Tom, Rozdzial

  1   1, I  |         wieczny smutek...~Mówiła to coraz powolniej, głową kiwała,
  2   1, II |         małe, świdrujące jego oczki coraz ostrzej błyszczały.~- Niech
  3   1, II |       zrobiło się duszno. Pani domu coraz bezwładniej chyliła się
  4   1, II |           celu wyrwania się nowe, a coraz śmieszniejsze wysilenia
  5   1, III|           życia. Objawiało się to w coraz wzrastającym jej wstręcie
  6   1, III|            tym tęskniła i czuła się coraz częściej napastowaną przez
  7   1, III|       prawie spojrzeniem, z prośbą, coraz ciszej i czulej zapytywał:~-
  8   1, III|   pieszczotom jego, ale delikatną i coraz więcej zasępiającą się twarz
  9   1, III|             umysłowa robota była mu coraz trudniejszą. Machał więc
 10   1, III|               Grube ramię mężczyzny coraz silniej obejmowało szczupłe
 11   1, III|            ich stawały się z latami coraz grubsze i krzykliwsze. Oprócz
 12   1, III| drobiazgowej, której się oddawali z coraz ciaśniejszą wyłącznością,
 13   1, III|        koronek, etażerki napełniała coraz nowymi książkami i cackami,
 14   1, III|         nowymi książkami i cackami, coraz nowe sprowadzała materiały
 15   1, III|       obszerny Korczyn. Stopniowo i coraz prędzej te czterdzieści
 16   1, III|       sądami i bez sądów ujadał się coraz zacieklej. Z kilku tysięcy
 17   1, III|            dalekich sprawach, które coraz więcej wydawały mu się obcymi
 18   1, IV |         okrągła twarz rumieniła się coraz bardziej, postawił jeszcze
 19   1, IV |         gośćmi stawało się dla niej coraz trudniejszym; sztuczne podniecenie,
 20   1, IV |       słyszała... ~Tu ożywiając się coraz mówić jej zaczął o mistrzach
 21   1, V  |         kilku lat cierpiała wiele i coraz więcej... Dlaczego czuła
 22   1, V  |         wyrzekaniami, których treść coraz lepiej rozumiała, i z wysileniami,
 23   1, V  | nauczycielki Justyny, sprawiała jej coraz nowe i ładne suknie, sprowadzała
 24   1, V  |      energicznie i uparcie, a potem coraz słabiej go powtarzał. W
 25   1, V  |            miarę upływającego czasu coraz więcej, jak utraconego kochanka
 26   1, V  |          Mówił teraz żywo i prędko, coraz więcej pozbywając się nieśmiałości.
 27   1, V  |              Głosy ludzi i zwierząt coraz wyraźniej dawały się słyszeć.
 28   1, V  |         czasem przerywaną mową, ale coraz swobodniej opowiadać zaczął,
 29   1, V  |       ziemię, mówił to monotonnie i coraz ciszej; można byłoby myśleć,
 30   1, V  |       popędliwiej rzucił przybyły i coraz prędzej, z coraz więcej
 31   1, V  |         przybyły i coraz prędzej, z coraz więcej błyszczącymi oczami
 32   1, V  |            rozmachiwał rękami, głos coraz podnosił, cały wewnątrz
 33   1, VI |          wśród tej zielonej powodzi coraz inne ludzkie siedliska.
 34   1, VI |        naprzód i swoje powtarzał, a coraz więcej trząsł się i zwiędłą
 35   1, VI |        usiewać zaczynała roślinność coraz obfitsza, aż wybuchały one
 36   1, VI |            zakręty łąki zwężały się coraz, aż ustąpiły miejsca wąskiej
 37   1, VI |          budowali chaty, a tnąc las coraz dalej uprawiali pola. Tak
 38   1, VI |        duszne zamroki ogarniają nas coraz większe...~Trząsł głową.~-
 39   2, I  |            twaróg, i zastępowała je coraz innymi, które z ganku przynosiła.
 40   2, I  |            mówił Rózi, że gardło go coraz gorzej boli.~- Masz tobie! -
 41   2, I  |          ona żądała po dwadzieścia. Coraz głośniej i energiczniej
 42   2, I  |        odrzekł.~- Ale na koniec - Ż coraz większą irytacją wołała -
 43   2, I  |            dochodziły prze ciągłe i coraz bliższe ryczenia krów. Ścieżką,
 44   2, II |            tylko bystrym, uważnym i coraz chmurniejszym wzrokiem wpatrywał
 45   2, II |         diabli wezmą takie czasy! - coraz i-trudniej w tonie delikatności
 46   2, II |             bo plecy garbiły mu się coraz więcej i wzrok coraz nieruchomiej
 47   2, II |            się coraz więcej i wzrok coraz nieruchomiej tkwił w ziemi,
 48   2, II |           samej znajduje się drodze coraz prędzej i zapalczywiej mówił. -
 49   2, II |            milcz! milcz, błaźnie! - coraz namiętniej powtarzał Korczyński
 50   2, II |      Justyna stawała się przeciwnie coraz bledszą, rysy jej sztywniały,
 51   2, III|       zagłębieniach rozszerzając je coraz i okrywając wypukłościami
 52   2, III|      niewyraźny. Teraz przenikała w coraz dalsze jego głębie. Jak
 53   2, III|          przypaść miała.~Pod rękami coraz gorliwiej pracujących żniwiarek
 54   2, III|           szelest kłosów stawał się coraz głośniejszym, coraz żwawiej
 55   2, III|             się coraz głośniejszym, coraz żwawiej rzucane snopy upadając
 56   2, III|         wozie bratu podawał. Fabian coraz dalej po ściernisku powoli
 57   2, III|            poruszał. Puszył się zaś coraz więcej, szerokie, czerwone
 58   2, III|           czarnych spodni zatopił i coraz dumniej po tej części państwa
 59   2, III|      poprawiał i oczu nie podnosząc coraz ciszej mruczał:~- Kruk z
 60   2, III|        naśladować począł. Na ustach coraz różowszej dziewczyny przelatywały
 61   2, III|              wtórował jej śmiechowi coraz zawziętszy i żałośniejszy
 62   2, III|          innym myśląc, a wzrok jego coraz przenikliwiej i głębiej
 63   2, III|            tęsknoty. Wejrzenie jego coraz częściej biegło daleko,
 64   2, IV |       brzegami przelewającymi się w coraz nowe linie i kształty. W
 65   2, IV |         szczytom rozwierających się coraz szerzej. Jan ruchem głowy
 66   2, IV | przelatywały, ale ta opuszczała się coraz niżej, okrywającą ją żółtą
 67   2, IV |    błyszcząc. Jan chwiejnego jej, i coraz niższego lotu z oczu nie
 68   2, IV |           wykutych ptaki wylatywały coraz liczniej, czarnymi skrzydły
 69   2, IV |          wpatrzonymi, czarny Sargas coraz głośniej i przeciąg lej
 70   2, IV |            Brzegi rzeki stawały się coraz uboższe i dziksze. Z jednej
 71   2, IV |         który nad nimi rozlegał się coraz głośniej. On szedł z nisko
 72   2, IV |        których pięły się i spływały coraz gęściej tłoczące się i plączące
 73   2, IV |           oczach zamigotały światła coraz żywsze i rozrzewniony uśmiech
 74   2, IV |            grało w sercu, snuło się coraz prędzej, grało coraz głośniej,
 75   2, IV |            się coraz prędzej, grało coraz głośniej, aż blady rumieniec
 76   2, IV |            urywanymi słowy, a potem coraz ufniej i żywiej mówić mu
 77   2, IV |              O wszystkim tym mówiła coraz prędzej, żywiej, wzburzoną
 78   2, IV |          czyniła nigdy przed nikim, Coraz śmielszą stawała się i coraz
 79   2, IV |        Coraz śmielszą stawała się i coraz szerzej duszę swą otwierała,
 80   2, IV |           zza chmur łączących się w coraz większe i ciemniejsze płachty.
 81   2, IV |           wicher przeniósł i pędził coraz dalej po jednej połowie
 82   2, V  |         chaty postępował srożąc się coraz bardziej.~- Gdzie Pacenko?
 83   2, V  |    spuszczała z Justyny oczu, które coraz więcej zapalały się i roziskrzały.
 84   2, V  |       trochę jeszcze dygocącym, ale coraz wzmagającym się i czystszym
 85   2, V  |             dnia tego widziała go w coraz innej postaci. Naprzód ciężkimi
 86   2, V  |    poruszała i oczy jej w półcieniu coraz silniej połyskiwały.~- Cóż
 87   2, V  |          więc? dlaczego? - rękę jej coraz mocniej w dłoniach cisnąc
 88   2, V  |             rękę rozgorączkowanej i coraz śpieszniej oddychającej
 89   2, V  |            się dalej i znowu dalej, coraz dalej, a zarazem słabiej.
 90   2, V  |        tryumfalne krzyki, Justyna w coraz rozszerzającą się i gorętszą
 91   3, I  |          poniżeniu się i bodźcem ku coraz wyższemu życiu. Benedykt
 92   3, I  |      położenie w świecie zajmujący, coraz częściej samotne Osowce
 93   3, I  |            zrazu nieśmiało, potem z coraz żywszą nadzieją myślała,
 94   3, I  |      geniuszu poczytywaną. Biegli i coraz kosztowniejsi nauczyciele
 95   3, I  |         upływającego czasu wierzyła coraz mocniej.~Działo się to przed
 96   3, I  |            i gracją poruszeń. Szedł coraz powolniej, a gdy w żurnalowym
 97   3, I  |        którego krok jego stawał się coraz powolniejszym, a wzrok coraz
 98   3, I  |        coraz powolniejszym, a wzrok coraz więcej wzgardliwym i znużonym,
 99   3, I  |           podobała mu się od razu i coraz więcej się podoba. Elle
100   3, II |           zewnętrznym, że dusze ich coraz więcej oddalały się od siebie.
101   3, II |      Benedykta. Jątrzył go zawsze i coraz bardziej. Wolałby już był
102   3, II |              więc sztuczną skrytość coraz więcej raniącym go przyczynom
103   3, II |             która tylko stawała się coraz zimniejszą i sztywniejszą.
104   3, III|            natury o gęsto zbitych i coraz innych kartach. Z wysokiej,
105   3, III|          trzymając ciągnął dalej, a coraz dobitniej i głośniej:~-
106   3, III|        potem, aż do zachodu słońca, coraz zmieniali się biesiadnicy.
107   3, III|           zmieniały się i dobierały coraz inaczej. Niektórzy z kawalerów
108   3, III|        świata. Ale najuporczywiej i coraz ogniściej znad rzędu kornetów
109   3, III|           ścigał ją wzrokiem Janek, coraz rozkoszniej uśmiechać się
110   3, III|             nieść zdawały się w dal coraz dalszą; lekkie wiatry pogodnej
111   3, III|             leżącego, i z głośnego, coraz głośniejszego oddechu Marty.
112   3, III|             i trwogą wzdęta opadała coraz cichszymi i nieśmielszymi
113   3, IV |            spuścił i znowu milcząc, coraz pilniej, z coraz boleśniejszym
114   3, IV |           milcząc, coraz pilniej, z coraz boleśniejszym prawic wytężeniem
115   3, IV |             tamto... zginiesz!...~I coraz mocniej ręce syna ściskając
116   3, IV |            a Witold odpowiadając na coraz liczniejsze zapytania ojca
117   3, IV |            się jej w piersi. Aż nad coraz więcej ciemniejącą rzeką
118   3, IV |          więcej ciemniejącą rzeką w coraz ciemniejszym powietrzu zabrzmiało
119   3, V  |            miękły, rozjaśniały się, coraz cieplejszym wejrzeniem w