Tom, Rozdzial

  1   1, I  |         kapelusza, ani rękawiczek. Głowę owiniętą czarnym jak heban
  2   1, I  |          jaki trzymała swą odkrytą głowę ; ciemne brwi nad siwymi
  3   1, I  |         którym nurzała swą odkrytą głowę, rumieńcem powlekły śniade
  4   1, I  |      Prawda, że zawsze łamię sobie głowę, aby mnie i ojcu tych kilku
  5   1, I  |     błyskawica. Ale wnet włożył na głowę czapkę, twarz znowu ku drodze
  6   1, I  |            czymś tak bardzo, że aż głowę, którą przedtem wysoko trzymał,
  7   1, II |        ruchy łabędzia schylającego głowę ku wodzie albo synogarlicy
  8   1, II |        cienką, wykwintnie ubraną i głowę okrytą czarnymi, z lekka
  9   1, II |         Kirło.~Korczyński podniósł głowę i z urągliwym wyrazem swych
 10   1, II |         naprzód przez nie ciekawie głowę wychyliła, a potem, z cienkim
 11   1, II |         kibić. Wyprostowaną była i głowę otoczoną czarnym warkoczem
 12   1, II |             rękawiczki, chustkę na głowę... ~Teresa w kilku fertycznych
 13   1, III|           łez...~Benedykt podniósł głowę, z uwagą jej w twarz popatrzał,
 14   1, III|      wzruszył ramionami i pochylił głowę tak nisko, że końce wąsów
 15   1, III|           księgi rachunkowe, wziął głowę w obie dłonie i pogrążał
 16   1, III|           wiem, że tobie to wbić w głowę nie będzie łatwo; ja pamiętam,
 17   1, IV |          albo do kogo przemawiała, głowę podnosiła wysoko i powieki
 18   1, IV |          głowie jego schylając swą głowę, ubraną tylko w czarny warkocz
 19   1, IV |           się przy tym i pochyliła głowę tak, że wydawała się skurczoną
 20   1, IV |          brata przemówił Zygmunt - głowę masz tak napełnioną teoriami,
 21   1, IV |       Naturalnie - prostując się i głowę podnosząc przerwał Witold,
 22   1, IV |          rzadko, a pochyloną nieco głowę wstrząsał czasem i uśmiechał
 23   1, IV |       sobie coś nagle przypomniał, głowę podniósł, uśmiechnął się,
 24   1, IV |          twarzy Klotyldy podniosła głowę i zimno spojrzała na stojącego
 25   1, IV | przyniesienie płaszcza, chustki na głowę, parasolika, rękawiczek...
 26   1, IV |      przyozdabiała. ~- A toż co? - głowę podnosząc krzyknęła Marta -
 27   1, V  |         żenią się prawie nigdy!~Na głowę pana Benedykta posypały
 28   1, V  |         schwyciła się zá rozpaloną głowę, w gardle uczuła dławienie
 29   1, V  |         łodygi żyta. Gdy podnosiła głowę, jeden z kłosów szorstko
 30   1, V  |          jakaś obraza czy niechęć, głowę podniósł trochę butnie,
 31   1, V  |   powiedziałem?...~I niespokojnie, głowę pochylając, spojrzał w twarz
 32   1, V  |         pomimo woli może, podniósł głowę, oczy błysnęły mu dumą czy
 33   1, V  |          jej zmącił się i zniknął, głowę trochę pochyliła i wymówiła
 34   1, V  |           bardzo szanuje i do tego głowę sobie nabił...~Zamilkł widocznie
 35   1, V  |      chwili wcale go nie słuchając głowę podała naprzód, ciekawe
 36   1, V  |            tworzyła mu jakby drugą głowę i uderzający stanowiła kontrast
 37   1, V  |         Człowiek w baraniej czapce głowę podniósł.~- A toż co? a
 38   1, V  |            wnet ją znowu włożył na głowę.~- Jestem Anzelm Bohatyrowicz -
 39   1, V  |        czapce ostanę, ale taką mam głowę, która lęka się przeziębienia...~
 40   1, V  |           wesołość. Pochylił znowu głowę, przygarbił się i powoli
 41   1, V  |    przyniesie niźli ja - podnosząc głowę i na brata patrząc potwierdziła
 42   1, V  |       Człowiek, który przed chwilą głowę znad ogrodzenia ukazywał,
 43   1, V  |        największych wrogów!...~Jan głowę w tył odrzucił i parę kroków
 44   1, V  |      wymówił.~Stary obejrzał się i głowę podnieść musiał, aby w twarz
 45   1, V  |            dzień opuścim!...~Stary głowę pochylił.~- Źle! źle będzie -
 46   1, VI |            jej właściciel pochylał głowę - nie wiadomo, czy ku zerwanej
 47   1, VI |       babulkę odbierze!~Dziewczyna głowę swą zjeżoną gęstwiną kasztanowatych
 48   1, VI |         tylko przemknęło jej przez głowę; zatrzymała się i z ciekawością
 49   1, VI |          grobowcem, ale wnet znowu głowę nakrył i w milczeniu, z
 50   1, VI |       domysłu przebiegły jej przez głowę. Szybko przebyła kilka stóp
 51   2, I  |         tylko, i nieraz nawet aż w głowę zachodziła, skąd ten najmłodszy
 52   2, I  |           boli.~- Masz tobie! - za głowę schwyciła się Kirłowa.-
 53   2, I  |   Siedziała na zagonie i podnosiła głowę ku siedzącemu na płocie
 54   2, I  |           słyszeć. Nagle podniosła głowę i tonem takim, jakby znakomitego
 55   2, II |       odrywając, Tym razem Justyna głowę nad więzią roślin pochyliła.~-
 56   2, II |           i wyszczuplał, tak nisko głowę pochylał i porywcze swe
 57   2, II |         wyglądającą zza węgła domu głowę, na pierwsze wejrzenie dość
 58   2, II |           Rudy chłopiec wielką swą głowę wtulił w ramiona i z gapiowatym
 59   2, II |          mimowolnym, ale takim, że głowę przy nim nieco pochylał.
 60   2, II |          odsłonić. Potem za bolącą głowę chwytając się, na zapomnienie
 61   2, II |         Oczy jej oschły, podniosła głowę, myślała. Nie, nie! kochać
 62   2, III|      sztywnej chustce osłaniającej głowę i część mizernej jej twarzy,
 63   2, III|    poziewali. Czasem pies podnosił głowę i wtedy patrzali sobie w
 64   2, III|           che!~Pies wyciągał się i głowę w stronę rzeki zwracał.~-
 65   2, III|            Zaśmiała się tak, że aż głowę na bok odkręcała, i wnet
 66   2, III|    błyszczał, ruchem zmęczenia nad głowę wyciągając odpowiedziała:~-
 67   2, III|          do czego przymusił!~Hardo głowę podnosił, usta wydął i gdy
 68   2, III|            takim wytężeniem, że aż głowę podawał naprzód, a na białe
 69   2, III|           potem Jan śmiałym ruchem głowę podniósł i podając Justynie
 70   2, III|            ławce u pieca stojącej, głowę nisko zwiesił, ramiona u
 71   2, III|          chwili jakiejś napełniały głowę młodego człowieka, płonęła
 72   2, III|           Podniósł pochyloną dotąd głowę, czapkę na niej poprawił,
 73   2, III|  podtrzymywał, on za niego i młodą głowę swoją oddał... Niechże mu
 74   2, III|          na wieki wiekuiste, amen!~Głowę ku rękom splecionym pochylił
 75   2, IV |           tylko obydwoma rękami za głowę złapał się, tasiemkę od
 76   2, IV |       Czterdziestu - odpowiedział, głowę znowu odkrył i kroku przyśpieszył.~
 77   2, IV |         trawy...~Justyna podniosła głowę, bo usłyszała szmer monotonny,
 78   2, IV |    zapomniane mogiły. Czyżby przez głowę przemknęła jej myśl, że
 79   2, IV |           i była, lepiej dostać na głowę wiadro wody niż sosnę. Chodźmy
 80   2, IV |     szybkim ruchem zgarnął jej pod głowę wyściełające czółno gałęzie
 81   2, IV |  dotknięcie jego ręki; w tył nieco głowę odgięła i nieruchoma stała,
 82   2, V  |         spoczywającym, a drugim na głowę zarzuconym. Szeroki rękaw
 83   2, V  |            Ale Antolka chichocąc i głowę odwracając rękę jej odepchnęła.~-
 84   2, V  |            dostać, każdy chętliwie głowę pod niebezpieczeństwa podstawiał...
 85   2, V  |      pochylona już zręcznym ruchem głowę jego podnosiła, gdy rubasznym
 86   2, V  |         spadały, a oczy były jak w głowę wstawione szyby. Jedną rękę
 87   2, V  |           wielką baranią czapkę na głowę kładnąc powolnym szeptem
 88   2, V  |           usłyszawszy żywym ruchem głowę znad księgi rachunkowej
 89   2, V  |             ołowianymi kroplami na głowę mu ściekający?~- Dobranoc,
 90   2, V  |            odeszła, podniósł znowu głowę, odrzucił pióro i długi
 91   2, V  |           Cecylii, Zamknęła oczy i głowę złożyła na wspartym o okno
 92   3, I  |           swojej powierzchowności: głowę miała podniesioną i spuszczone
 93   3, I  |          się do boku męża, strojną głowę ku niemu podnosiła szczebiocząc,
 94   3, I  |          kilku dopiero minutach za głowę się pochwyciła.~- Do niej
 95   3, I  |    macierzyńsko obejmowała synową, głowę jej do piersi tuliła i z
 96   3, II |        myśli przechodziły mi przez głowę, tylko ich tak wyraźnie
 97   3, II |            po raz pierwszy kudłatą głowę z ramion wysunął i mrukliwie
 98   3, II |           przebiegł.~- Gorącą masz głowę - zauważył.~A tej krótkiej,
 99   3, II |   wracającą mu dumę i zuchowatość. Głowę podniósł, chwilowego rozczulenia
100   3, II |         Porywczym ruchem czapkę na głowę włożył i wyszedł; Witold
101   3, II |         jak tego lata, w którym na głowę spadł mu nowy majątkowy
102   3, II |            na pochyloną nad robotą głowę Justyny. Wzrok jego przesuwał
103   3, II |        robotą na kolana opuściła i głowę podniosła.~- Jeżeli zechcesz
104   3, II |      dziennikami siedząc podniosła głowę, spuściła powieki i ze spokojnymi
105   3, II |       namiętnych modlitw spłynęło!~Głowę podniósł, ale nie wyprostował
106   3, II |  potrzebuje?~Wtedy pani Andrzejowa głowę podniosła znowu i głosem,
107   3, III|          żółtą twarz i wyfiokowaną głowę swani Giecołdowej, na zadarty
108   3, III|            powróci więcej na twoją głowę.~Tu Elżusia zaczęła z cicha
109   3, III|         ubij na ciele i duszy - za głowę chwytając się wyrzekał Fabian -
110   3, III|    uschłych ziół i kłosów. Justyna głowę ubraną w grona jarzębin
111   3, III|            także strumieniem myśli głowę jej przepływało, i przypominała
112   3, III|          ziół wywlekała. Czuła, że głowę jej płomieniem ogarnia wzrok
113   3, III|            odpięła i podając mu je głowę podniosła. Kilka sekund
114   3, III|       czerwień jarzębin strojących głowę panny... Ta głowa w krucze
115   3, III|    przyczyny Jadwiśki.~Spoważniał, głowę podniósł, wprost na siedzącą
116   3, III|          oczu jej na jego kapotę i głowę padały.~W zielonej zaś uliczce
117   3, III|         Boże! - baranią czapkę nad głowę podnosząc wtórował Anzelm.~
118   3, III|         zakrztusiła się, pochyliła głowę, o podniesione kolana oparła
119   3, III|          Kiedy Anzelm mówił, Marta głowę podniosła i potwierdzająco
120   3, III|     przysiadł, ramiona skrzyżował, głowę na pierś, zwiesił i w tej
121   3, IV |       przejść ci, mój ojcze, przez głowę nie mogła...~- Więc cóż?
122   3, IV |    zamyśleniem ogarnięty. Pochylił głowę.~- Wiem, ojcze, że bardzo
123   3, IV |        wspierając wyprostował się, głowę podniósł. Zmienił się dziwnie.
124   3, IV |      jawnie i jasno. Nagłym ruchem głowę w tył odrzucając i palcami
125   3, IV |       galopował, co moment ku panu głowę podnosząc i radośnie poszczękując,
126   3, IV |       rozkoszą ufności bez granic, głowę na jego pierś pochyliła.~-
127   3, V  |           oczy rzucając. Podniosła głowę.~- Kocham go z całego serca
128   3, V  |          się w ręce go całując. On głowę jej do piersi przycisnął.~
129   3, V  |            zmieniać się zdawał. Za głowę się schwycił.~- Nie czyń
130   3, V  |            dobre, ludzkie rzeczy w głowę mu kładłaś... Moja Marto,
131   3, V  |           Benedykt serdecznie ją w głowę i czoło ucałował.~Uspokój
132   3, V  |     Benedykt, kapelusz słomiany na głowę włożył i ramię jej podał.~
133   3, V  |           Anzelm wyprostował się i głowę odkrył. Ze snopa zmarszczek