Tom, Rozdzial

  1   1, I  |        mieli na obiad przyjechać... Więc leciałam co tchu, wprost
  2   1, I  |          lat trzydzieści sześć...~- Więc teraz czterdzieści osiem? -
  3   1, I  |           tym miejscu wąską, zeszły więc na stronę. Szły samym skrajem
  4   1, I  |           go do swego powozu; wolał więc swoje szkapiny do domu odprawić,
  5   1, II |           ale zawsze je naprawiono, więc choć połatane, stały prosto
  6   1, II |        mniej widać piękna za młodu, więc teraz zupełnie już nieładna,
  7   1, II |             bez rękawiczek.. .~- O! więc gracja pańska była bez rękawiczek!...
  8   1, II |           męski, który przemówił:~- Więc ta panna, którąśmy jadąc
  9   1, II |             sobie równe. Niechże mi więc pan powie przynajmniej,
 10   1, II |         zabraknąć nie mogło. Począł więc opowiadać o finansowym i
 11   1, II |        ładna, mała blondynka... Cóż więc?~- No... on i panna Justyna...~-
 12   1, II |          kuzynami...~- A! dlaczegóż więc?...~- Dlaczego nie pobrali
 13   1, II |             się schodzić... wypiłem więc kawę z sucharkami, troszkę
 14   1, III|       jeszcze wie, co z nami będzie Więc muszę, chcąc nie chcąc,
 15   1, III|       najpewniej o chleb mi chodzi! Więc cóż? ty nawet bez perfum
 16   1, III|             nikt nie wydawał wtedy, więc tańczącym go nie widziała;
 17   1, III|           mógł żyć inaczej. Rachuba więc nie powodowała nią bynajmniej,
 18   1, III|             w nim zakochaną. Czemuż więc teraz... Ba! byłże to ten
 19   1, III|        wszelkiej poezji... wtedy.~- Więc oboje z tobą zanurzać się
 20   1, III|       osobny... zupełnie inny... ~- Więc czegóż ci brakuje? Zbytkiem
 21   1, III|             i mam złe zdrowie, może więc wkrótce mogiła.~Woń rezedowej
 22   1, III|          odkrzyknął zapytany.~- No, więc będziecie mieli proces...
 23   1, III|           coraz trudniejszą. Machał więc tylko ręką, więcej namarszczał
 24   1, III|           porozumienie. Pośpiesznie więc przysunął jej najwygodniejszy
 25   1, III|      zajmować się robótkami. Będzie więc sobie za te pieniądze przyozdabiać
 26   1, III|         mymi nie dokuczać. Tobie to więc nie zrobi różnicy żadnej,
 27   1, IV |         brakuje natchnień i tematów więc pewno oboje wkrótce do Monachium
 28   1, IV |             przedstawionym; wiedząc więc, kim był ten, kto go teraz
 29   1, IV |         przerwał zapytaniem jakimś, więc zaczął o czym innym mówić
 30   1, IV |          chyba, że paszy mają mało, więc chcą moją własnością paść
 31   1, IV |            mogła?~- Szwagier mój ma więc przyjemność widywać panią
 32   1, IV |             nudzi się w domu; ja go więc we wszystkim z największą
 33   1, IV |             zaczęło truciznę życia, więc gniew i pogarda ustępowały
 34   1, IV |  powiedziałaś?... Zupełnie i nigdy! Więc o przeszłości zapomniałaś
 35   1, V  |        wtedy, że idzie o jej życie, więc wzrokiem i słuchem, które
 36   1, V  |            się prawie nigdy". Kimże więc była? Jakim było jej miejsce
 37   2, I  |           Olszynki należała. Był to więc kiedyś mająteczek kilkunastochatowy,
 38   2, I  |             wakacjach. Powinien się więc do nich przygotowywać, a
 39   2, I  |            nie mogę...~- Niechże ci więc te przyzwyczajenia brużdżą
 40   2, I  |             się! Jezus, Maria! I to więc prawda, że pojedynkowałeś
 41   2, I  |             faryzeusz. Przyniosę ci więc konfitur, bo o konfiturach
 42   2, I  |       obejść się bez nich nie mogę! Więc nauczyłaś się smażyć konfitury
 43   2, I  |        dobrze - sarknęła.~- Łaj mię więc - odpowiedział - pozwalam
 44   2, I  |              raz jeszcze wymówił.~- Więc cóż? Wy tam przecież na
 45   2, I  |          oczami Kirłowa zapytała:~- Więc po cóż jeździsz do Korczyna?~-
 46   2, I  |        serca czy tam wyobraźni...~- Więc ożeń się z nią! - nie dbając
 47   2, I  |      patrzał na nią ze zdziwieniem, więc ze spuszczonymi powiekami,
 48   2, I  |             człowiek, poczciwy...~- Więc dlaczegóż? - pytał Różyc.~-
 49   2, I  |            tam ukończone: dlaczegóż więc córka jej nie wracała? Dlaczego
 50   2, I  |          się z sobą od dzieciństwa, więc może to taka przyjaźń...
 51   2, II |            ci to przyznać mogę...~- Więc może i nadal... - szepnął
 52   2, II |        cicha wymówił:~- Może byście więc w tym roku na połowie tej
 53   2, II |             honoru, serca i rozumu, więc nie wątpię, że gdy nad pozycją
 54   2, II |             rozgniewanym.~- Raczysz więc mieć mi za złe - zaczął -
 55   2, II |          stale, wiernie... Nie dziw wiec, że teraz przybycie jego
 56   2, II |         prawdziwym dobrodziejstwem, więc niecierpliwie dowiadywać
 57   2, II |           majątku i życia. Może być więc, że jak deski ratunku schwyci
 58   2, II |      dziewięć lat mam, dlaczegóżbym więc uwierzyć nie mogła, że się
 59   2, II |        tworzy poważne zamiary. Może więc być, że lada dzień złoty
 60   2, III|           miała w pole, dla każdego więc było to wystąpienie publiczne,
 61   2, IV |             już i zmęczony byłem... więc kiedy do chaty naszej wszedłem,
 62   2, IV |        odwagi dodają. Namyślała się więc, wahała, wpadała w głuche
 63   2, IV |            ma jej wcale na święcie. Więc tylko, ile razy ją zobaczył,
 64   2, V  |           chciał, ale on ambicjant, więc sam nie żartem żąda panów
 65   2, V  |          może, bo pieniędzy nie ma. Więc połowę da gotówką, a na
 66   2, V  |           Starzynach grunta niskie, więc żniwa późniejsze, dlatego
 67   2, V  |          milcząc na niego patrzała. Więc był to ten sam człowiek,
 68   2, V  |            się, wyrósł i postarzał, więc nie tylko każdy kącik i
 69   2, V  |         może już kula dusi?...~Tego więc wieczoru pani Emilia i jej
 70   2, V  |                Dlaczegóż? dlaczegóż więc? dlaczego? - rękę jej coraz
 71   2, V  |             krewni majątki mieli... Więc tedy i królewna... Naprawdę,
 72   3, I  |       straconym dlań zostało. Znowu więc pracowała nad sobą, walczyła,
 73   3, I  |       zawsze nieco dumny i chłodny. Więc po wiele razy o małym Zygmuncie
 74   3, I  |         krewnych i sąsiadów. Rzeczą więc było nie tylko naturalną,
 75   3, I  |       świeżo w okolice te przybyły, więc nie uprzedzony, poważny,
 76   3, I  |             pokieruje. Przyjeżdżano więc do Osowiec, namawiano, rozpowiadano
 77   3, I  |        życie nawet utracił! Tamtemu więc śmierć wczesna i przez wszystkich,
 78   3, I  |          dążenia i dzieła. Wierzyła więc niezłomnie w zaświatowe
 79   3, I  |            nie mógł. Bez zdziwienia więc i uniesień, ale z wewnętrzną,
 80   3, I  |          dość czule ją pocałował.~- Więc nie jesteśmy już pogniewani? -
 81   3, I  |             którą weszłam!~- Czegóż więc sobie życzysz?~Bladła i
 82   3, I  |        płaczem prawie wybuchnęła:~- Więc przynajmniej weź mię z sobą!~-
 83   3, I  | odpowiedzieć nie umiała. Po krótkim więc wahaniu zarzuciła mu tylko
 84   3, II |          dbałość, życzliwość...~- A więc - wybuchając przerwał Benedykt -
 85   3, II |            czy dziewięć lat stracił więc chłopak sześćset tysięcy...
 86   3, II |     irytował go zawsze. Podniósłszy więc twarz znad talerza i wąsy
 87   3, II |       wyborna woda. Uśmiechając się więc od radości, żałośliwym jednak
 88   3, II |            bezużyteczności. Zamiast więc współczucia, znajdowała
 89   3, II |          wybuchliwą otwartość znał, więc sztuczną skrytość coraz
 90   3, II |           ile sam chciał... Może by więc i dla ciebie teraz tę łaskę
 91   3, II |          jeszcze z ojcem. Nie znasz więc różnicy atmosfer... nie
 92   3, II |          kiedyś je posiadałam, znam więc ich moc i wagę. Jesteś,
 93   3, II |             granicą zżyłem się, nic więc dziwnego, że bez niej już
 94   3, III|             z ziemi; w przejrzystym więc powietrzu, za ogrodami,
 95   3, III|          skłonność Elżusinego ojca; więc chętnie ci i owi, przez
 96   3, III|           pannie postrzec nie mogę!~Więc upodobała się! Teraz Kazimierz
 97   3, III|        najlepszego konia skaleczył, więc go dziś sama do konowała
 98   3, III|           mogła, o czym on zamyśla. Więc szybko wzrokiem ku Janowi
 99   3, III|          wszyscy taniec ten umieli, więc pary dobierały się z niejaką
100   3, III|            tamtych powagę i grację. Więc lekko na ramieniu tancerza
101   3, III|           wiedzieli, co to oznacza, więc tancerze natychmiast w tył
102   3, III|            i żartów skłonnymi byli. Więc poważnie lub z pośmiewiskiem
103   3, III|             gdzie je znaleźć można. Więc ku Anzelmowej zagrodzie
104   3, III|             powiedzenia mieć mogli. Więc zamilkli, oboje w postawach
105   3, III|            minionych lat i pokoleń. Więc naprzód rozległa się tęskna
106   3, III|             ich i ratował. Pozostał więc, ale ruchliwe rysy jego
107   3, III|        zbiorą i nigdzie nie znajdą. Więc i w nich teraz strach uderzył;
108   3, III|          wstydził się tej słabości, więc chustką pot i łzy po twarzy
109   3, III|           wielki, a u nas maleńkie. Więc ja tak mówię: nijak być
110   3, IV |              Tak, ojcze!~- Czekajże więc!~Z tymi słowami ku szafie
111   3, IV |          przez głowę nie mogła...~- Więc cóż? więc o co chodzi? więc
112   3, IV |            nie mogła...~- Więc cóż? więc o co chodzi? więc czyjaż
113   3, IV |         Więc cóż? więc o co chodzi? więc czyjaż w tej sprawie wina?~
114   3, IV |              ty... ty cierpiałeś?~- Więc myślisz, ojcze, że ci, których
115   3, IV |         państwu młodym do domu ich, więc do jaśmontowskiej o trzy
116   3, IV |            na pierwszego drużbanta. Więc Kazimierz Jaśmont sam za
117   3, IV |       ostatniej chwili zawieruszył, więc siedząca już na bryczce
118   3, IV |        pośpieszył. Ona szła prędko, więc spotkali się w tym miejscu,
119   3, IV |           odjeżdżać nie mogli. Tyle więc tylko miał czasu, aby Jadwigi
120   3, IV |          nieruchomych wodach rzeki. Więc i ona od dalekiego zakrętu
121   3, V  |            i wizyty, uprzykrzać się więc nie chciała; przybyła tu
122   3, V  |         dwojga tylko interes miała, więc może by gdzie na stronie,
123   3, V  |      pożałujesz... Zdecydowałaś się więc tego zacnego chłopca uszczęśliwić,
124   3, V  |           się jej to bardzo często, więc najlżejszego głosu z siebie
125   3, V  |      Wołowszczyzny zajechać. Poszła więc z Witoldem do ogrodu gromadki
126   3, V  |           się ze sobą... widywać... Więc uciekasz w inną sferę...