Tom, Rozdzial

  1   1, I  |        miały kłosy jeszcze zielone, lecz już osypane drżącymi rożkami,
  2   1, I  |          kobiecej zdrowej i silnej, lecz dumnej i chmurnej. Pogody,
  3   1, I  |           Rigollot...~Zaśmiała się, lecz wnet spoważniała znowu.~-
  4   1, II |         więcej wsuwał się w ziemię, lecz z dachem gontowym i jasnymi
  5   1, II |   przepłynęła, to cicha, to szumna, lecz nieubłaganie unosząca z
  6   1, II |             powstrzymać, stopniowo, lecz nieubłaganie proceder swój
  7   1, II |       dokoła długiego stołu ciężko, lecz żwawo krzątała się Marta
  8   1, II |            nie tylko nie śmiał się, lecz delikatne wargi jego przybrały
  9   1, II |         podniesioną głową i bladym, lecz nie zmąconym profilem prowadziła
 10   1, II |             i umeblowaniu skromnym, lecz dostatecznym, stanowił od
 11   1, III|   rozpoczęcia życia na własną rękę, lecz wciąż wyjazd swój odkładał
 12   1, III|           miała prosty i nieuczony, lecz silny i czysty. Z namiętnym
 13   1, III| rozpowszechniły, trudno powiedzieć; lecz utrwalona w okolicznej mowie
 14   1, III|       leczyć się, karczmy omijać... Lecz bardzo wkrótce wszelkiej
 15   1, III|         tego ptaszęcego szczebiotu, lecz powstrzymania go tylko na
 16   1, IV |            ramię. Poszli za innymi, lecz w znacznej od innych odległości.~-
 17   1, IV |          prawie radością w ładnych, lecz już trochę zmęczonych rysach.
 18   1, IV |           jakby nie tylko od niego, lecz i od samej siebie uciekała,
 19   1, V  | zawstydzenia, wybuchała mu tajemna, lecz nie dająca utaić się radość.~-
 20   1, V  |             wspominano w Korczynie, lecz której niestarte pamiątki
 21   1, V  |      Uchylił nieco baraniej czapki, lecz wnet ją znowu włożył na
 22   1, V  |            się od ludzi i ukrywane, lecz niepozbyte uczucie niechęci.
 23   1, V  |          pobłyskiwać zaczęły nikłe, lecz prawie wesołe iskry. Po
 24   1, VI |             szeregiem wysokich lip. Lecz w ogólności był to rój ludzki
 25   1, VI |            znikło już ono za borem, lecz Niemen teraz stał żółtawą
 26   1, VI |           patrzał, nie w przestrzeń lecz na nią. Krewki i wzburzony
 27   2, II |             nogi, a dzieci za mną! "Lecz się, ciotko, i lecz się,
 28   2, II |           mną! "Lecz się, ciotko, i lecz się, pogadaj z doktorem
 29   2, II |             złośliwej filuterności, lecz zgasił go natychmiast gruby
 30   2, II |             znowu nie rozgniewanym, lecz rozżalonym twarz ojca mijając,
 31   2, II |          postaci, która na domowym, lecz zgrabnym wierzchowcu z siłą
 32   2, II |            innym nieco jak wprzódy, lecz również błogim uśmiechem
 33   2, II |         twarzy i rękę swą kościstą, lecz białą i wypielęgnowaną,
 34   2, II |           się. Wyraz nieskończonej, lecz cichej radości i wdzięczności
 35   2, II |          Nie za bogactwem tęskniła, lecz za miłością. Miłości jej
 36   2, III|        nierównej wielkości, zwolna, lecz nieustannie posuwały się
 37   2, III|          nimi wozu nieco młodszemu, lecz również pleczystemu i silnemu
 38   2, III|          rękę jej chciał pochwycić, lecz tylko przyciszonym głosem
 39   2, III|         także nic...nic...~Umilkła, lecz on chciwie jeszcze słuchał
 40   2, III|         krwi wystąpiło na ogorzałą, lecz delikatną skórę jej ręki;
 41   2, III|          uczuła, nie w ręku jednak, lecz w piersi. Tak jak tamte
 42   2, III|         Justynko, brawo!~Szczupłym, lecz giętkim ramieniem znad ziemi
 43   2, III|        dobrze, że nie pracy unikał, lecz tłumu i gwaru, które znać
 44   2, III|           Wszystko to robił powoli, lecz nieustannie, z monotonnymi
 45   2, III|            dotknął i nie na gościa, lecz kędyś daleko patrząc przemówił:~-
 46   2, III|            śnieżna koszula bielała, lecz rysy znikały prawie w półzmroku
 47   2, IV |            na płynącą parę patrząc, lecz najlżejszego poruszenia
 48   2, IV |           bór nie znikał wprawdzie, lecz cofał się, usuwany jakby
 49   2, IV |            jakby przemówić chciała, lecz wnet spuszczała powieki.
 50   2, IV |             i lata, jak błyszczące, lecz wewnątrz puste paciorki,
 51   2, IV |        czasem. Ona go nie widziała, lecz on ją widywał to w kościele,
 52   2, IV |            prostując się, omglonym, lecz z pozoru obojętnym wzrokiem
 53   2, IV |           stał bór kipiący w głębi, lecz na zewnątrz nieruchomy jak
 54   2, IV |              że nie dręczącą wcale, lecz może rozkoszną chwilę przebyła.
 55   2, V  |           łzy jej w oczach stanęły, lecz zaraz potem opowiadać zaczęła,
 56   2, V  |          Świetlica była izbą niską, lecz bardzo obszerną, bo więcej
 57   2, V  |      ułożoną z prostych, sosnowych, lecz gładko wyheblowanych i czystych
 58   2, V  |           ciężarem swego wyschłego, lecz kościstego ciała na podłogę
 59   2, V  |        Jednocześnie z ostrożnością, lecz i niepospolitą siłą dziadka
 60   2, V  |           ciemnego tła przestrzeni. Lecz najdziwniejszym i prawie
 61   2, V  |          ognia, naprzeciw grubszej, lecz także młodej i kształtnej
 62   2, V  |           porannemu niebu podnosił. Lecz któż to jeszcze wyszedł
 63   2, V  |             nagle ptaki i - na nią. Lecz sen czy marzenie niosły
 64   3, I  |          nie rodową, nie majątkową, lecz raczej z idealistycznego
 65   3, I  |             ruchliwością i czynami, lecz ku wewnętrznemu życiu zwróconą
 66   3, I  |            tylko usprawiedliwiając, lecz ją w sobie wysoko ceniąc.
 67   3, I  |             chmurny, niezadowolony, lecz bezsilny, opuścił ten pokój
 68   3, I  |   całopalenia od niej nie wymagała, lecz ją od niego wszelkimi siłami
 69   3, I  |          dla trwalszych i wyższych, lecz zawsze samolubnych uciech,
 70   3, I  |         zachwiała się w niej nigdy, lecz w życiu pełnym samotnych
 71   3, I  |     techniczne usterki krytykowano, lecz młodą zdolność przychylnie
 72   3, I  |            w wyrazie tej niemłodej, lecz pięknej i szlachetnej twarzy
 73   3, I  |         rzeczy miłych i pomyślnych, lecz niespokojną zadumą nad czymś
 74   3, I  |             letniego słońca oblani, lecz dla troskliwie śledzącego
 75   3, I  |          się nie z próżni urojenia, lecz z długich spostrzeżeń i
 76   3, I  |             raz nawet coś drobnego, lecz niejaką wartość mającego
 77   3, I  |          Zygmunt malować go zaczął, lecz dotąd nie skończył, robotę
 78   3, I  |          Przed tym nie dokończonym, lecz już dość wyraźnym wizerunkiem
 79   3, II |            ze starymi już ścianami, lecz murowanymi słupy i starannie
 80   3, II |        trwogą rozejrzał się dokoła, lecz w pobliżu nie było nikogo.
 81   3, II |          ona wyciąga, z pośpieszną, lecz i pełną uszanowania galanterią
 82   3, II |   odpowiedział z pokoju głos gruby, lecz także uradowany. - A co
 83   3, II |        teraz żywe miał zamiłowanie, lecz obaj czuli, że to ich zetknięcie
 84   3, II |      ideałów doznawana, nie wiedzą. Lecz ta wspaniała kobieta, która
 85   3, II |           dalekiej nadziei podobny, lecz więcej nic, nic prócz tej
 86   3, II |             bez ojca... bez ciebie!~Lecz na krwawym obłoku żeglująca
 87   3, III|             w zebrane plony bogate, lecz już niby u wrót rozpoczynającej
 88   3, III|           jeszcze w zieleni gęstej, lecz sczerniałej i bez blasku,
 89   3, III|             świeciło śród czystych, lecz bladych błękitów ciche,
 90   3, III|            teraz na piękną jeszcze, lecz uciszoną i smętną spoglądało
 91   3, III|             uśmiechała się jeszcze, lecz już nie wybuchała radością,
 92   3, III|              ogrzewało ono jeszcze, lecz już nie paliło, łaskawie
 93   3, III|            płaszcz z bladego złota, lecz nigdzie nie rozniecało ognisk
 94   3, III|           synów i dwie tylko córki, lecz wzrostem i pełnią krwi pąsowej
 95   3, III|          życia kładnące mu zbladłe, lecz jeszcze nie zgasłe promienie.
 96   3, III|           złociste, rudawe, czarne, lecz zawsze jak las obfite i
 97   3, III|       wyruszać w drogę do kościoła, lecz brakowało jeszcze jednej
 98   3, III|            nie było dziś ani śladu, lecz każdy mógł się domyśleć,
 99   3, III|          przerwanie ulubionej znać, lecz z uroczystością momentu
100   3, III|           wymówił z niskim ukłonem, lecz w tejże chwili uczuł się
101   3, III|            stukiem na kolana upadł, lecz z powodu twardego i szerokiego
102   3, III|       grację tańcowi temu właściwą, lecz po ukończeniu ostatniej
103   3, III|         galopadę. Nie przerwał jej, lecz tylko nieco ją zmącił przeraźliwy
104   3, III|            twarzy czerwona, śmiała, lecz ponura. Dziadunio w śnieżnej
105   3, III|             wzrokiem w górę rzucił, lecz potem, jakby radością i
106   3, III|            Chociaż oczko łzą umili,~Lecz serce, niestety!~I niepotrzebnie
107   3, III|         samym końcem tańca, krótko, lecz dobitnie wyśpiewując:~Najpierwsze
108   3, III|              powolniej niż wprzódy, lecz długo jeszcze prawił:~-
109   3, IV |         pościelą i pięknym niegdyś, lecz starym dywanem, wielkiego
110   3, IV |        jakiś moment bardzo odległy, lecz niezmiernie ważny, jakiś
111   3, IV |        wyjął list, już przeczytany, lecz który po raz drugi chciał
112   3, IV |          Młody jestem, to prawda... lecz cóżem winien temu, że natura
113   3, IV |            niegdyś mu dobrze znana, lecz przez życie pochłonięta,
114   3, IV |        wyrwał, na ścianie zawiesił, lecz w zamian obie ręce młodzieńca
115   3, IV |        pełnymi łez. Drżącym głosem, lecz z głową podniesioną zaczął
116   3, IV |          jeszcze rozmawiał z synem, lecz już inaczej niż wprzódy.
117   3, IV |          nutami jeszcze przetykany, lecz który - czuć to było - zaraz,
118   3, IV |      przerzynały słabe, cieniutkie, lecz czyste głosiki małych Siemaszczanek,
119   3, IV |           rozśpiewany bór patrzała, lecz czuła, że kibić jej otacza
120   3, V  |       obudzona, piła w łóżku kakao, lecz dowiedziawszy się o przybyciu