Tom, Rozdzial

  1   1, I  |            ten człowiek dziś już do nas nie przyjedzie, że go ten
  2   1, I  |           faetonie poparadować, i u nas cudzy obiad zjeść... dwie
  3   1, I  |        proszę pani, szłyśmy... a on nas napędził, tośmy mu kazały,
  4   1, I  |      napędził, tośmy mu kazały, aby nas zabrał...~- Oho! kazały! -
  5   1, I  |       krótki, że ci Bohatyrowicze u nas we dworze bywali i do stołu
  6   1, I  |          trzy... Jaki to był gwar u nas, jakie życie i moje, i wszystkich...
  7   1, II |             pan zawsze mistyfikować nas lubi, panie Bolesławie!~-
  8   1, II |      powtórzyła druga kobieta - pan nas zawsze tak mistyfikuje...
  9   1, II |     owdowiał. Od tego czasu oboje u nas mieszkają. Justynka, kiedy
 10   1, II |         Justynka, kiedy przybyła do nas, miała lat czternaście,
 11   1, II |        sąsiada naszego... Gdy był u nas po raz pierwszy, leżałaś
 12   1, II |       odpowiedział Korczyński - dla nas święta nie ma. I owszem,
 13   1, II |   teraźniejszych czasach ci nawet z nas, którzy pieniędzy nie marnują
 14   1, II |         względem wszystkie strony u nas są sobie równe. Niechże
 15   1, II |           gości dziś przyjedzie? bo nas domowych sześć, a dwóch
 16   1, II |        niechże przyjdzie zagrać dla nas... Wymawia się, że nie ubrany...
 17   1, II |      ubierać, ojcze! zaraz zawołają nas do stołu...~- A! do stołu -
 18   1, III|           to, aby życie wymagało od nas takich ofiar. Może ono być
 19   1, III|          nie chcę... o nie! Każde z nas ma już teraz świat osobny...
 20   1, III|         uniósł się także.~- Niechże nas sądy sądzą! - zawołał -
 21   1, III|              zawołał - niech pan na nas skargę podaje... bez procesu
 22   1, III|           niech pan do sądu idzie i nas ciągnie... co robić !~Sceny
 23   1, III|           Ot, biedny Andrzej! Dwóch nas tylko zostało, a ani ja
 24   1, IV |           najbliżsi sąsiedzi ogryzą nas jak psy kości... Jeszczem
 25   1, IV |                Napłodziło się ich u nas jak robactwa w mokre lato! -
 26   1, IV |             Chcę cię prosić... abyś nas kiedy razem do siebie zaprosiła...
 27   1, V  |              Teraz za to wszystko u nas odmieniło się na dobre,
 28   1, V  |             pan Jan niełaskaw nigdy nas nawiedzieć? Zdaje się, że
 29   1, V  |         zawołał:~- E! ociec dziś na nas i nie patrzy! Z miasta tylko
 30   1, V  |          Bardzo jej upodobało się u nas, przyszła spocząć... niechże
 31   1, V  |          prędko... ona w gościnę do nas przyszła... proszę iść...~-
 32   1, V  |            i rozkosze mają... A dla nas co? Dla nas ani Paryżów,
 33   1, V  |           mają... A dla nas co? Dla nas ani Paryżów, ani honorów,
 34   1, V  |      odszepnęła Antolka.~- Krwawa u nas woda - wtrącił Anzelm -
 35   1, V  |      pamięta, jak pan Korczyński na nas różne kondemnacje u sądów
 36   1, VI |          kwita!~- Od Adama i Ewy do nas przynależał - wzbił się
 37   1, VI |           naszych przepłynęła aż do nas. Mnie jej nauczył stary
 38   1, VI |              Bywało, że niektórzy z nas na wojny chodzili; bywało,
 39   1, VI |   szlachectwo przeddziadów zdjęte z nas zostało; chłopami nazywamy
 40   1, VI |            duszne zamroki ogarniają nas coraz większe...~Trząsł
 41   2, I  |            cię widzę... tak dawno u nas nie byłeś!~Widać było, że
 42   2, I  |             mówiła:~- Byłoby to dla nas wielkim szczęściem i rozumiem
 43   2, II |             ciociu, czyż ciocia dla nas tego nie zrobi? Kiedy my
 44   2, II |   przyprowadzimy... Czyż ciocia dla nas tego nie zrobi?...~Cieniutkimi
 45   2, II |       powidła. Chcesz? ha? Chodź do nas!~- Niechże ciocia otworzy!~
 46   2, II |   niedorosłe córki Darzeckiego.~- U nas na pensji nawet salon daleko
 47   2, II |       doprawdy, mnie aż wstyd, że u nas takie nagie ściany... -
 48   2, II |             posągami ubierać...~- U nas na pensji są posągi, wprawdzie
 49   2, II |             a cywilizacja stwarza w nas potrzeby, gusty, przyzwyczajenia,
 50   2, II |            na nieszczęście, każdy z nas mniej albo więcej ulega,
 51   2, II |          innymi, ależ on prawie los nas wszystkich w rękach swoich
 52   2, II |           Witold może przestanie do nas chodzić, bo może Witoldu
 53   2, II |          szyneczki.., bo bifsztyk u nas robią nie te...~Z tymi słowami,
 54   2, III|            nie można! Nie puszczają nas na Niemen, che, che, che! _~-
 55   2, III|             ostawać, niech lepiej u nas rośnie, a jak troszkę podrośnie,
 56   2, III|             troszkę podrośnie, to i nas dopatrywać będzie". Antolka!
 57   2, III|   spodziewałem się, że pani dziś do nas przyjdzie, bo mówiła, że
 58   2, III|        jeszcze prawie silniejsza od nas... tylko gorset zdjąć trzeba;
 59   2, III|         gadała dalej - pewno już do nas drugi raz nie przyjdzie
 60   2, III|             że pani Bóg wie za kogo nas poczyta, może za rozbójników
 61   2, III|               Czemu Witold nigdy do nas nie zajdzie? - z wyrzutem
 62   2, III|             u Ładysiów raz był, a o nas zapomniał.~- A kiedy twój
 63   2, III|       nadmiar już zimno. Z nieba na nas leje się po chmurność, a
 64   2, III|        wczoraj Walenty przyszedł do nas i mówił, że pan z usilnością
 65   2, III|            Korczyńskiego, który dla nas wszystkich prawie taki jest
 66   2, III|            od niego, i tyle tylko u nas światłości jest, ile jej
 67   2, IV |         lipy rzędem rosną. Nie dużo nas było, może osób kilka, bo
 68   2, IV |          jeszcze, broń Boże, deszcz nas nie złapał...~Pilnie teraz
 69   2, IV |            chwili mówił dalej:~- Do nas też piękny kawałek tego
 70   2, IV |         wytłumaczył Jan - czasowe u nas ptaki i rzadkie. Nie każdego
 71   2, V  |       zagadała.~- Panienka znowu do nas przyszła! Bardzo słusznie,
 72   2, V  |       wszystkimi jeden cel świecił. Nas do tej festyny nie tylko
 73   2, V  |            Najstarszy był... pięciu nas było... ja najmłodszy, a
 74   2, V  |              Pewno idzie! Może i do nas zajdzie! Może my jego jeszcze
 75   2, V  |              samym rankiem, zawołał nas ociec, żeby my czegoś szli
 76   2, V  |            człowiek!" - krzyknął do nas ociec. A ja, choć najmłodszy,
 77   2, V  |          wschodzi, drugie zachodzi! Nas już tu nie potrzebują. Tu
 78   2, V  |          tak wyśmiejem, że aż kolki nas w bokach zeprą!" Ot, jak
 79   3, II |          oświadczyć, że wielkim dla nas wszystkich szczęściem to
 80   3, II |           szła Justyna.~- Śmiecie u nas - tłumaczyła się - zwyczajnie,
 81   3, II |            Franciszku! proszę tu do nas!~Pod ścianą domu z ławy
 82   3, II |      malutkim jeszcze przybiegał do nas, a i potem z klas do mamy
 83   3, II |             w czym postępowania dla nas nie ma. Zewsząd otoczyła
 84   3, II |            nie ma. Zewsząd otoczyła nas rola bogaczów, a my ledwie
 85   3, II | ubezpieczenie. Może Pan Bóg dlatego nas grzesznych ludzi doświadcza
 86   3, II |             boku mego staniesz, cóż nas to obchodzi, nas, którzy
 87   3, II |      staniesz, cóż nas to obchodzi, nas, którzy przebywać będziemy
 88   3, II |           wszystko, co kiedykolwiek nas z sobą łączyło, co kiedykolwiek
 89   3, II |           Tym innym stołem jest dla nas cywilizacja powszechna,
 90   3, III|          rozwiewają wiatry niżeli u nas, a do tego wiele też i od
 91   3, III|      wypowie, dowie się, po czemu u nas czupryny targują!~Wojnę
 92   3, III|           własnym, tym samym, które nas do Mogiły zawiozło.~- Dobrze!~
 93   3, III|          przeciwne wiatry daleko od nas odniosły...~Wtem umilkli,
 94   3, III|           Nie dziwno też, że opadły nas przypomnienia i romanse.
 95   3, III|            zwalonych drzewach, przy nas wyrośli. Jedno zachodzi,
 96   3, III|           zaczął Fabian.~- Abyś pan nas osądził i na śmierć albo
 97   3, III|           przygłaskaniem prędzej by nas zmusił swego dobra strzec
 98   3, III|      Korczyńskiego dużo ziemni, a u nas dużo rąk; u pana Korczyńskiego
 99   3, III|    Korczyńskiego większy rozum, a u nas większa siła. Jednego on
100   3, III|          niego warsztat wielki, a u nas maleńkie. Więc ja tak mówię:
101   3, III|            chwała Bogu, żyjem, choć nas wszelakie biedy i niedostatki
102   3, III|            od próżniaków i hultajów nas łajał, kiedy w gorący czas
103   3, III|            grosz z jego kieszeni na nas kapnął, toby i spólny dorobek,
104   3, III|          nie mamy. Zewsząd otoczyły nas granice, których przestąpić
105   3, III|             Podczas już myśli takie nas nachodzą, że wnuki albo
106   3, III|          szkodników i złodziejów on nas wyzywał. Może to nie ze
107   3, IV |         choćby śród nich oczekiwało nas całopalenie własnego ciała
108   3, IV |          nam serca i gardła budzi w nas jasną i wczesną świadomość
109   3, IV |          współczucie, te święte dla nas idee, razem z krwią krążą
110   3, IV |   nieprzebitą i która rozdzieliłaby nas na zawsze, gdybym po tym,
111   3, IV |          młodości moja! Falo, która nas niosłaś... powracająca falo!..~
112   3, IV |               ale niemało, nie mało nas takich było! Śmiech bierze
113   3, IV |          teraz wiesz już, ojcze, co nas dzieliło! - zawołał Witold. -
114   3, IV |             jego gadanina. On był z nas na te rzeczy zawsze najobojętniejszy...
115   3, V  |      dziecko zabawiło się trochę. U nas w Olszynce życie bardzo
116   3, V  |              wiedziała, jaki on dla nas dobry! Inny na jego miejscu
117   3, V  |            do Olszynki i jak zaczął nas prosić: "Przyjedźcie wszyscy
118   3, V  |        niego całą gromadą, a jak on nas przyjmował!... O przysmaki
119   3, V  |           we dwoje pracujem!~tylkoż nas tu dwoje pracujących było!