Tom, Rozdzial

  1   1, II |            warszawskich. Mówiła, że Witold okazywał zawsze zamiłowanie
  2   1, IV |       Różyca hrabia.~Ale młodziutki Witold Korczyński na przerwy te
  3   1, IV |            głowę podnosząc przerwał Witold, a z oczu posypały się mu
  4   1, IV |             zstępować... dźwigać...~Witold zarumienił się jak zmieszana
  5   1, IV |        przerwał mu wykrzyknikiem:~- Witold ma słuszność, zupełną słuszność!
  6   1, IV |       Maksymowa czy żyje? - zapytał Witold.~- Żyje, zdrowiuteńka!~-
  7   1, IV |        którego oboje drżeli prawie, Witold Korczyński i Marynia Kirlanka
  8   2, I  |          zza ramienia mu sterczącą, Witold Korczyński rozprawiał o
  9   2, II |       grzebień, wszystko to mówiła, Witold i Leonia prędko także i
 10   2, II |            biegła Leonia, a potem i Witold, który doktora w salonie
 11   2, II |              Dopadł do nich teraz i Witold.~- Ciotko! - zawołał - proszę
 12   2, II |       czołem do drzwi przyciśniętym Witold zawołał:~- Czy ciocia nie
 13   2, II |           Przed dwoma bowiem dniami Witold uprosił ją, aby przeszła
 14   2, II |             książką w ręku siedział Witold, ale nie czytał, tylko bystrym,
 15   2, II |           salonu, w której siedział Witold. Pierwszy raz, z siedzenia
 16   2, II |          inną stronę salonu i znowu Witold, którego oczy iskrzyły się
 17   2, II |             niego niezadowolenie.~- Witold! - od drzwi salonu zawołał -
 18   2, II |         Dlatego - z kolei wybuchnął Witold - że jest to pyszałek, sybaryta,
 19   2, II |            ojcze - z cicha poprawił Witold - ale nadskakującym, pokornym!~-
 20   2, II |           oczy ojca patrząc zapytał Witold.~Było to pytanie, którego
 21   2, II | wybuchającym na nowo zapałem zaczął Witold. - To są, mój ojcze, konsumentki,
 22   2, II |     literaturze i muzyce mówią...~- Witold! - zawołał Benedykt - nie
 23   2, II |            samą światową srokę...~- Witold!~- Tak, mój ojcze, na lalkę
 24   2, II |           kobieta i obywatelka...~- Witold!~- Tak, mój ojcze! Marnujecie
 25   2, II |          sroką, gęsią, papugą... ~- Witold! Milcz!~Tym razem wykrzyk
 26   2, II |           krokiem wyszedł z salonu. Witold pozostał jakby do miejsca
 27   2, II |           pacholęcych swych latach, Witold zachwycał się widokiem siedzącego
 28   2, II |          jakby trwożnie wołający:~- Witold! Witold!~Podniósł wzrok
 29   2, II |        trwożnie wołający:~- Witold! Witold!~Podniósł wzrok i zobaczył
 30   2, II |              Julek! A co? - zawołał Witold, którego chmurna twarz rozpogodziła
 31   2, II |        głowy przyzywał go ku sobie. Witold paru skokami znalazł się
 32   2, II |      szeptem mówić zaczął:~- Jeżeli Witold chce dziś na kiełby jechać,
 33   2, II |            mów głośno - zadyrygował Witold i widać było, że go znowu
 34   2, II |        ludzie.~- Chodźmy! - zawołał Witold.~- Chodźmy! - głośno już
 35   2, II |            gdzież Sargas? - zapytał Witold.~- Che, che, che! łódki
 36   2, II |            jakże! już my mówili, że Witold może przestanie do nas chodzić,
 37   2, II |   przyjacielem waszym - oburzył się Witold, ale tym razem wszelkie
 38   2, III|            wody wy ciągnął.~- Czemu Witold nigdy do nas nie zajdzie? -
 39   2, III|          miłego spotkania! ~- Widzi Witold - zaostrzonego wąsika pokręcając
 40   2, III|             ludzkie języki padł, że Witold nijak do Anzelma iść nie
 41   2, III|             swój gościowi ukazywał. Witold bacznie i z zajęciem oglądał
 42   2, III|      zarazem ostrożnym jakby ruchem Witold w obie swe dłonie wziął
 43   2, III|           raz ożyć?~- Nie - zawołał Witold - oni sami śpią na wieki,
 44   2, III|      wpatrzeni.~- Może być - zaczął Witold - że kiedykolwiek, gdy po
 45   2, III|    mówiącego wpatrując się przerwał Witold.~Zamyślony uśmiech przewinął
 46   2, III|            mówi! - porywczo zawołał Witold i płomienne rumieńce uderzyły
 47   2, III|             ich głowach i twarzach. Witold mówił jak. zwykle prędko
 48   2, III|          przystępu do okna; owszem, Witold przyklęknął na niej i do
 49   2, III|      Korczyński - głośno przeczytał Witold.~- Pan Tadeusz... Niech
 50   2, III|          wybiły się mu na policzki. Witold wpółklęcząc na niskiej ławie,
 51   2, V  |       spostrzegł go Jan:~- Ot i pan Witold z Kaziukiem, Walentego synem,
 52   2, V  |             z innym jakimś rybakiem Witold płynął istotnie, cały śnieżną
 53   2, V  |             rachunkowej podniósł.~- Witold? - głośno zawołał.~Justyna
 54   2, V  |          Nie wiesz czasem, gdzie... Witold?~Powiedziała, że tylko co
 55   3, II |             na korczyńskich polach, Witold i Justyna postępowali drogą
 56   3, II |           Czego? - ciekawie zapytał Witold~Ale ona spłonioną twarz
 57   3, II |            na kwiaty uśmiechnął się Witold. - Rzecz jest jednak godną
 58   3, II |            Trzeba wiedzieć - zaczął Witold - że ojciec utrzymuje Korczyn
 59   3, II |           nim było groźby i obelgi. Witold rękę podniósł do czoła.~-
 60   3, II |        krzyków pana domu słuchając. Witold szybko przebywając dziedziniec
 61   3, II |                  spróbował przerwać Witold.~Ale Benedykt, jakby właśnie
 62   3, II |            przedtem przemówił znowu Witold i wyprostował się znad żniwiarki,
 63   3, II |           oznajomienie się z ludem, Witold mówił przez dobry kwadrans,
 64   3, II |           mój ojcze - żywo odrzucił Witold - samemu sobie chciej winę
 65   3, II |        Idylla! - popędliwie zawołał Witold. - Upewniam cię, mój ojcze,
 66   3, II |         rzeczywistością a sielanką.~Witold wpadł mu w mowę:~- Jeżeli
 67   3, II |         żyje...~- Albo - zaprzeczył Witold - za swoją gwiazdę i aby
 68   3, II |         drżącymi trochę usty zaczął Witold.~Ale Benedykt znowu jak
 69   3, II |            jeszcze niż wtedy, kiedy Witold pokorną jego względem wierzyciela
 70   3, II |             karmi! - uśmiechnął się Witold.~- A kto ich tam, do diabła,
 71   3, II |        Benedykt.~- Naprzód - zaczął Witold - aż nadto nasypało się
 72   3, II |  przerażonym głosem przerwać chciał Witold.~Ale Benedykt przerwać sobie
 73   3, II |          krokami ku domowi poszedł. Witold w bramie ogrodzenia stał
 74   3, II |             niej wiele, to pewno...~Witold, ze spuszczonymi powiekami
 75   3, II |             jeszcze nad talerzem, i Witold, który wciąż blady i smutny
 76   3, II |             ojcze - z cicha wymówił Witold - pocałuj mię... proszę!...~
 77   3, II |            mi winy moje przebaczać?~Witold w dłoniach swoich ręce jego
 78   3, II |         krótkiej, dwuznacznej uwagi Witold może i nie dosłyszał. Ze
 79   3, II |        największą ochotą! - zawołał Witold - choć raz zobaczysz w Korczynie
 80   3, II |             już sobie przygotowuje!~Witold zamyślił się.~- Mamy o pozwolenie
 81   3, II |        razem, jak podsmalone? Czy i Witold tam był? Wieczne dziwy!
 82   3, II |          jeżeli panna Justyna i pan Witold na moim weselu będą.~Gdy
 83   3, II |              Drugim tym gościem był Witold, który od kilku już minut
 84   3, II |           nie mogło nad to, jak gdy Witold o zdrowie jej zapytał. Upatrywała
 85   3, II |            o Giecołdach zapomniała. Witold nachylił się do ucha kuzynki.~-
 86   3, II |           siana jeszcze nie zebrał.~Witold znowu figlarnie na ucho
 87   3, II |      Starzyńskiego.~Kiedy Justyna i Witold pod blednącym wieczornym
 88   3, II |        korczyńskim dworem mówił jej Witold, niewidzialną nicią łączy
 89   3, II |   wpółotwarte drzwi buduaru zajrzał Witold i o pozwolenie wejścia zapytał.
 90   3, II |           dobry kwadrans, po którym Witold prośbę, z którą tu przyszedł,
 91   3, II |        obywatelką będzie - przerwał Witold, jak tylko mógł najcierpliwiej;
 92   3, II | zrezygnowanej wszystkiego, co mówił Witold, wysłuchała, i wtedy dopiero,
 93   3, II |             pokoju zobaczył syna.~- Witold! - zawołał - pięknieś postąpił!
 94   3, II |             pomysłami matkę męczyć?~Witold milczał. Ręce w tył założył,
 95   3, II |           tym się nie zgadzasz? co?~Witold milczał. W twarzy jego po
 96   3, II |             głowę włożył i wyszedł; Witold zaś stał długo na miejscu,
 97   3, II |         których Benedykt niegdyś, a Witold teraz żywe miał zamiłowanie,
 98   3, II |        rychłej śmierci objawiające, Witold zamknął się w niezłomnym
 99   3, II |     przerażonymi oczami patrzał, że Witold zrazu parsknął wesołym śmiechem,
100   3, II |      stłumionym głosem odpowiedział Witold.~- Dlaczego? Raczże mi przynajmniej
101   3, II |             nim sukcesję!~Tym razem Witold, bardzo blady, drżał cały,
102   3, III|        Kazimierz Jaśmont z Justyną, Witold Korczyński z Antolką Jaśmontówną,
103   3, III|            w czyjeś ramiona. Był to Witold, drugi po nim drużbant,
104   3, III|       białej sukni z różową opaską. Witold, który sporej i zaciekawionej
105   3, III|            wodząc... Naprzeciw niej Witold, posiadający tu znajomości
106   3, III|             po kilka i kilkanaście. Witold w roli drugiego drużbanta
107   3, III|    trzydziestym i pierwszym roku...~Witold go u ściany na stołku sadzał
108   3, III|             mu nad wargami stawały. Witold Siemaszczankom, które trzymając
109   3, III|       sąsiadem za ubłagalnika mamy!~Witold, zdziwiony zrazu, spoważniał
110   3, III|          swojej pewność mieliśmy...~Witold, w swobodnej zrazu postawie
111   3, III|        stawy w palcach trzeszczały. Witold pochylił się nagle i te
112   3, IV |       uczynił, naprzód się podał.~- Witold!~Wejście syna było dla ojca
113   3, IV |             błagam, ojcze - zawołał Witold - porzuć ten ton drwiący
114   3, IV |                Nie, ojcze! - odparł Witold.~- Jak to? nie przekonałem
115   3, IV |          czyjaż w tej sprawie wina?~Witold ręce w tył założył i śmiałymi
116   3, IV |          Przebacz, ojcze - przerwał Witold - dlaczego oni ciemni jak
117   3, IV |             zapytujemy - podchwycił Witold - tak, mój ojcze, całą siłą
118   3, IV |         wsłuchiwał się w mowę syna. Witold bardzo blady, z drżącymi
119   3, IV |             było bezdennego smutku, Witold nie dosłyszał; zrozumiał
120   3, IV |           niego na krześle siedzący Witold, osłupiały, niemy, chciwymi
121   3, IV |          niegdyś, przed wielu laty, Witold ramiona na szyję ojca zarzucił
122   3, IV |             nas dzieliło! - zawołał Witold. - I w przywiązanie moje
123   3, IV |        zegar wybił nocną godzinę, a Witold odpowiadając na coraz liczniejsze
124   3, IV |        podniosło się na niebie, gdy Witold wbiegł do świetlicy Fabiana,
125   3, V  |          synowca z powagą upominał; Witold wybuchał, mówił prędko,
126   3, V  |    czteroletnie dziecko. Benedykt i Witold przez okno poznawszy Kirłową
127   3, V  |             i uroczystego wrażenia. Witold, który dnia tego po raz
128   3, V  |            impetem wbiegał z ogrodu Witold. Przed paru minutami niepostrzeżenie,
129   3, V  |           na górę do Marty frunęła. Witold zaś siostry wysłuchawszy
130   3, V  |          nie po głupiemu pieściłaś! Witold wiele ci winien, bo dobre,