Tom, Rozdzial

  1   1, II |          jestem zawsze najlepszym z ludzi i tylko... zapoznanym.~-
  2   1, II |   zawiązywać na głowie młodziutkich ludzi: wysmukły, złotowłosy chłopak
  3   1, II |           do drugiego wioząca dwóch ludzi. Jeden z tych ludzi siedział
  4   1, II |           dwóch ludzi. Jeden z tych ludzi siedział na dnie łodzi i
  5   1, II |        karkiem. Pierwszy z tych dwu ludzi ubrany był w kurtę z siermięgowego
  6   1, III|             w jego pokoleniu liczby ludzi, którzy odbyli wyższe naukowe
  7   1, III|     działami rozpadnie się pomiędzy ludzi. Wtedy życie jego synów
  8   1, III|          przyzwyczajeniach dwu tych ludzi zachodzących. Andrzej był
  9   1, III|          moja duszko, życie zmienia ludzi. W takich, uważasz, okolicznościach
 10   1, III|           zmęczyła go i zgryzła. Od ludzi, którzy w płóciennych kapotach
 11   1, III|        rozlegał. Ale i jeden z tych ludzi, średniego wzrostu, z twarzą
 12   1, III|         przez ramię do odchodzących ludzi zawołał:~- Połowę kary daruję,
 13   1, IV |      zupełnie wyosobnionymi spośród ludzi być nie mogli. Dawne stosunki
 14   1, IV |          jej zastępując i od innych ludzi odgradzając ją sobą. Justyna
 15   1, V  |           wsi dużej i ludnej. Głosy ludzi i zwierząt coraz wyraźniej
 16   1, V  |         było dzikie boczenie się od ludzi i ukrywane, lecz niepozbyte
 17   1, V  |            myślą było pożegnać tych ludzi i odejść. Ale rysy jej wyprężyły
 18   1, VI |             zagród ukazała się para ludzi, z których jeden był małym,
 19   1, VI |          ojca ociec. Jakub żyjących ludzi nie rozpoznaje, tylko ich
 20   1, VI |        Anzelmu wierzy; kilku takich ludzi jest w okolicy, którym zawsze
 21   1, VI |             te strony przyszła para ludzi...~Mówiłby pewno dłużej,
 22   1, VI |             Widziała już tych dwóch ludzi w ten sam sposób wstępujących
 23   1, VI |         dalekiej, gdy dwoje jakichś ludzi o nieznanych nazwiskach
 24   1, VI |       pozostali w sercach i pamięci ludzi?~O parę kroków od niej na
 25   1, VI |             te strony przyszła para ludzi. Niewiadomego oni byli nazwiska,
 26   1, VI |             nazwanie bojarów, czyli ludzi wolnych. O uprawianie ziemi
 27   1, VI |             się pogłosy o tej parze ludzi, że przemyślnością swoją
 28   1, VI |            Anzelma widać było dwoje ludzi siedzących blisko siebie,
 29   1, VI |          może trzech, może czterech ludzi. Umie ją stary Jakub, ale
 30   1, VI |            wysoko rośnie; kiedy dla ludzi uczynić co zechcesz, to
 31   2, I  |           Pomiędzy dwojgiem młodych ludzi leżał wielki, czarny wyżeł
 32   2, I  |       zupełne do podobnych rzeczy i ludzi nieprzyzwyczajenie, na koniec
 33   2, I  |         jednym człowieku było dwóch ludzi...~Różyc w rękę ją pocałował,~-
 34   2, II |            rozkochaną, że aż czasem ludzi śmieszy...~Na ganku już
 35   2, II |        wyjściu stamtąd Teresy dwoje ludzi roześmiało się głośno i
 36   2, III|         smutnie uboga, samotna para ludzi. Mężczyzna był tam bosy
 37   2, III|      pracującego przed nią mrowiska ludzi, Ona także od dnia tego,
 38   2, III|        imion i dziejów wielu z tych ludzi już się nauczyła. Ta podróż
 39   2, III|      któremu zawsze pociąg czuła, i ludzi, których dotąd nie znała,
 40   2, III|             przedzielała dwoje tych ludzi, których postacie na wozach
 41   2, III|       pochylonym nad nim mrowiskiem ludzi, w powietrzu czystym, gorącym,
 42   2, III|        Myślała, że istotnie ta para ludzi młodych, silnych, jak poranek
 43   2, III|       oczami daszek w stronę dwojga ludzi samotnie u brzegu ścierniska
 44   2, III|           kłótni przyciągnęła kilku ludzi z pobliskich łanków; Jan
 45   2, III|            wozów i licznymi stopami ludzi podniesiony złoty tuman
 46   2, III|       powracającym do domów mrowiem ludzi i zwierząt. W powodzi zieleni
 47   2, III|       środkiem ogrodu postępujących ludzi. Jednego z tych ludzi Anzelm
 48   2, III| postępujących ludzi. Jednego z tych ludzi Anzelm poznał od razu. Był
 49   2, III|       silnych, kochających ziemię i ludzi! ~- Amen! - dokończył Anzelm,
 50   2, III|          mówił, że pan z usilnością ludzi namawiał, żeby złożyli się
 51   2, III|            i piłowiei dwoje młodych ludzi rozmawiało z sobą długo
 52   2, IV |        Czółno wiozące dwoje młodych ludzi skierowało się ku tym piaskom
 53   2, IV |           jednej strony i z drugiej ludzi przywożąc. Od brzegu do
 54   2, IV |           powiesiła; stało i więcej ludzi różnych ze dworu i z okolicy,
 55   2, IV |        światło rozniecił. Kupka też ludzi wcisnęła się do chaty. Mnie
 56   2, IV |             była ona szczęśliwą; od ludzi to i owo o niej słyszał.
 57   2, IV |             byle po sądach siebie i ludzi nie włóczyć. Jeszcze by
 58   2, V  |             bo mnie zdaje się, że u ludzi wiele czujących i raz już
 59   2, V  |        ludzkiej pamięci nie bywało. Ludzi ledwie kiedy z chaty wychodzących
 60   2, V  |              Po wyjściu tych dwojga ludzi pozostali przez parę minut
 61   2, V  |          przez siedzących przy nich ludzi wciąż podsycane. Było ich
 62   2, V  |          czółna i siedzących w nich ludzi, często blask ogni kulami
 63   2, V  |       podartej krepy podobne.~Troje ludzi u połowy góry pod topolą
 64   2, V  |  wykwintnych, pięknych, poetycznych ludzi!~- Ach! takiego szczęścia
 65   3, I  |           która wszystkich na ziemi ludzi miłością i pobłażaniem ogarniać
 66   3, I  |      wesołości nie posiadała nigdy. Ludzi przecież to usposobienie
 67   3, I  |             niego słyszaną. Nikt, z ludzi nie słyszał tego, co ona
 68   3, I  |        wprzódy ukazywała się pośród ludzi, żądna może usłyszenia tego,
 69   3, I  |          była przez okna młodą parę ludzi ścieżkami parku dążącą ku
 70   3, I  |         kobieta. Twarzy tych dwojga ludzi pani Andrzejowa nie dostrzegała;
 71   3, I  |        czuła ranę życia tych dwojga ludzi, a lękała się jej dotknąć
 72   3, I  |           nie wyżyje?" Ona widziała ludzi umierających z wielkich
 73   3, I  |     szybkiego odwrotu była gromadka ludzi, którzy od strony wsi na
 74   3, I  |       dlatego, aby miał on względem ludzi tego rodzaju nienawiść,
 75   3, I  |            było dorosłych już teraz ludzi, którzy w dzieciństwie swoim
 76   3, II |          wrót stajni stały gromadki ludzi w milczeniu i nieruchomości
 77   3, II |         muru nie przebijesz, a tych ludzi gdybyś i miodem smarował,
 78   3, II |           Gdybym mógł, tobym takich ludzi jedną ręką brał tak... za
 79   3, II |             po co? czy po to, ażeby ludzi straszyć? jak upiór z tamtego
 80   3, II |         poważnie podniosła się para ludzi i bardzo ceremonialnym krokiem
 81   3, II |          Bóg dlatego nas grzesznych ludzi doświadcza i w gardło nieprzyjacielskie
 82   3, II |            charakterami, obyczajami ludzi, których przed chwilą opuścił,
 83   3, II |           dla wszystkich na świecie ludzi, i że przedmiotem moich
 84   3, II |             rodzinnej natury, wśród ludzi najbliższych ci na świecie,
 85   3, II |        nigdy na wielkie zbiorowisko ludzi, najbliższych jej w świecie
 86   3, II |          najbliższych jej w świecie ludzi, takiej obelgi, w najgłębszej
 87   3, III|        obrażali Boga i nie gorszyli ludzi. Staniewscy ze Staniewicz
 88   3, III|          twardy jest i dla biednych ludzi nieubłagliwy, ani słowa...
 89   3, III|         ludzkiego on ma, wilkiem na ludzi nie patrzącego. Może on
 90   3, III|      dokuczał ani go nie niepokoił; ludzi było wielu i bez jednego
 91   3, III|        przez Witolda i kilku innych ludzi otoczonym i zatrzymanym
 92   3, III|        kilku stojących obok młodych ludzi rozważało, co też tak ciekawego
 93   3, III|          głośno, łokciami i piersią ludzi roztrącała, a wzrokiem ścigała
 94   3, III|            książek... od życia i od ludzi także, i najwięcej... Ludzi
 95   3, III|         ludzi także, i najwięcej... Ludzi kochaj, ludzi badaj, z ludźmi
 96   3, III|          najwięcej... Ludzi kochaj, ludzi badaj, z ludźmi żyj...~-
 97   3, III|        niskim płotku siedziała para ludzi. Rozmowy ich słyszeć nie
 98   3, III|            się blachami i myśli, że ludzi ubijać jej wolno!~Z drugiej
 99   3, III|             sobą pozostawiali dwoje ludzi pod lipami na trawie siedzących
100   3, III|             u kresu życia stojących ludzi, którzy jedyną złotą chwilę
101   3, III|        starymi lipami siedząca para ludzi patrzała i słuchała. Oczarował
102   3, III|    uboższymi gardził, prawie ich za ludzi nie mając...~Tu Fabian,
103   3, III|             żeby i swoje odebrać, i ludzi nie pomarnować! Ktoś ze
104   3, III|           całe pole i przed gromadą ludzi od próżniaków i hultajów
105   3, IV |           Były to pewno śpiewy tych ludzi, którzy zjechali się na
106   3, IV |            ojcze, nic nie chcę, dla ludzi... wiele!~- Androny! - krzyknął
107   3, IV |             uzbierał z książek i od ludzi, wszystko, co włożyła w
108   3, IV |            brak miłości dla ziemi i ludzi...~- Witoldzie!~W tym wykrzyku,
109   3, IV |      kochałem... mogłem być wrogiem ludzi, którzy z niej powstali?
110   3, IV |        dawniej rozmawiał z mnóstwem ludzi. Tak już przywykł. Dziś
111   3, IV |         Niemnie łódkę wiozącą dwóch ludzi, z których młodszy wiosłem
112   3, IV |       wyjątkiem prostych i ciemnych ludzi nie zachowywanymi. A gdy
113   3, IV |           drżeniem, którym napełnia ludzi zbliżanie się wielkiej chwili
114   3, V  |           lubiła... Przy tym i tych ludzi, pomiędzy których ona idzie...~
115   3, V  |           rzęsie powiodła.~- I tych ludzi znałam kiedyś... lubiłam...
116   3, V  |             podnosił. Oczy tych dwu ludzi spotkały się z sobą; przez