę, Wszyscy wiedzieli, że ten
 17   1, IV |   rozplątując, ręką swoją ścigał jej rękę i w twarzy jej zatapiał
 18   1, IV |       zdołała, zbliżył się ku niej i rękę jej pochwycił.~- Kuzynko -
 19   1, IV |           jednak i ruchem gwałtownym rękę swą z dłoni jego wyrwała.~-
 20   1, IV |      postąpiwszy parę kroków naprzód rękę ku ogrodowi wyciągnęła.~-
 21   1, IV |           się, że wnet podniesie swą rękę, po której ściekało trochę
 22   1, V  |              jej twarzy; wzięła go w rękę i ostrożnie obejrzała napełniające
 23   1, V  |             już Mucyk.~Jan stryja za rękę chwycił.~- Z Korczyna...
 24   1, V  |            zupełnie instynktownym za rękę ją pochwyciła, na ławie
 25   1, V  |        trudnością, teraz na ramieniu rękę mu oparł.~- Niech pan Fabian
 26   1, VI |          dziewczyna wielką, czerwoną rękę do Anzelma wyciągnęła.~-
 27   1, VI |            wysokiego złomu kamienia. Rękę w górę podnosił i słychać
 28   2, I  |           powagą do syna rzekła i za rękę go wziąwszy do bawialnego
 29   2, I  |          która milcząc ze zmieszania rękę mu na powitanie podawała.
 30   2, I  |        kuchnią i praczkarnią noszącą rękę kobiecą. Przed chwilą właśnie
 31   2, I  |         prawie pieszczotliwym ruchem rękę jej zdjął ze starej, żelaznej
 32   2, I  |             nadal będzie. Dobrze?...~Rękę jej ciągle w dłoniach swych
 33   2, I  |            napełnił jej oczy. Wzięła rękę krewnego i patrząc mu w
 34   2, I  |          było dwóch ludzi...~Różyc w rękę ją pocałował,~- Powiedziałaś
 35   2, I  |              ożeń się z nią...~Różyc rękę z łyżeczką na stół opuścił,
 36   2, I  |              przed kwadransem. Różyc rękę do niej wyciągnął.~- Biedna
 37   2, I  |       używają jeszcze życia na swoją rękę, błyszczą w świecie, łowią
 38   2, I  |          głębokie zamyślenie wsunęła rękę swą pod ramię towarzysza.
 39   2, II |       Justyna powolnym ruchem wzięła rękę Marty, cicho ją pocałowała
 40   2, II |             w postawie i na twarzy i rękę swą kościstą, lecz białą
 41   2, II |             ruchem serdecznym po jej rękę wyciągnął. Podała mu ją
 42   2, II |        burknęła Marta, niewielką swą rękę pieszczotliwie przesunęła
 43   2, II |          później oświadczy się o jej rękę. ~- W głębi duszy - mówił
 44   2, III|              był na ścierni i leniwą rękę zatopił w kudłach Sargasa,
 45   2, III|            żywym, pośpiesznym ruchem rękę ku niemu na powitanie wyciągnęła.
 46   2, III|          powitanie wyciągnęła. On tę rękę w obie dłonie pochwycił
 47   2, III|             uczynił ruch taki, jakby rękę jej chciał pochwycić, lecz
 48   2, III|              trochę głową wyciągnęła rękę i z poważnym na ustach uśmiechem
 49   2, III|        ostrzem sierpa drasnęła się w rękę. Może sama przed sobą nie
 50   2, III|              Jana wyprostowała się i rękę na kłębie opierając zaśmiała
 51   2, III|           jego rodzina. Wtem stanął, rękę z kieszeni wyjął i czyniąc
 52   2, III|           obie swe dłonie wziął jego rękę.~- Za drugie życzenie dziękuję! -
 53   2, III|        oprawie. Po te książki Anzelm rękę wyciągnął i jedną po drugiej
 54   2, IV |            wariatem, wziął stryja za rękę, do chaty go zawiódł i światło
 55   2, IV |           odzież calutką w dziurach, rękę jedną opuszczoną i bezwładną,
 56   2, IV |           się ku Mogile.~- Chodźmy - rękę pod ramię mu wsuwając rzekła
 57   2, IV |             taki ruch uczynił, jakby rękę jej pochwycić chciał. Ale
 58   2, IV |        Przeskoczył kłodę i wyciągnął rękę, aby do przebycia jej pomóc
 59   2, IV |              Jan rozpaczliwym gestem rękę do głowy poniósł:~- Głupiec
 60   2, IV |           nagląco wymówił i wziąwszy rękę Justyny w swoją ku brzegowi
 61   2, IV |              o krok za nią cofnięty, rękę ku nim wyciągnął, cofnął
 62   2, V  |         progu podeszły, a gdy im ona rękę na powitanie podała, Antolka
 63   2, V  |         chichocąc i głowę odwracając rękę jej odepchnęła.~- Ona Justynkę
 64   2, V  |    przestąpił. Justyna w obie dłonie rękę jego wzięła i chwilę milcząc
 65   2, V  |        włosów.~Antolka podbiegła i w rękę go pocałowała.~- Jeszcze
 66   2, V  |         mocniej niż zwykle ściskając rękę Justyny, uważnie, prawie
 67   2, V  | zaczerpnąwszy powoli do ust poniósł. Rękę miał dużą, w skórę ciemną
 68   2, V  |           ogrodzie dopilnowałem i za rękę chwyciwszy o przyczyny tego
 69   2, V  |              pochylił się i stryja w rękę pocałował. Potem wstrząśnieniem
 70   2, V  |         głowę wstawione szyby. Jedną rękę miał opuszczoną, a drugą
 71   2, V  |               serdeczniej niż zwykle rękę jego ucałowała.~Po głowie
 72   2, V  |      boskiego wezwał !"~Całując go w rękę w twarz mu patrzała. Boże!
 73   2, V  |         podeszła i przy nim uklękła. Rękę jej dużą, kościstą w swoje
 74   2, V  |          dlaczegóż więc? dlaczego? - rękę jej coraz mocniej w dłoniach
 75   2, V  |             biedna, biedna ciotko! - rękę rozgorączkowanej i coraz
 76   3, I  |         Starających się o jej serce, rękę i majątek było wielu; wybrała
 77   3, I  |            przechadzkach guwerner za rękę prowadzi pilnie go strzegąc
 78   3, I  |        zapragnął posiąść serce jej i rękę. I dlatego tylko wydarzyło
 79   3, I  |           gwałtownym ruchem wysunęła rękę spod ramienia męża i na
 80   3, I  |              ze stukiem zdradzającym rękę rozgniewaną albo zrozpaczoną -
 81   3, I  |          rzadko patrzysz, i podaj mi rękę...~Nie tylko wziął jej rękę,
 82   3, I  |          rękę...~Nie tylko wziął jej rękę, ale dość czule ją pocałował.~-
 83   3, I  |              czy...~Po ozdobny tomik rękę wyciągnął.~- Daj mi to,
 84   3, II |       zwalniając do młodego krewnego rękę wyciągnęła.~- Dziękuję ci,
 85   3, II |              groźby i obelgi. Witold rękę podniósł do czoła.~- Jak
 86   3, II |            nieoświeconą i niezgrabną rękę... Istotnie, jest to byt
 87   3, II |              że ramię mu drżało, gdy rękę do czoła podnosił.~Po kilku
 88   3, II |         spostrzegłszy, że ku karafce rękę ona wyciąga, z pośpieszną,
 89   3, II |   błyszczącymi oczami podobny, jedną rękę opierał na kłębie, drugą,
 90   3, II |            niej dłoń Justyny wsunęła rękę kościstą, do pomarańczowej
 91   3, II |           się zaczął, z ławy wstał i rękę na kłębie oparł.~Od wielkiego
 92   3, II |            Czarny Mars biegł za nim. Rękę gospodarzowi zagrody podając
 93   3, II |            każdym razem czerwoną jej rękę z głośnym cmokaniem ust
 94   3, II |             już od dawna z twarzą na rękę opuszczoną kołysała się
 95   3, II |             pośrodku sieni Leonię za rękę pochwycił.~- Buszmankę z
 96   3, II |           wejść pozwoliła, ale gdy w rękę ją całował, kilka razy w
 97   3, II |             oporu matki przekonany w rękę ją na pożegnanie całował,
 98   3, II |         chustki, na której wspierała rękę, dodała drugą, którą sobie
 99   3, II |       buduaru stanął i na ich klamce rękę położył. Stał tak chwilę
100   3, II |            wzrok mu napełniło. Wziął rękę ojca i do ust ją przycisnął.
101   3, II |       Pochylił się i chciał ująć jej rękę, ale ona krzesło swe cofnęła
102   3, II |             w jego twarzy. Pocałował rękę matki i naprzeciw niej siadając
103   3, II |              się znowu, piękną białą rękę na czarnej sukni spoczywającą
104   3, II |        pochylił się ku jej kolanom i rękę jej wziął w swoje dłonie.
105   3, II |              wymówiła, a potem jedną rękę od stołu odrywając i ku
106   3, III|     popatrzywszy podaną mu przez nią rękę z niskim ukłonem i w same
107   3, III|           mirtu piętrzącej się tacy, rękę w białej rękawiczce po złocistej
108   3, III|             wysłuchał, po czym jedną rękę kładąc na ramieniu jednego
109   3, III|             niemu swoją dużą, ciemną rękę, którą on powolnym ruchem
110   3, III|          pogrążył widok tej kobiety, rękę jej ze swoich rąk wypuścił
111   3, III|             odkłoniła, ku muzykantom rękę wyciągnął i huknął:~- Zaniewscy!
112   3, III| ukontentowaniem z ławki poskoczyła i rękę na ramieniu mu składając
113   3, III|      chustkami do nosa owijali sobie rękę, w której spoczywać miała
114   3, III|         kolano przed nią przypadając rękę jej do ust przycisnął. I
115   3, III|            się przytulając w zeschłą rękę go całowała, a drogą ku
116   3, III|              siermiężki uczuł czyjąś rękę i zaraz mu przed oczami
117   3, III|              tym ciemnym sklepieniem rękę, która nad zroszoną trawą
118   3, III|       dobywał się z jej piersi... Za rękę ją wziął.~- Nie trzeba płakać! -
119   3, III|       ogrodzie się spotkawszy Fabian rękę młodzieńca pochwycił i z
120   3, III|     wystąpiło mu na czoło. Mimo woli rękę w górę podniósł.~- I niech
121   3, III|      rozgniewanym głosem przemawiał, rękę na kłębie oparł i wąsy najeżył.~-
122   3, IV |            syn... A! brat! Wyciągnął rękę i spod przycisku wyjął list,
123   3, IV |              sobie mającym wyciągnął rękę ku jednej z wiszących na
124   3, IV |           Potem odkrył twarz i jedną rękę o biurko wspierając wyprostował
125   3, IV |              miał czasu, aby Jadwigi rękę ucałować, a do jej braci,
126   3, IV |          przyjacielem pani ostanę...~Rękę do niego wyciągnęła, on
127   3, V  |            ku Kirłowej podbiegłszy w rękę ją pocałowała. Od dawna
128   3, V  |          zaraz, Rózia małą Bronię za rękę wzięła chcąc i ją uprowadzić.
129   3, V  |           Różyc, prosi przeze mnie o rękę Justynki. Osobiście nie
130   3, V  |    Bohatyrowiczem?~Pokazała mu swoją rękę.~- Widzisz, wuju, pierścionka
131   3, V  |           Justyna odejść chciała, on rękę jej, którą ona wnet usunęła,
132   3, V  |          prawie zaszlochał. Benedykt rękę mu na ramieniu położył i
133   3, V  |             kapocie, powolnym ruchem rękę ku wielkiej baraniej czapce
134   3, V  |           się niby ukośne promienie. Rękę z wielką czapką wzniósł