Tom, Rozdzial

  1   1, I  |             nie uwierzy w to, czego sam nie doświadczył. Nie zaszkodziły!
  2   1, I  |        szkapiny do domu odprawić, a sam i w cudzym faetonie poparadować,
  3   1, I  |            Anzelmem śpiewaliśmy ten sam duet...~Na wozie stojący
  4   1, II |            same czyniła gesty, taki sam miała głos smutny i osłabiony.
  5   1, II |         Kirło mówił ciągle i prawie sam jeden. Pani Emilia z ożywieniem
  6   1, II |            mogło... Familia... i on sam...~Dłużej rozmawiać nie
  7   1, III|             widnokręgów, których on sam w młodości swej zażywał.
  8   1, III|            i aksamitnych trawników. Sam posiadał znawstwo roślin,
  9   1, III|           teraz... Ba! byłże to ten sam człowiek, co przed dziesięciu
 10   1, III|           samemu ciężko.... A tak i sam uspokoję się, rdzę z siebie
 11   1, III|         albo pastuszków; ale czasem sam, z dobrej woli, zaczynał
 12   1, III|            całymi dniami, tak że aż sam pobladł i schudł... Korczyński
 13   1, IV |             nie sługa... wiem ja to sam... pamiętam...~Justyna szła
 14   1, IV |     dowiedziałem się, że pan w nich sam zamieszkałeś, ucieszyłem
 15   1, IV |            kontenci, myślę sobie, i sam kontent jestem... Ot, myślę,
 16   1, IV |          zapraszał mię razy kilka i sam, i przez Justynkę, którą
 17   1, IV |        pogardzasz mną! Słusznie, ja sam sobą pogardzać zaczynam!~
 18   1, V  |             Wdał się też w sprawę i sam arystokratycznie wyglądający
 19   1, V  |             bo... bo prawdę mówiąc, sam nie wiesz, czego chcesz!~
 20   1, V  |          sobie rady dawać musiałem, sam tak jak prawie dzieckiem
 21   1, V  |       przywiodłeś, to idźże do niej sam...~- Kiedy mnie konie odprząc
 22   1, V  |           ty mnie tam ciągniesz?... sam idź!~- A konie! I czy to
 23   1, V  |          czy to pięknie, żeby stryj sam gościa w swojej chacie nie
 24   1, V  |         proszę siąść i odpocząć... ~Sam w stojącej postawie pozostał
 25   1, V  |          maku podobną? Widać, że on sam nieraz zapytywał siebie
 26   1, V  |       jednego takiego człowieka, co sam na naukę do wielkiego miasta
 27   1, V  |             kaftanik; zupełnie taki sam, jak te, które miały na
 28   1, V  |           nazywał ją panią, i w ten sam sposób mówić do niej zaczął.
 29   1, VI |          już tych dwóch ludzi w ten sam sposób wstępujących na wysoki
 30   1, VI |           nikogo nie ruszany... ten sam!~Tu opowiadający wskazał
 31   1, VI |          zadrżał.~- Te... te... ten sam! - powtórzył.~- Tymczasem -
 32   1, VI |         który przed króla wystąpił, sam zmarszczkami cały poorany
 33   2, I  |   kimkolwiek zajętym. Wyznam ci, że sam się dziwię.., Ale niepodobne
 34   2, I  |          wysunęła się Bronia. Różyc sam jeden pozostawszy, z czołem
 35   2, I  |     pierwszą młodość swoją przebył, sam byś przyznał, że są to tylko
 36   2, I  |     projekcie nigdy nie wspominał i sam o nim nie myślał. Proszę...~
 37   2, II |   do-sko-na-łe-go! Prawda? Szwagier sam pewno przyzna mi rację,
 38   2, II |      wymienionym rację przyznawał - sam on tylko wiedzieć mógł o
 39   2, II |          inne potrzeby i wydatki, a sam przyznasz, niezawodnie to
 40   2, II |         lasach; o zyskach, które on sam spodziewa się osiągnąć z
 41   2, II | kapitalistów miejskich, z którym on sam posiada niejakie stosunki
 42   2, II |      wylezie, gdy raz w nią wlezie, sam nie wie i nie rozumie. Szwagier
 43   2, II |          tylko ludziom tego rodzaju sam nadskakiwać nie myślę, ale
 44   2, II |             wykwintność, koligacje, sam nawet sposób mówienia imponowały
 45   2, II |           pytanie, którego Benedykt sam sobie nie zadał był nigdy
 46   2, II |         która mu się bardzo podoba. Sam przez się nie uczyniłby
 47   2, II |    pamiętasz? Pozwól mi kiedy długo sam na sam z tobą porozmawiać.
 48   2, II |        Pozwól mi kiedy długo sam na sam z tobą porozmawiać. Wytłumaczę
 49   2, III|       zżętemu zagonowi ją pociągnął sam także ku wozowi odchodząc.~
 50   2, III|            stała nieruchoma, na ten sam punkt łanu patrząca, ku
 51   2, III|        który mu łączkę spasał, albo sam okaleczony zostanie tak,
 52   2, III|          zagadała matka Jana - on i sam krzywdy ludziom robić umie...
 53   2, III|     słusznie! z chamką ożenił się i sam schamiał, a teraz ojca jeszcze
 54   2, III|          wodę zejść kazał do rzeki, sam zaś dopatrywał kasztana
 55   2, III|          pierwszy może w swym życiu sam nie dopatrzył z gorączkowym
 56   2, III|             uderzyły mu do czoła.~- Sam to już czuję, że zbyt śmiele
 57   2, IV |           brzegu odepchnął, a potem sam w nie wskoczył. Z wiosłem
 58   2, IV |         który na wąskiej ławeczce w sam prawie dziób czółna wprawionej
 59   2, IV |           ciągle na wzgórza patrząc sam mówił dalej:~- Dla mojej
 60   2, IV |           Andrzejową jej pokazał, a sam pędem wielkim z domu wypadł
 61   2, IV |         złość w człowieku rodzą. Ja sam, pamiętam, kiedy kilka lat
 62   2, IV |           okno patrzy...~Stryj i on sam zatargów i procesów, jak
 63   2, IV |       okryła ona od szyi do stóp, a sam u dzioba czółna stojąc wiosłem
 64   2, IV |          samotnym; przed nim, w ten sam jak ono sposób, mknęło drugie,
 65   2, V  |          krzyczenie nic nie pomoże. Sam przez się potem dźwignie
 66   2, V  |          Młodego pana Korczyńskiego sam Fabian zaprosi, choć długo
 67   2, V  |              ale on ambicjant, więc sam nie żartem żąda panów w
 68   2, V  |           patrzała. Więc był to ten sam człowiek, któremu na piaszczystym
 69   2, V  |        sposób prowadzące się pary i sam od obiadów, od wieczerzy
 70   2, V  |        Justyna tak przemogła.~Potem sam nä zydlu siadając do Antolki
 71   2, V  |           wieczerzą poczęstowała.~- Sam też - dodał - od wczorajszego
 72   2, V  |   dziewczyna - to, bardzo słusznie! sam ociec czasem pochwali, choć
 73   2, V  |      nieścierpliwego żalu i gniewu, sam nie wiedząc nawet, przeciw
 74   2, V  |    zaswatałem się do panny jednej i sam pojechałem do niej. Jadąc
 75   2, V  |            i przeddziady jego, a on sam urodził się, wyrósł i postarzał,
 76   2, V  |      żądaniu nie uczynię, a choćbym sam kiedy cokolwiek inszego
 77   2, V  |             miły, chatę zrewiduję i sam znajdę... a jak znajdę,
 78   2, V  |             trzydzieści lat potem i sam z nim na wojnę chodziłem...
 79   2, V  |         sobie za młodu pozwolił. On sam już to zrozumiał i żenić
 80   2, V  |         czekałaś? Papcio cały dzień sam grał, a nad wieczór zachciało
 81   2, V  |        widujesz... znasz? Czy to on sam tobie mówił... o mnie mówił...
 82   2, V  |         pięknie, poetycznie, ale on sam gnój na pole wywozi i pewno
 83   3, I  |           on publicznie. Ale ani on sam, ani jego matka o sztuczności
 84   3, I  |        pogodnego przestawania z nim sam na sam. Gdyby tylko wzrok
 85   3, I  |           przestawania z nim sam na sam. Gdyby tylko wzrok podniósł
 86   3, I  |              nie wywierałaby nigdy. Sam wahał się, namyślał, chciał
 87   3, II |        małym kosztem i prędko... ja sam się tym zajmę... Maksymowi
 88   3, II |          lekceważeniem.~- Kiedy już sam poturbujesz się dobrze nad
 89   3, II |           ich pasztetami... bo ja i sam ani pałacu sobie nie wystawiłem,
 90   3, II |            jak materii staje. Kiedy sam z kredką w ręku zaczniesz
 91   3, II |             pokrewieństwem. Zresztą sam nie taił tego, że się nim
 92   3, II |             może, bo ja słyszałem i sam spostrzegłem, rozsądek i
 93   3, II |              taki zaszczyt i łaskę? Sam pomyśl, czyżbym mogła?~Zdawało
 94   3, II |            ode mnie, ale ja również sam sobie pan jestem i znacznym
 95   3, II |          jej ubóstwo bynajmniej! bo sam sobie jest panem i znacznym
 96   3, II |            powstrzymywanym kaszlem: sam jej szept nawet, gruby i
 97   3, II |                owszem... nieraz mię sam zachęcałeś do nich?~- Facecja!
 98   3, II |         twarzy jego zjawiał się ten sam wyraz zaciętego postanowienia,
 99   3, II |        granicą, ciągnął z niej, ile sam chciał... Może by więc i
100   3, II |       zrobiła... Wprawdzie Darzecki sam interesami rządzi, ale ona
101   3, II |            co powiedzieć mi możesz. Sam dobrowolnie utraciłem to,
102   3, II |         czym mówiłeś? Ależ ty chyba sam tego nie rozumiesz! Jak
103   3, II |          rzeczy wielkich kochał ten sam lud, którym i ty otoczony
104   3, III|          nie lecą, z pługiem i kosą sam chodzi, ale dwóch parobków
105   3, III|           Prawie galopem jadąc - bo sam zapewne czuł, że się spóźnił -
106   3, III|        synów Fabiana wodze oddał, a sam do wnętrza domu wpadł, gdzie
107   3, III|          powiedziałeś... Czy pan ją sam ułożyłeś, czy też...~- Częściowo!
108   3, III|            naprzód wysuwając. Takiż sam frasunek, pomimo zresztą
109   3, III|         Pewno! a jakże! To już i ja sam sobie myślałem! - zwolna
110   3, III|       poczciwszego adwokata naleźć. Sam wszystkich na rzeź wydał,
111   3, III|        powraca. Widać, że i on taki sam będzie pogrążony w sobie
112   3, III|           ściany na stołku sadzał i sam; przy nim siadając chciwie
113   3, III|          przysięgam! Służącą wezmę, sam sobie ręce mozołami okryję,
114   3, III|          bladym na ustach uśmiechem sam nucić zaczął:~Ty rozkwitniesz
115   3, III|            chaos głosów uśmierzył i sam sprawę przedstawić podjął
116   3, III|             bo wiedzieli dobrze, że sam jak na krzyżu rozpięty wyglądał,
117   3, III|         twarzy ocierał. Znowu w ten sam cienki i żałośliwy ton wpadł,
118   3, III|             i postępował, może by i sam na takiej kalkulacji lepiej
119   3, IV |     zaszczyciło. Zresztą, zięć jego sam za lat kilka pewno jenerałem
120   3, IV |           ponuro. Kiedy to był taki sam wieczór? A! po owej rozmowie
121   3, IV |             cierpienia, w której on sam nurzał się od tak dawna;
122   3, IV |          których drżeniem przejmuje sam nawet brzęk ich łańcuchów...
123   3, IV |   miłosierny! ~Strzelbę, którą dziś sam w obecności syna nabijał,
124   3, IV |              Więc Kazimierz Jaśmont sam za uzdę poprowadził swego
125   3, IV |       opuszczonym zostałem! Dobrze! Sam sobie ze mnie pan i hetman!~
126   3, V  |           ona pomyślną; natychmiast sam przyjedzie... natychmiast!~
127   3, V  |        przyjemności mniejsza... ale sam usługiwał nam, z dziećmi
128   3, V  |         znałam kiedyś... lubiłam... sam los mię kiedyś do nich prowadził...