Tom, Rozdzial

  1   1, I  |          jedno i na drugie. Wysoka, choć znacznie od towarzyszki
  2   1, I  |             surowe jej i zamyślone, choć pełne purpurowej krwi usta
  3   1, II |          zawsze je naprawiono, więc choć połatane, stały prosto i
  4   1, II |           do pani domu - chyba pani choć w rączkę pocałować się pozwoli!~-
  5   1, II |          Kirły, a szczerszym nieco, choć obojętnym także uściskiem
  6   1, II |   arystokratyczną i jeszcze piękną, choć wyniszczoną i cierpiącą.
  7   1, II |        Różyc z niedbałym uśmiechem, choć z silnym drganiem czoła
  8   1, II |          mógł... taki wielki pan... choć, doprawdy, tak jakoś patrzał...
  9   1, II |           godziny być tutaj... Może choć na obiad nadjadą...~- A,
 10   1, III|           ale pragnę dokoła widzieć choć trochę poezji, piękna, artyzmu..,
 11   1, III|                a czy jest przy mnie choć jedno serce, które by uderzało
 12   1, III|           Ale za to gdybym ja miała choć rozrywki i przyjemności
 13   1, III|        jednego miejsca przyrastał i choć jemu tam nie idzie, gdzie
 14   1, III|              aby ci tu dobrze było. Choć wiele ja zapomniał, nie
 15   1, III|        duszę w sobie gasi. Gdyby to choć we dwoje... ale tak... z
 16   1, III|       rozpytać i żeby mi pozwalali, choć raz na trzy lata, w te strony
 17   1, III|             i tylko o osiem od sta, choć wszyscy teraz dziesięć i
 18   1, IV |            towarzyskich. Oboje też, choć dla przyczyn różnych, nie
 19   1, IV |        Korczyńskiego, przystojnego, choć trochę zbyt bladego i na
 20   1, IV |           przypominają się może? a? choć już żonaty... ale serce
 21   1, IV |        czasy i zapragnęła znowu być choć przez dzień jeden taką,
 22   1, IV |          przecież głos młody także, choć trochę grubszy od jego głosu,
 23   1, IV |         oczy jeszcze bardzo piękne, choć widać było, że barwę ich
 24   1, IV |         zmarszczkami, ze zwiędłymi, choć bardzo kształtnymi usty.
 25   1, IV |             jednak dość przyjaźnie, choć zawsze trochę z wysoka,
 26   1, IV |           dobrze, jak to dobrze, że choć raz w świat się wybrałaś! -
 27   1, V  |          sercu kryje. Jaż panienkę, choć z daleka, a często widuję...~
 28   1, V  |          tego zabronić nie może, bo choć on w niskim krzaku mieszka,
 29   1, V  |          Anzelma jego nie poproszę, choć Anzelmowi jeszcze ta mądrość
 30   1, V  |             A puśćże już! Niechajże choć buty wdzieję! Ze wszystkim
 31   1, VI |       krzyża bielał wyraźny jeszcze choć miejscami zacierający się
 32   1, VI |        senliwym mężem śpiewała, on, choć senliwy, pieścił się z jej
 33   2, I  |       nieustannie gada, jak drepce, choć nikt jej słuchać ani myśli,
 34   2, I  |                Żebyś bo ty, Broniu, choć na moment gdziekolwiek przysiadła.~
 35   2, I  |             wiesz! co słychać? Może choć trochę starasz się przezwyciężać?...~
 36   2, I  |           sobie wesoło, a ponieważ, choć późno, do rozumu przyszedłeś,
 37   2, I  |             dla człowieka, z którym choć czas jakiś przeżyło się
 38   2, I  |          spokojniejszą niż wprzódy; choć pociemniałą jakoś, i bardzo
 39   2, I  |         widzę przed sobą, będę miał choć jeden punkt jaśniejszy...
 40   2, I  |                 Bez czego? Nazwijże choć raz rzecz po imieniu! Po
 41   2, II |      doktorem i pogadaj!" A żeby on choć przez trzy dni ust nie otwierał,
 42   2, II |           tak chciała, aby nasz był choć taki, jak tamten...~- Pomiędzy
 43   2, II |           sprowadzić cztery posągi, choć gipsowe...~Z nowego osłupienia
 44   2, II |            jesteś pewnym, ojcze, że choć to jedno dobrze czyni? A
 45   2, II |     ucywilizowanych myśli nie mają, choć czasem o literaturze i muzyce
 46   2, II |    wspominaj! Może we wspomnieniach choć na chwilę dla ciebie z martwych
 47   2, III|         nikt nie przyszedł! Niechby choć panna Antonina troszkę pomogła?~-
 48   2, III|            ze wszystkich żniwiarek, choć była pomiędzy nimi najstarszą.
 49   2, III|          wiatrów. Czasem wspaniała, choć prosta malowniczość widoku
 50   2, III|       tymczasem, proszę mi pozwolić choć trochę... ile będę mogła...~-
 51   2, III|      muskularna, z wielkimi rękami, choć z wychudłą twarzą kobieta,
 52   2, III|       naprawdę żąć umiesz? Przecież choć raz nie brząkasz na fortepianie
 53   2, III|           nieco wzgardliwie wydęła, choć w ciemnych jej oczach przebiegły
 54   2, III|             Ja temu dziwuję się, bo choć z przyrodzenia smętliwy
 55   2, III|         naszego ciała. Ale kto raz, choć troszkę, duszne radości
 56   2, IV |            łańcuchami zmarszczek, a choć z pozoru powietrze wydawało
 57   2, IV |         sobie spoczywające, lekkie, choć ogromne, wszystkimi odcieniami
 58   2, IV |           biją od pani i zdaje się, choć wiadra z wodą na plecy zarzucić,
 59   2, IV |          niej szczuplejsza.~Ale on, choć nie pojmował możności takiego
 60   2, IV |          radością zawołał - to pani choć raz okiem na mnie rzuciła!
 61   2, IV |             ani złodziejstwa. Chatę choć na cały dzień otworem zostawić
 62   2, IV |      familii doświadczy, jeżeli się choć małą rzeczą do spólnego
 63   2, IV |     zasłużyła na to, bo pracowita i choć taka młoda, ze wszystkiego
 64   2, IV |     Siermięga jego była tak grubą i choć na nim wydawała się krótką,
 65   2, IV |        których ptaki latają... Żeby Choć w książce albo w rozpowiadaniu
 66   2, V  |   Korczyńskiego sam Fabian zaprosi, choć długo ani słuchać o tym
 67   2, V  |          sam ociec czasem pochwali, choć jemu dogodzić tak prawie
 68   2, V  |          samym Korczynie słyszałem. Choć ta panna do pańskiej familii
 69   2, V  |           rodu swego nie wiodłem, a choć ubogi, żonie i dzieciom
 70   2, V  | spokojniejszy, pewniejszy. Do tego, choć z pańskiej familii ona pochodziła,
 71   2, V  |           zdaje się, własnego domu, choć niskiego, i własnej woli
 72   2, V  |           życia ochota nie bierze i choć tak pracuję, że aż cały
 73   2, V  |         robić zaczęła, a i bratowa, choć płocha i w romansach niepowściągniona,
 74   2, V  |          może. I ja też wskrzesłem, choć niezupełnie... niezupełnie,
 75   2, V  |        krzyknął do nas ociec. A ja, choć najmłodszy, ale najśmielszy,
 76   2, V  |        zauważył Jan.~- Nie bój się. Choć i po nocy, kiedy zechcę,
 77   2, V  |             ze dwie przesiedziałam, choć mnie aż z kanapy podnosiło,
 78   2, V  |           wynalazłaś. No, przemówże choć słowo! Czy oniemiałaś? Ja
 79   2, V  |             prosił: "Kochaj ty mnie choć troszkę i nazywaj mnie po
 80   3, I  |             stawała wobec wszelkiej choć trochę suchej i twardej
 81   3, I  |            ołtarzu zgorzał Andrzej, choć innymi niż on sposoby, ofiarę
 82   3, I  |             ten niepokój i gryzącą, choć żadnym słowem nigdy nie
 83   3, I  |            widnokrąg płaski, ubogi, choć niby dość bogatą roślinnością
 84   3, I  |     Pragnęła teraz pogodzenia się i choć jednej godziny pogodnego
 85   3, I  |             razy już ci mówiłem, że choć żadną pozytywną robotą zajęty
 86   3, II |               Żeby to te... mieć... choć dziesiątą część tego!~-
 87   3, II |           była i przynosiła dużo, a choć upadła, znowu powstać może
 88   3, II |          ochotą! - zawołał Witold - choć raz zobaczysz w Korczynie
 89   3, II |           już być na pensji, bo tam choć rozmaitości więcej... Całe
 90   3, II |           nie zlękłaby się również, choć on jest arystokrat. Ale
 91   3, II |      sąsiedzi moje doświadczają. Bo choć oni troszkę i bogatsi ode
 92   3, II |           oznacza". Co robić? kiedy choć stara, a romansowa! Wszystko
 93   3, II |         nijakiego przyrobku nie ma. Choć zgiń, człowiecze, choć na
 94   3, II |              Choć zgiń, człowiecze, choć na śmierć zapracuj się,
 95   3, II |            trzy miesiące pójdzie, a choć za pięć lat i powróci, to
 96   3, II |             i pracowity, posłuszny, choć, do mnie przyrodziwszy się,
 97   3, II |         prowadzący się kawalerowie. Choć on w tej okolicy nie mieszka,
 98   3, III|          dążyli do człowieka, który choć był ubogim, pokrewieństw
 99   3, III|    Obuchowicze złą sławę mający, bo choć dostatnie i pracowite chłopy,
100   3, III|             powolny, mowę rozważną, choć często obfitą, śmiech rzadki,
101   3, III|             miały twarze i powolną, choć czasem i wpadającą w zapalczywość
102   3, III|       biedować. Bo ty, panno młoda, choć pozbywasz się piastowania
103   3, III|       rozmawiała, odmłodzona jakby, choć przygarbiona, wesoła jak
104   3, III|     przygarbiona, wesoła jak nigdy, choć trochę zmieszana, wilgotnym
105   3, III|              a zaczyna się zima, bo choć letnią porą roboty dużo,
106   3, III|            czasu prawdziwe kochanie choć raz do serca mojego zajrzało!
107   3, III|            zdaje, że takiego żartu, choć i grubowatego, za grzech
108   3, III|             upał i przez dzień cały choć wstrzemięźliwie popijane
109   3, III|       niejednaki ptak się lęgnie; a choć ociec pański pokazuje się
110   3, III|             sąsiadami najmował, aby choć czytać i pisać umieli. Niełatwoż
111   3, III|          wszystko Bogu dziękując. I choć od pana Korczyńskiego, tak
112   3, III|             my, chwała Bogu, żyjem, choć nas wszelakie biedy i niedostatki
113   3, IV |           Ciężkim, ciągle miarowym, choć przyśpieszonym nieco krokiem
114   3, IV |            nie popełnił, a w pracy, choć poziomej i ciasnej, pogrążył
115   3, V  |           bardzo biedny człowiek... choć bogaty!~Wilgotne oczy otarła
116   3, V  |       musiała przy tym dziś jeszcze choć na chwilę do Wołowszczyzny
117   3, V  |             Opiekunem jej jestem, a choć dziewczyna pełnoletnia,