Tom, Rozdzial

  1   1, II |           nic... Prawda, że Kirło mówił ciągle i prawie sam jeden.
  2   1, II |     próżną dla siebie fatygę. Ale mówił płynnie, do wykwintnej polszczyzny
  3   1, II |         gospodyni domu pochylony, mówił do niej o czymś półgłosem,
  4   1, II |           poszłyście do kościoła. Mówił, że w święto konie nie zajęte...~-
  5   1, III|       pójdziemy w świat o kiju...~Mówił to łagodnie, ale gdy teraz
  6   1, III|      ogrodzie ładniejsze... Julek mówił, że za miesiąc będą już
  7   1, III|          z rybakami jacicę? Julek mówił, że to takie malusieńkie,
  8   1, III|     rozgadał się, nie o wszystkim mówił jasno. Nabył zwyczaju zastępowania
  9   1, IV |       obiadu płynnie i kwieciście mówił o Włoszech, Paryżu, Ostendzie
 10   1, IV |         Słyszałem dziś, jak Kirło mówił pani Benedyktowej, że ten
 11   1, IV |         twarz, płynnie i ozdobnie mówił tym razem o Szwajcarii. ~-
 12   1, IV |           przerwy te nie zważał i mówił znowu:~- Mnie to, widzi
 13   1, IV | wypuszczając płynnie i kwieciście mówił o różnych w gazetach wyczytanych
 14   1, IV |   promieniał.~- Caca uwerturka! - mówił - caca!...~Justyna powstała
 15   1, V  |           oblewając. Pan Benedykt mówił niewiele, końce długiego
 16   1, V  |        już do dworu krótka droga.~Mówił teraz głośniej już, prędko
 17   1, V  |         prawie nigdy nie byłem...~Mówił teraz żywo i prędko, coraz
 18   1, V  |            o których przed chwilą mówił, smutkiem napełniło mu oczy.
 19   1, V  |              prędko i zapalczywie mówił głos niewidzialnego człowieka.~-
 20   1, V  |         to pewno Janek pani o tym mówił... Żeby nie! Dobrze jemu
 21   1, V  |        gnije...~Patrzył w ziemię, mówił to monotonnie i coraz ciszej;
 22   1, V  |         nieprzyjemności, które on mówił o panu Korczyńskim?~Słyszał,
 23   1, VI |           z Fabianem i z chłopska mówił; z chłopką ożeniony, czworo
 24   1, VI |       uśmiechał się tak łagodnie; mówił też wesoło i prawie z odcieniem
 25   1, VI |       trochę i żywiej niż wprzódy mówił dalej:~- Osiemdziesiąt lat
 26   1, VI |          powtórzył.~- Tymczasem - mówił dalej - król jechał naprzód,
 27   1, VI |      budzi drzemiące wspomnienia, mówił jeszcze: ~- Wszelako późniejszym
 28   2, I  |        jednej płóciennej bluzce i mówił Rózi, że gardło go coraz
 29   2, I  |          dłoniach swych trzymając mówił to z tak serdecznym połączeniem
 30   2, I  |       Nigdyś mi jeszcze o tym nie mówił.~- Bardzo prosto - odpowiedział. -
 31   2, I  |     Słyszałam, jak o tym w kuchni mówił twój lokaj, i przyznam ci
 32   2, I  |           o Justynie...~- Zatem - mówił dalej - na pierwszym miejscu
 33   2, I  |         wszystko, co przed chwilą mówił, zaczęła znowu.~Ale przerwało
 34   2, I  |       Bolesław Kirło. Układ ten - mówił - byłby korzystnym dla stron
 35   2, II |         cerą, ognistym wzrokiem i mówił takie rzeczy, które usłyszeć
 36   2, II |  poruszeniem głowy, a zaraz potem mówił dalej: - Właściwie, te kilkanaście
 37   2, II |           przyszłym zięciu swoim, mówił Darzecki Korczyńskiemu.~-
 38   2, II |           z pobłażliwym uśmiechem mówił:~- Wesoła, swobodna, różowa
 39   2, II |  zachowanie i ulepszanie majątku. Mówił długa, a ponieważ nie chciał,
 40   2, II |      dzieci słyszały wszystko, co mówił, głos zniżał prawie do szeptu,
 41   2, II |         już dawna nie myślał, nie mówił i nie słyszał, że i teraz
 42   2, II |      coraz prędzej i zapalczywiej mówił. - Dawno już, mój ojcze,
 43   2, II |      przyjacielem być nie~może...~Mówił to ze wzruszeniem, które
 44   2, II |           że wszystko, co Teresie mówił o Różycu, stosuje się w
 45   2, II |          rękę. ~- W głębi duszy - mówił Kirło - jest to desperat
 46   2, III|         Może nieprawda, że on tak mówił? Ot, jaki on! Bo to drugi
 47   2, III|           do Fabiana i synów jego mówił. - Czy wy psu oczy sprzedali,
 48   2, III|         czynnościom przyświeca...~Mówił z widocznym roztargnieniem,
 49   2, III|         spokojnym już zamyśleniem mówił dalej - ze mnie już żadnej
 50   2, III|        Walenty przyszedł do nas i mówił, że pan z usilnością ludzi
 51   2, III|        głowach i twarzach. Witold mówił jak. zwykle prędko i popędliwie,
 52   2, III|         oderwać nie mógł, z cicha mówił:~- Bo to, widzi pani, już
 53   2, III|         zaraz te książki pokażę - mówił - zaraz po... po... po...
 54   2, III|      ogień, o którym pan tylko co mówił, w sercach ludzkich podtrzymywał,
 55   2, IV |        Justyna płynęli dalej. Jan mówił o Julku. Dziwny to był chłopak.
 56   2, IV |     ciągle na wzgórza patrząc sam mówił dalej:~- Dla mojej pamięci
 57   2, IV |        Nikt tam bardzo głośno nie mówił, ale wszyscy rozmawiali,
 58   2, IV |            Z początku niewyraźnie mówił, że i zrozumieć nie mogłem,
 59   2, IV |      sprzedaje jakoś...~Po chwili mówił dalej:~- Do nas też piękny
 60   2, V  |           parę minut nikt nic nie mówił. Anzelm, Jan i dwie młode
 61   2, V  |    wszystko wiem...~- A skąd? Kto mówił? Pewno już Janek językiem
 62   2, V  |           otwarte okno puszczonym mówił dalej:~- Wszelako zdarza
 63   2, V  |        raz, jak ksiądz w kościele mówił: "Z ziemiśmy poszli i w
 64   2, V  |          wyglądając.~Gdy stary to mówił, Jadwiga nie spuszczała
 65   2, V  |       górę żółtym jak wosk palcem mówił jeszcze:~- Takim sposobem
 66   2, V  |       powolnym szeptem do synowca mówił:~- Czy sfatyguję się, czy
 67   2, V  |        znasz? Czy to on sam tobie mówił... o mnie mówił... wspominał?...
 68   2, V  |         sam tobie mówił... o mnie mówił... wspominał?... naprawdę
 69   2, V  |           wspominał?~- Wspominał, mówił, wiele przecierpiał, i teraz
 70   2, V  |   gniewliwej - jak i kiedy o niej mówił, opowiadał, wspominał.~Po
 71   3, I  | lekceważeniem i zgryzotą Benedykt mówił dalej, że panicza tego na
 72   3, II |  oznajomienie się z ludem, Witold mówił przez dobry kwadrans, składowe
 73   3, II |     niezbyt ożywione towarzystwo. Mówił o Różycu. W ogólności mówił
 74   3, II |       Mówił o Różycu. W ogólności mówił o tym krewnym swojej żony
 75   3, II |      szczycił. Tym razem przecież mówił o nim nie, tylko dla chwalenia
 76   3, II |        celu.~- Zaręczam państwu - mówił - że gdyby mu żyłę przeciąć,
 77   3, II | konfiturami z półmiska nabierając mówił znowu:~- Poczciwy ten Teofilek!
 78   3, II |          gniazdku zatrzyma...~Tak mówił Kirło i wpółżartobliwie,
 79   3, II |           i z błyskającymi oczami mówił - ten Kirło to pasożyt,
 80   3, II |          śmiać się nie przestając mówił - utkała sukno i kazała
 81   3, II |          się zaczynał.~- Języka - mówił - w czarce nie moczyłem
 82   3, II |        dłonie na kłębach opierał, mówił o swojej ubogiej chacie
 83   3, II |          opuścił, po raz pierwszy mówił do młodej swojej krewnej
 84   3, II |      Fabiana a korczyńskim dworem mówił jej Witold, niewidzialną
 85   3, II |           powściągliwości, z jaką mówił, kilka jego wyrażeń boleśnie
 86   3, II |     zrezygnowanej wszystkiego, co mówił Witold, wysłuchała, i wtedy
 87   3, II |     własnej także przyszłości nie mówił z nim nigdy. Ilekroć przewidywał,
 88   3, II |         było, że wszystko, o czym mówił, budziło w nim kiedyś szczere
 89   3, II | wszechstronnie chudego milionera?~Mówił śpiesznie i głos jego był
 90   3, II |           zwycięstwa nie tracący, mówił, a raczej szeptał dalej:~-
 91   3, II |            że wymaganie, o którym mówił, byłoby absolutnie niemożliwym
 92   3, II |       poetyczności, mówić zaczął. Mówił o tym, aby sprzedała Osowce,
 93   3, II |            marnieję, przepadam...~Mówił jeszcze czas jakiś, ale
 94   3, II |          jej prawie nie słuchając mówił:~- Niech się mama nie unosi!
 95   3, II |         prawie jednocześnie z nią mówił:~- Ależ ja tego wszystkiego
 96   3, III|     pocałował.~- Przepraszam... - mówił - może pan będzie się gniewał,
 97   3, III|        Justyny nieśmiało, z cicha mówił:~- Pani zapytuje, dla jakiej
 98   3, III|           o dziadku, Stanisławie, mówił jak o obecnie żyjącym dziedzicu
 99   3, III|    płomieniach, wciąż coś do niej mówił...~Muzyka grać przestała,
100   3, III|          Jan cicho, ale z zapałem mówił:~- Pani zapytuje, czy doprawdy
101   3, III|           powolnym sposobem swoim mówił:~- Czy panna Marta pamięta,
102   3, III|      jeszcze zostać?~Kiedy Anzelm mówił, Marta głowę podniosła i
103   3, III|            Z przyczyny interesu - mówił - z przyczyny interesu w
104   3, III|          Teraz ten i ów z płaczem mówił. Fabian także nie tylko
105   3, III| cierpliwością. Z cicha, spokojnie mówił, że siedmioro dzieci wyhodował,
106   3, IV |      oczach, z brwią namarszczoną mówił, a raczej wołał dalej: -
107   3, IV |       wyjął i do biurka wracając, mówił:~- Popatrz i przeczytaj!
108   3, IV |        dokumentów wyjątki czytał, mówił, dowodził. Potem prostując
109   3, IV |      rysami, przytłumionym głosem mówił:~- Ty o tym wszystkim nie
110   3, IV |     ciemnym otchłaniom popycha...~Mówił to cicho i z tym cichym
111   3, IV |           takich przedmiotach nie mówił, że może słów mu zabrakło
112   3, IV |              I w naszych ustach - mówił dalej - brzmiało niegdyś
113   3, IV | jutrzenkach i ofiarnych stosach!"~Mówił, opowiadał, co stało się
114   3, IV |        liczniejsze zapytania ojca mówił, opowiadał. Benedykt zapytywał
115   3, IV |         Ale nie siedź tam długo - mówił dalej - bo przecież wspólnie
116   3, IV |     będzie? czy z tego co będzie?~Mówił to z surowością, którą wielki
117   3, IV |          Strasznie zląkłem się! - mówił - myślałem, że pani może
118   3, V  |           i w stanie ostrego, jak mówił, nerwowego rozdrażnienia.
119   3, V  |        upominał; Witold wybuchał, mówił prędko, zdając się stryjecznego