Tom, Rozdzial

  1   1, II |          jednak widocznie wciąż się coś psuło i naprawianym było,
  2   1, II |              tamto... Ale chciałbym coś wiedzieć o obywatelstwie
  3   1, II |         szepnął - już ja dziś muszę coś takiego zrobić, żeby panią
  4   1, II |     wywoływane tony skrzypiec jakby coś na pamięć przywiodły. Uśmiechnął
  5   1, II |          których jeden zdawał się o coś nalegać, a drugi od czegoś
  6   1, II |     śmiechem szeptał do ucha Teresy coś, od czego rumieniła się
  7   1, II |         począł bardzo uważnie robić coś około swych pięknych paznokci.~-
  8   1, III|             płomiennych oczu zawsze coś do mówienia i do śpiewania
  9   1, III|       ogorzały kark nisko pochylał. Coś go dręczyło, bo koniec długiego
 10   1, III|       zawsze, dalibóg, we środku mi coś aż płacze...~Niżej jeszcze
 11   1, III|          było na nich. Ogarniało ją coś bardzo podobnego do lenistwa
 12   1, III|          uczucia swe, "we środku mu coś płakało". Bo prawdą jest,
 13   1, III|   utrzymywał, we dworze zawsze miał coś do naprawiania i podtrzymywania,
 14   1, IV |           przybieranych pozach było coś marzącego i jakby nałóg
 15   1, IV |     rzadkimi, ufryzowanymi włosami. Coś go dręczyło i jakby zamierzał
 16   1, IV |          żona i z zalotnymi minkami coś do niego szepcąc uprowadziła
 17   1, IV |      ożywionej rozmowy, jakby sobie coś nagle przypomniał, głowę
 18   1, IV |         zbudowana kobieta i takiego coś ma w sobie... te szare oczy
 19   1, V  |      cętkami bławatków usiane. Było coś tajemniczego i pociągającego
 20   1, V  |              Pani Andrzejowej ubyło coś z jej majestatycznej postawy,
 21   1, V  |       robotnikom pana Korczyńskiego coś powiedzieć? oni tam za górką...~
 22   1, V  |             górę nad nieśmiałością. Coś u pługa poprawiwszy wyprostował
 23   1, V  |      całkiem nie znanym. Zasłyszała coś była o przeszłości jego,
 24   1, V  |         przeziębienia...~Było w nim coś obojętnego i przymuszonego,
 25   1, V  |           jego rysów mające w sobie coś obojętnego i razem bolesnego
 26   1, V  |           głębi tego człowieka było coś, co falą smutku czy zniechęcenia
 27   1, V  |     spuściła oczy. Było w nim znowu coś niechętnego i trochę urągliwego,
 28   1, V  |         ręką przetarł czoło i oczy. Coś znać w tej chwili wezbrało
 29   1, V  |          sobie. Zdawało jej się, że coś o miejscu nazwę tę noszącym
 30   1, VI |        ledwie słyszalny szmer. Wtem coś zawarczało i zadzwoniło
 31   1, VI |         sosen. Pod sosnami i gruszą coś czerwieniało, błękitniało
 32   2, I  |           więcej jeszcze łajała. To coś na kształt uczucia owych
 33   2, I  |         trochę lepiej, bo znalazłem coś, co mię w ostatnich czasach
 34   2, I  |            tak teraz w swojej mowie coś nieeleganckiego spostrzegłaś,
 35   2, I  |           przyszedłeś, zrozumiałeś, coś zmarnotrawił i stracił!~
 36   2, I  |            stronę domu. Musiało tam coś w jej nieobecności zepsuć
 37   2, I  |          pokoju: Matka szepnęła jej coś o bieliźnie, kupcach i Stasiu.~
 38   2, I  |             ruchach etc., etc. jest coś... coś takiego, słowem...
 39   2, I  |      ruchach etc., etc. jest coś... coś takiego, słowem... ale passons,
 40   2, I  |             takie ogniki w oczach i coś takiego w układzie ust...
 41   2, I  |          się, aby znowu nie było to coś złego, i kazałam Rózi, aby
 42   2, I  |             kontrakt, umowę czy tam coś podobnego i przywiezie mi
 43   2, I  |            jest on nieuczciwym! czy coś podobnego. Wcale nie! Nic
 44   2, I  |            znowu żartować, ale było coś rozpaczliwego w geście,
 45   2, I  |             tym pomówimy. I jeszcze coś na myśl mi przyszło. Jeżeli
 46   2, I  |          książki wyjęte, a prawiące coś o pracach podstawowych i
 47   2, II |          jej o czymś oboje razem, o coś na nią nalegali, prosili.
 48   2, II |                że w tym kaszlu jest coś złego... Niech ciocia pozwoli,
 49   2, II |          ale wnet spostrzegłszy, że coś niepotrzebnego powiedziała,
 50   2, II |         Oddychała przy tym głośno i coś po cichu mruczała. Ale tu
 51   2, II |            głowie córki spostrzegła coś takiego, co ją tak przeraziło
 52   2, II |             a kiedy już kupować, to coś pięknego, wykwintnego, doskonałego,
 53   2, II |             widać było, że go znowu coś w serce ukłuło. Ale spojrzał
 54   2, II |         zawsze zabawi ją, rozerwie, coś miłego jej szepnie, jakimś
 55   2, II |            dotknięciu zdających się coś tajemniczo szeptać, a to
 56   2, III|            ze zmieszaniem na twarzy coś około wozu swego poprawiał
 57   2, III|             mgnienie oka, po którym coś w sobie widocznie zwyciężała
 58   2, III|         przecież na świecie każdemu coś robić trzeba! Prawda, Janku?
 59   2, III|     towarzyszowi swemu opowiadając, coś mu tłumacząc. Anzelm z przygarbionymi
 60   2, IV |       ziemnych wydrążeń zaczerniało coś, bielą błysnęło i ptak wysmukły,
 61   2, IV |          tym jest pomyłka...~Chciał coś jeszcze mówić, ale powstrzymał
 62   2, IV |         wodą siedzący, miał w sobie coś prawie fantastycznego. Wziąść
 63   2, IV |            uśmiech rozchylił wargi. Coś snuło się w jej myśli i
 64   2, IV |            w czymś pomagać, na celu coś mieć, ku czemuś zmierzać;
 65   2, IV |       inszym był kiedyś, a potem go coś odmieniło... nie wiadomo
 66   2, V  |            na Justynę i jakby sobie coś nagle przypominając zapytał:~-
 67   2, V  |           się ciężko i ponuro. Było coś smutnego i bardzo poważnego
 68   2, V  |             ruchem w dół pociągnął. Coś w nim wrzało żalem, gniewem,
 69   3, I  |     wyniosła jej postać zachowywała coś z ciszy i powagi znamionujących
 70   3, I  |          woli i wiedzy mieszało się coś z arystokratyzmu rodu i
 71   3, I  |           nawet bez zdziwienia, jak coś, czego spodziewała się zawsze
 72   3, I  |            zwierzenia wywołać, może coś poradzić i czemuś zapobiec,
 73   3, I  |          posągi, to przecież zawsze coś szczególnego, co fantazji
 74   3, I  |         bezmyślnej Braddon; jeszcze coś z dzisiejszych ulubieńców
 75   3, I  |              że tworzy, i raz nawet coś drobnego, lecz niejaką wartość
 76   3, II |            przestępował, wzdychał i coś niewyraźnie mruczał.~- Słuchaj,
 77   3, II |           tylko, panie dobrodzieju, coś tak około miliona rubli,
 78   3, II |          mam za...~Wtem przypomniał coś sobie, pomiarkował się i
 79   3, II |           pocałuj mię... proszę!...~Coś dziwnie pocieszonego i roztkliwionego
 80   3, II |           raz zobaczysz w Korczynie coś więcej nad dom i ogród!~-
 81   3, II |            że adwokat apelację, czy coś tam takiego, nie w czas
 82   3, II |           zagrody Anzelma i Fabiana coś zaszeleściło. Była to Antolka,
 83   3, II |               jak ja...~Miała widać coś bardzo długiego i pięknego
 84   3, II |        pierwszy Benedykt spostrzegł coś na kształt zaciętości, silne
 85   3, II |             śmiechem, a potem zaraz coś jakby litość czy rozrzewnienie
 86   3, II |       zalała się szkarłatem. Chciał coś mówić, długo jednak nie
 87   3, II |            uczynił tego. Było w nim coś, co nakazywało mu powściągać
 88   3, II |                twoja żona, kuzynie, coś w tobie zauważyć musiała...
 89   3, II |           moich myśli i marzeń jest coś czy ktoś... może zarazem
 90   3, II |            czy ktoś... może zarazem coś i ktoś z tobą żadnego związku
 91   3, II |       stanowcze zdecydowanie się na coś malowało się w jego twarzy.
 92   3, II |             tylko w poufnej i razem coś pieszczotliwego mającej
 93   3, II | przyjemnościach życia? Mnie idzie o coś wyższego, ważniejszego...
 94   3, III|             bramy ku domowi wiodącą coś rączego, gromkiego, świetnego
 95   3, III|       Domunta, a drugą na drugiego, coś do nich poszeptał, a oni
 96   3, III|    dziewczyną za ręce się ściskali, coś jej prawili, o coś prosili,
 97   3, III|        ściskali, coś jej prawili, o coś prosili, a ona opierała
 98   3, III|         trzeci, najstarszy, z cicha coś prawił o swoim synu, o panu
 99   3, III|              Wyglądał tak, jakby mu coś potajemnego serce zjadało.
100   3, III|          czytam...~Zaczął jej znowu coś z cicha mówić, a oczami
101   3, III|         twarzą w płomieniach, wciąż coś do niej mówił...~Muzyka
102   3, IV |       szezlongu, przy świetle lampy coś bardzo misternego wyrabiała
103   3, IV |              skrzydlate stworzonka. Coś mu one przypominały: jakiś
104   3, IV |     rachunkowe książki padały... On coś wtedy postanawiał, i postanowienia
105   3, IV |          postanowienia nie dokonał, coś miał uczynić, i nie uczynił...
106   3, IV |      dzisiejszego tak był podobnym? Coś go wtedy pocieszyło, podźwignęło...
107   3, IV |            dlatego...~Nagle umilkł. Coś mu głos zerwało, może łzy
108   3, IV |         zuchwałość i taką obrazę... Coś mam w sobie, ojcze, co mię
109   3, IV |         przy tym ruchem powolnym, a coś stanowczego w sobie mającym
110   3, IV |         wszystko, co je napełnia, a coś i ty w równej mierze niegdyś
111   3, IV |         świata - długo we środku mu coś płakało. Jak długo? nie
112   3, IV |       siebie wiele ostrych grotów i coś wyższego, szerszego nad
113   3, IV |     niecierpliwości paliły i tak go coś z miejsca podrywało.~- Aj,
114   3, IV |            czasem jeszcze ćwierkało coś, szeleściło i wnet milkło.~
115   3, V  |             o czymś przekonywać i o coś go błagać.~W niespełna godzinę
116   3, V  |            z kim?~Justyna powstała. Coś ją z krzesła podniosło i
117   3, V  |            dziwnie jakoś czmychnął, coś zamruczał, na siostrzenicę
118   3, V  |          jedyny może los...~Jeszcze coś chciała do ucha Justynie
119   3, V  |        znowu przekonywało ją, że na coś potrzebną była, że krewny