Tom, Rozdzial

  1   1, I  |          chorągiew. Z dala to tylko widać było, że jedna z tych kobiet
  2   1, I  |            niej aż prawie do kostek widać było dwie duże i płaskie
  3   1, II |          wysadzanego, ogrodu. Dalej widać było u jednego z krańców
  4   1, II |             grupy zielonych roślin. Widać było wyraźnie, że od lat
  5   1, II |         istot. Nieco młodsza, mniej widać piękna za młodu, więc teraz
  6   1, II |             pozostawała w cieniu, a widać było tylko postać męską,
  7   1, II |  przybieraniu zalotnej pozy. Jednak widać było, że cierpiała naprawdę;
  8   1, IV |           całym dworze, tak i tutaj widać było obfite pozostałości
  9   1, IV |         jeszcze bardzo piękne, choć widać było, że barwę ich i blaski
 10   1, IV |          muzycznej wprawie, ale nie widać było po niej najlżejszego
 11   1, IV |             podnoszącą się piersią. Widać było, że głos jego ją upajał
 12   1, V  |             jej spływał wyraz ulgi. Widać było, że powoli o sobie
 13   1, V  |        strony w znacznej odległości widać było długą i szaro stąd
 14   1, V  |           nie ma nad konie. Tak już widać przyrodziłem się do ojca,
 15   1, V  |         duże, bose nogi. Z dala już widać było bławatkowy szafir jej
 16   1, V  |            warg zawołała:~- Pan Jan widać czasu ma dużo, kiedy sobie
 17   1, V  |          czy to pan Jan nie poznał? Widać, że na słońce spojrzał,
 18   1, V  |             zza niziutkiego opłotku widać było świron ż wystającym
 19   1, V  |            kwitnącego maku podobną? Widać, że on sam nieraz zapytywał
 20   1, V  |            dziedzińca, zupełnie już widać o wyprzężonych z pługa ulubieńców
 21   1, V  |        głową przed Justyną stanęła. Widać było, że gdyby ją brat nieco
 22   1, VI |         przyśpieszał. Z ruchów jego widać było, że trwożnie boczył
 23   1, VI |       opowie.~Istotnie, po Anzelmie widać było, że walczyć zaczynał
 24   1, VI |          mówili: "Szukamy puszczy!" Widać było ze wszystkiego, że
 25   1, VI |            teraz ten pomnik stoi... Widać zobaczyli, że tu najmniej
 26   1, VI |         jabłoniach i śliwach liścia widać nie było za czerwonością
 27   1, VI |         naprzeciw umilkłego Anzelma widać było dwoje ludzi siedzących
 28   1, VI |              to smętnie i tęskno...~Widać było, że zgarbił się znowu
 29   2, I  |         obrazki w zielonych ramach, widać było zza drzew pasące się
 30   2, I  |           spiżarnię. Za starą szafą widać było drabiniaste schodki
 31   2, I  |    sukiennego tołubka, spod którego widać było tylko brzeg perkalowej
 32   2, I  |             trochę rękami i ustami. Widać było po niej, że to srogie
 33   2, I  |              za bramą i dziedzińcem widać było ogród warzywny, na
 34   2, I  |           stanął. Za nim, na ganku, widać było zieloną, złotym galonem
 35   2, I  |          tak dawno u nas nie byłeś!~Widać było, że cieszyła się istotnie,
 36   2, I  |         zamykała drzwi, przez które widać było sypialny pokój z dwoma
 37   2, I  |      rozmaitość, kuzynku, i temu to widać względy twe zawdzięczam!~
 38   2, I  |             dewizą moją. Dla zmiany widać, zacząłem przepadać za zdrowiem
 39   2, I  |           długo milczała i myślała. Widać było, że perspektywa przedstawiona
 40   2, I  |              Niedbale machnął ręką. Widać było, że śpieszył bardzo
 41   2, I  |            zza którego rzadkich pni widać było pstrą trzodę na przeciwległym
 42   2, II |           ojca i z kolei w siostrę. Widać też było, że przysłuchiwał
 43   2, II |         powierzchowności sądząc nie widać było, aby Korczyński przyznawał
 44   2, II |       głośno - zadyrygował Witold i widać było, że go znowu coś w
 45   2, II |       dowiadywać się o nią zaczęła. Widać było także, iż wieść, którą
 46   2, II |       sposobu wysłowiania się Kirły widać było, że rzecz tę uważał
 47   2, II |           zwykle ostrego spojrzenia widać było, że cieszyła się naprawdę.
 48   2, II |           czy przyszłości? Chwilami widać było, że przez własne myśli
 49   2, III|             stojącego jeszcze zboża widać było kilka żwawo zwijających
 50   2, III|         białych zębów.~- Pan Fabian widać do hrabiów zapisał się,
 51   2, III|           się Starzyńska,~Istotnie, widać było z dala ogromnego rudego
 52   2, III|    wzwyczajone.~Przez drzwi otwarte widać było kuchnię dość obszerną,
 53   2, III|            głosem zaczął Anzelm - i widać, że uczy się nieobojętnie.
 54   2, IV |        zaszczepił. Przez okno tylko widać, że na tapczanie leży oczy
 55   2, IV |           ten witał nadpływających. Widać było zresztą, że takim samym
 56   2, IV |      opowiadanie Jan - już i piaski widać!...~Brzegi rzeki stawały
 57   2, IV |           gładką, czerwonawą ścianą widać było stojące rzadkie zboża,
 58   2, IV |           stanął.~- Stąd Niemna nie widać - zaczął - ale my wtedy
 59   2, IV |              przejechali, i już ich widać nie było. Wieczór zrobił
 60   2, IV |             przez te piaski jechał. Widać bardzo płakałem i za łzami
 61   2, IV |       krzyki zamilkły, noc nastała, widać, że niebo chmury zaległy,
 62   2, IV |      przepłynął, i spod lip naszych widać było cień jakiś wstępujący
 63   2, IV |            umiem prawie jak ryba...~Widać było po niej, że lękać się
 64   2, IV | przerzedzającej się mgle deszczowej widać było rybaków spokojnym krokiem
 65   2, IV |         podczas i kilka lat ich nie widać, potem pokażą się znowu,
 66   2, V  |           górną część jego twarzy i widać było spod niego tylko bladoróżowe,
 67   2, V  |             wyrzeźbionym otoczonego widać było ciemnawą sionkę, w
 68   2, V  |           tak wąskie, że prawie ich widać nie było, otworzyły się
 69   2, V  |            której grubego kołnierza widać było koszulę u szyi tasiemką
 70   2, V  |        stołów kilka krzeseł domowej widać roboty, niedawno sporządzonych,
 71   2, V  |              za nos go wodzić może. Widać, że mnie panna Justyna tak
 72   2, V  |        delikatnym sposobie jedzenia widać było od dzieciństwa nabieraną
 73   2, V  |           się już więcej, a Antolkę widać było z dojnicą w ręku prędko
 74   2, V  |    cierpliwie i pokornie przenieść. Widać za mało cierpliwy i pokorny
 75   2, V  |     znaczyło, co życie i szczęście. Widać, że przeznaczonym było,
 76   2, V  |        uwagi synowcowi nie uczynił. Widać było jednak, że zmarkotniał,
 77   2, V  |           góry pomagał.~Spod topoli widać było długi szlak Niemna,
 78   2, V  |             drzwi na wpół otwartych widać nawet było część pokoju
 79   2, V  |         przez drzwi szeroko otwarte widać było gabinet pana domu obficie
 80   2, V  |           komodzie Anzelma płonęła. Widać stamtąd ją wzięła i teraz
 81   3, I  |             w dalekiej perspektywie widać było z okien górnego piętra
 82   3, I  |  szlachetnej twarzy niewieściej nie widać teraz było ani szczęścia,
 83   3, I  |      rozwartego na stole dziennika. Widać było, że twierdzące odpowiedzi
 84   3, II |             rozsypać się mogą, i ty widać do nich należysz!~Po chwili
 85   3, II |     obchodzenia się z ludźmi. Teraz widać takie czasy przyszły, że
 86   3, II |            nie myślał wcale, tylko, widać, opowiadania Kirły, a szczególniej
 87   3, II |           czoło groźnie zmarszczył, widać w nim było naturę pełną
 88   3, II |     menuetowe entrechat wykonała.~- Widać już Pan Bóg mojej Alżusi
 89   3, II |        pokazuję? Ej! pan Franciszek widać do zrywania kwiatów zdatny
 90   3, II |              tak... jak ja...~Miała widać coś bardzo długiego i pięknego
 91   3, II |      Odszedł, a w kilka minut potem widać go było z fuzją na ramieniu,
 92   3, II |         Rozkazuj tylko...~Istotnie, widać było po nim, że gotów był
 93   3, II |            muzykalne modulacje, ale widać też było, że wszystko, o
 94   3, II |            Nagle urwała. Do ostatka widać nie chciała myśli swoich
 95   3, II |              wiele... ale słowa, to widać siew nietrwały... Zbłądziłam...
 96   3, II |            wodzem, nie szeregowcem. Widać zbłądziłam, ale ty błąd
 97   3, II |          ruchów rąk i drżenia rysów widać było nieznośną mękę, która
 98   3, III|             krótkie wołania oraczy; widać także było szybko posuwające
 99   3, III|             koronkowe gałęzie drzew widać było rozłożone na trawach
100   3, III|             rzadki, oblicza zorane. Widać było, że życie, jakie wiedli,
101   3, III|             nigdy nie zaświeci? Ale widać już Pan Bóg tak chce, żeby
102   3, III|        mówić nie chcąc. Z Domuntami widać i dawniej znał się, ale
103   3, III|           zapstrykał.~- Szyk panna! widać zaraz, że gospodynia zawołana
104   3, III|         wszelkiego konowała lepiej!~Widać było, że aż trząsł się i
105   3, III|             za stryjeczną, i z dala widać było, jak przyjacielsko
106   3, III|           rozmawiał i z rozmowy tej widać zadowolonym się uczuł, bo
107   3, III|            matkę i ojca pochował... Widać pokłócili się z sobą, a
108   3, III|          widłami odpychał, powraca. Widać, że i on taki sam będzie
109   3, III|            obronić potrafi!~Już tak widać wszystko na dobre sobie
110   3, III|       weselu guzy będą... tymczasem widać, że już na niczym wszystko
111   3, III|             oni ten wygon kiedyś im widać zrabowany odebrali, dopiero
112   3, IV |             salonu, tak że go wcale widać nie było, i stał dość długo.
113   3, IV |        spotniałej twarzy. Przybywał widać z miejsca napełnionego upałem
114   3, IV |        Jedni rozjechali się, innych widać jeszcze było zwolna rozchodzących
115   3, IV |           była, a teraz nigdzie nie widać. Gdzie poszła? Może do domu?...~
116   3, IV |          Jan też przystanął zrazu i widać było, że słowa stryja wyrozumieć
117   3, IV |            nigdy. Tarczy słonecznej widać nie było, bo kryła ją płachta
118   3, V  |          Ona żartuje!~Pani żartuje!~Widać było jednak po Justynie,