Tom, Rozdzial

  1   1, I  |  opowiadanie. ~- Ot, tu, powiadam ci, w tym samym miejscu, pomiędzy
  2   1, I  |          głupota ludzka! Powiadam ci, Justynko, że ludzka głupota
  3   1, I  |     jednak nie wierzę... Powiadam ci, że każdy z początku desperuje,
  4   1, I  |     uważasz, taki czas krótki, że ci Bohatyrowicze u nas we dworze
  5   1, II |         Widocznym było, że ludzie ci byli dla niej tym, czym
  6   1, II |        Tereniu, nie przedstawiłam ci jeszcze nowego sąsiada naszego...
  7   1, II |         kaskadach. Zarazem ludzie ci rozmawiali z sobą długimi,
  8   1, II |          około rudli płytników.~- Ci ludzie nie mają także święta...~
  9   1, II |          w teraźniejszych czasach ci nawet z nas, którzy pieniędzy
 10   1, II |           ej! oni wszyscy tacy... ci mężczyźni... Ale naprawdę,
 11   1, III|           mię o to pytasz, zawsze ci wszystko opowiadam i zawsze
 12   1, III|          mnie tak obojętną? Co ja ci złego zrobiłem? Czy masz
 13   1, III|         przed tobą, rozpowiedzieć ci wszystko, uścisnąć cię i
 14   1, III|        roli Adonisa... Ale jeżeli ci idzie o moje serce, charakter...~
 15   1, III|   zupełnie inny... ~- Więc czegóż ci brakuje? Zbytkiem istotnie
 16   1, III|          gospodarstwem, ja winien ci powiedzieć słowa prawdy.
 17   1, III|          bardzo. Zawsze lepiej by ci było z taką pensją i czystym
 18   1, III|    ratować i wszystko zrobię, aby ci tu dobrze było. Choć wiele
 19   1, III|          Zastanów się nad tym, co ci doradzam, pomyśl...~ ~Benedykt
 20   1, III|          zażądałam, ale sprawiało ci to kłopot, a ja znowu odmawiałam
 21   1, III|        sobie wielu rzeczy, byleby ci prośbami mymi nie dokuczać.
 22   1, IV |          wywiercisz. Z tej strony ci w skórę i z tamtej... także
 23   1, IV |           panie Benedykcie, który ci ta szlachta... jakże się
 24   1, IV |       teraz dam... Baw się, kiedy ci wesoło...~- Mnie niewesoło... -
 25   1, V  |     mieście byłem! Wszystkie zęby ci w gardło wepchnę, gamuło!~-
 26   1, VI |           o jak szczęśliwymi byli ci ludzie, którzy takie miłości
 27   2, I  |      pomocnik, który oznajmił, że ci kupcy, którzy tu ty-dzień
 28   2, I  |         przyjazdem swoim sprawiam ci zawsze kłopot, i to mię
 29   2, I  |        mocno ściskała.~- Dziękuję ci, Teosiu - zaczęła - bardzo
 30   2, I  |         się nie mogę...~- Niechże ci więc te przyzwyczajenia
 31   2, I  |  wszystkie twoje grzechy z pleców ci zrzucić, trzeba by ręki
 32   2, I  |   uważałabym się za podłą, gdybym ci pobłażała i przytakiwała...~
 33   2, I  |      ostatni faryzeusz. Przyniosę ci więc konfitur, bo o konfiturach
 34   2, I  |      mówił twój lokaj, i przyznam ci się, że zła jestem na ciebie
 35   2, I  |    nieszczęście swoje, tak bardzo ci się podobała? Przystojna
 36   2, I  |         jeżeli Justyna tak bardzo ci się podoba, ożeń się z nią...~
 37   2, I  |        kimkolwiek zajętym. Wyznam ci, że sam się dziwię.., Ale
 38   2, I  |           wstrząsnęła.~- Dziękuję ci - zaczęła z cicha - dziękuję,
 39   2, I  |           się wszystkich, a każdy ci powie, że nic złego nie
 40   2, I  |           niż sześć godzin trudno ci obejść się bez...~- Bez
 41   2, I  |    imieniu! Po prostu, przez usta ci przejść to nie może, co?~
 42   2, I  |           perła uczciwości, mówię ci, że perła...Spróbuj...~Niedbale
 43   2, I  |        Pomyśl nad tym, co mówiłam ci o Justynie. Kpij, z cioci
 44   2, II |         kazał, że konie, powiadam ci, całe w pianie przed gankiem
 45   2, II |              troszkę tylko, mówię ci, że troszkę... A on popatrzył
 46   2, II |          to któż zdrowy? Powiadam ci, że w tej ścianie pięścią
 47   2, II |           Bohatyrowiczach.~A któż ci dał... to...?~Ciemnym, pomarszczonym
 48   2, II |        szczęście uważam sobie, że ci to przyznać mogę...~- Więc
 49   2, II |          i przyjacielską, uczynić ci i nadal, jak dotąd czyniłem,
 50   2, II |        do-tąd czyniłem...~- Za co ci, kochany szwagrze, najpokorniej
 51   2, II |       poprośże jeszcze ojca, żeby ci jaki pałac królewski do
 52   2, II |           koleżka, z którym wolno ci rozmawiać lub nie rozmawiać,
 53   2, II |         ironią wymówił. - Jeszcze ci nie pora...~- Pora, ojcze -
 54   2, II |     ofuknęła stara panna. - Na co ci te kokardy? owszem, pożyczę,
 55   2, II |        owszem, pożyczę, ale na co ci dziś kokardy?~- Trzeba,
 56   2, III|        jego żona chłopka.~Wszyscy ci ludzie znajdowali się tak
 57   2, IV |       tego, że była bardzo dumną. Ci, pośród których żyła, oskarżali
 58   2, V  |        Darzecka trzepała: "Zdarzy ci się pewno ktoś inny, stosowniejszy,
 59   2, V  |           inny, stosowniejszy, ja ci sama wyswatam!" Nie zdarzył
 60   2, V  |       potem dodała prędko:~- Któż ci to powiedział? Wymyśliłaś!
 61   3, I  |          prawie przestrachu. Może ci ludzie nie ku niemu szli,
 62   3, I  |           przypatrywać się lubił, ci zaś ludzie z grubymi kształtami
 63   3, I  |        robotą...~- Wiele razy już ci mówiłem, że choć żadną pozytywną
 64   3, I  |     czytania weź co innego, wszak ci to wszystko jedno...~- Zupełnie
 65   3, I  |          Zmuszasz mię do mówienia ci o rzeczach nie zajmujących...
 66   3, II |       rękę wyciągnęła.~- Dziękuję ci, Widziu, z całego serca
 67   3, II |      czasu nie! Chociaż, przyznam ci się, że jeszcze dobrze nie
 68   3, II |           jednak godną uwagi, jak ci ludzie kochają się w kwiatach.
 69   3, II |   ofiarujesz mu w zamian podanych ci przez niego bukietów mirtowych...
 70   3, II |         się z czułości opowiadała ci radość swoją i mamy z przypuszczalnego
 71   3, II |       parobka się zwracał - że ja ci to daruję? Żniwiarkę do
 72   3, II |         nią w mieście zapłacę, to ci z pensji wytrącę...~Na te
 73   3, II |           popatrz i posłuchaj, ja ci to zaraz pokażę i wytłumaczę...~
 74   3, II |    chłopami rozmawiać...~- Jeżeli ci się to nie podoba, mój ojcze -
 75   3, II |       ciągnąć, aby je związać, że ci czasem aż ciężkie poty na
 76   3, II |          cudowne szczęście, które ci prorokuję, posiędziesz,
 77   3, II |          nic a nic nie robić, jak ci panowie, to także, powiem
 78   3, II | zdziwieniem zapytał Benedykt - co ci się stało?~Ale już Kirła
 79   3, II |        smutno, Widziu, że odmówić ci muszę, ale matką jestem
 80   3, II |          Nie rozumiem nawet, skąd ci do głowy przyszło sielankowymi
 81   3, II |      przyszedł w celu opowiadania ci o lądach i wodach tego świata...~
 82   3, II |   chciałeś... Jakim prawem? Co ja ci złego zrobiłam? Jak śmiałeś?
 83   3, II |       koniecznym jest nawet, abym ci powiedziała stanowczo i
 84   3, II |     Zmierzam naprzód do tego, aby ci, ma chére maman, powiedzieć,
 85   3, II |   wszystko, co wyliczyłem, jestem ci gorąco, niewypowiedzianie
 86   3, II |          wśród ludzi najbliższych ci na świecie, twórcze zdolności
 87   3, II |           silnych węzłów. Mówiłam ci wprawdzie o tej miłości
 88   3, III|     Elżusinego ojca; więc chętnie ci i owi, przez szacunek, ciekawość,
 89   3, III|           abyś towarzyszkę, którą ci daję, szanował i we wszystkim
 90   3, III|     gospodarzach i ojcach rodzin. Ci i owi z cicha albo też głośno
 91   3, III|         Korczyński nożem po ciele ci pojedzie? - pokrzykiwali
 92   3, III|        lub bawełniane rękawiczki; ci zaś, liczniejsi, którzy
 93   3, III|           Masz córeczkę ładną,~To ci ją ukradną!~I ogromny Domunt,
 94   3, III|    mężowskim domu więcej pracować ci nie przyjdzie, na to przysięgam!
 95   3, III|       książkę?~- Będę pisał, będę ci książki przysyłał i ani
 96   3, III|     wielka powstała wrzawa. Już i ci, którzy z papierosami na
 97   3, III|        ich więcej jak dziesięciu. Ci za wszystkich plecy nastawili
 98   3, IV |           byłeś! domyślam się, co ci tam nagadali! Skarżą się,
 99   3, IV |          cudzej własności przejść ci, mój ojcze, przez głowę
100   3, IV |           Więc myślisz, ojcze, że ci, których młodość gotowa
101   3, IV |            Mądryś taki, a zielono ci w głowie... O, te idee,
102   3, IV |          Nie sąż także zginionymi ci, którzy chodzą po nizinach
103   3, IV |   ostatniego tchnienia wdzięcznym ci będę, żeś mię nigdy od reszty
104   3, IV |          nie dziękowała.~Dziękuję ci, miły ojcze,~Żem u ciebie
105   3, IV |          nie dziękowała.~Dziękuję ci, moja matko,~Żem żyła przy
106   3, IV |          nie dziękowała.~Dziękuję ci, drogi bracie,~Że mieszkałam
107   3, V  |            cicho szeptała - oddam ci moją Rózię... do twojej
108   3, V  |        twojej chaty ją oddam, aby ci pomocnicą i uczennicą była,
109   3, V  |           tobą... na wszystko, co ci jest świętym na ziemi, o
110   3, V  |         nad sobą samą!~Przyrzekam ci, że oddalę się, że unikać
111   3, V  |           Jakie głupstwo do głowy ci przyszło! Ty tu niepotrzebna!
112   3, V  |           pieściłaś! Witold wiele ci winien, bo dobre, ludzkie
113   3, V  |         czułem. Alem ja wdzięczen ci, do grobu wdzięczen, i nie
114   3, V  |        abym parę koni na parę dni ci zabrała... Do miasta pojadę,
115   3, V  |             leczyć się muszę, aby ci jeszcze móc jak najdłużej
116   3, V  |          muszę, aby jak najdłużej ci służyć, a może jeszcze...~
117   3, V  |      sonatki i serenadki, a Marta ci tam zaraz śniadanie pośle...~