Tom, Rozdzial

  1   1, I  |           usty i wielkimi, szarymi oczami śmiało wystawiała na upalne
  2   1, I  |             ciemne brwi nad siwymi oczami ściągała, nadawał jej wyraz
  3   1, I  |         nami!~Marta z rozżarzonymi oczami i machając ku powozowi swą
  4   1, I  |         jeszcze, tymi załzawionymi oczami na towarzyszkę popatrzała.~-
  5   1, I  |             dlaczegóż? - błyskając oczami dopytywała się stara panna.~-
  6   1, I  |        Justyna z szeroko otwartymi oczami i rozchylonymi w uśmiechu
  7   1, II |          uśmiechała się błękitnymi oczami i przywiędłymi usty. Uśmiechała
  8   1, II |             z małymi, błyszczącymi oczami, ostrym nosem, wklęsłymi
  9   1, II |         śmiechem, błyskając małymi oczami opowiadał on, że z panem
 10   1, II |        czołem i wielkimi, ciemnymi oczami, w których na pierwsze wejrzenie
 11   1, II |       wciąż wąsa i posępnymi swymi oczami na przeciwległą ścianę patrząc
 12   1, II |          swymi, ale inteligentnymi oczami z zajęciem spoglądał na
 13   1, III|       wytężał słuch w przestrzeń i oczami wodził czasem po obłokach.
 14   1, III|           na nią szeroko otwartymi oczami.~- Czegóż śmiejesz się?
 15   1, III|       smutnymi, ale pełnymi blasku oczami. Wieczorów tanecznych nikt
 16   1, III|    milczący postąpił krok naprzód; oczami, które kiedyś błękitne być
 17   1, III|           z uwagą, ze spuszczonymi oczami i długi wąs na palec zakręcając.
 18   1, IV |            słuchał ze spuszczonymi oczami, nerwowym ruchem palców
 19   1, IV |         brwi jej ściągnęły się nad oczami, które znudzone, znużone,
 20   1, IV |  ściemniałą nagle cerą i zgasłyn1i oczami nieznacznie wysunął się
 21   1, IV |           ją opuszczały. Gasnącymi oczami porozumiała się z Justyną,
 22   1, IV |         jak najmilsze dziecię, i z oczami rozkosznie przymrużonymi
 23   1, IV |      promieniejący, z błyszczącymi oczami i lekkim nawet zarumienieniem
 24   1, V  |            za którego rozmarzonymi oczami przepadało wiele kobiet,
 25   1, V  |         pióra czarnymi i ognistymi oczami, czasem gadatliwą i zalotną,
 26   1, V  |       rączek pługa ze spuszczonymi oczami zapytał: - Skąd panienka
 27   1, V  |           dziewczyna z szafirowymi oczami i szeroko śmiejącymi się
 28   1, V  |           Z dłoni sobie daszek nad oczami robił i w głąb ogrodu patrząc
 29   1, V  |      czapkę i daleko kędyś bladymi oczami patrząc monotonnym swym
 30   1, V  |           i silnej piersi, a przed oczami iskry sypiącymi świat może
 31   1, V  |          coraz więcej błyszczącymi oczami ciągnął: ~- Czy to Anzelm
 32   1, V  |            na słońce mrużącymi się oczami spoglądał. Stało ono u skłonu
 33   1, VI |          Justyna szeroko otwartymi oczami dokoła siebie patrzała.
 34   1, VI |    wieszały się rysie, w ciemności oczami jak latarniami świecące.
 35   1, VI |   przestrzeń patrzała rozmarzonymi oczami. Myślała pewno, że szczęśliwymi,
 36   2, I  |    czarnymi jak atrament włosami i oczami. Było to w jej rodzinie
 37   2, I  |            z zielni, wystraszonymi oczami patrząc, czy przez czas
 38   2, I  |  epidemicznym...~Bystro zmęczonymi oczami na niego popatrzała:~- Czy
 39   2, I  |           Z błyszczącymi od gniewu oczami Kirłowa zapytała:~- Więc
 40   2, I  |       Stała chwilę ze spuszczonymi oczami, płomiennie zarumieniona
 41   2, I  |      myśliciela z chmurnymi trochę oczami pod dziecinnym czołem; ona
 42   2, II |          na pościeli z zamkniętymi oczami, z wyrazem tak cichego i
 43   2, II |          zmięta i buciki brzydkie.~Oczami dała znać córce, aby pochyliła
 44   2, II |       paluszkach przed nimi idąc z oczami ku Korczyńskiemu wzniesionymi
 45   2, II |    wpatrzył się w syna osłupiałymi oczami i po chwili dopiero zdolnym
 46   2, II |     niewinnie i gapiowato zębami i oczami śmiejącego się chłopca sterczały
 47   2, II |        pana siedząc wesołymi także oczami ścigały niskie loty nadwodnych
 48   2, II |      struny opuszczonym osowiałymi oczami za odchodzącą Martą popatrzał.
 49   2, II |  westchnieniem i omglonymi jeszcze oczami wypowiedział, że jednak
 50   2, II |      żywymi gestami i błyszczącymi oczami opowiadała. ~W kilka minut
 51   2, II |            ku sobie pochylonymi, z oczami utkwionymi w te francuskie
 52   2, II |           z błękitnymi jak turkusy oczami, który, gdy nadchodziła,
 53   2, III|            jakby mnie słońce przed oczami zaświeciło...~- Przecież
 54   2, III|           głową kręcąc, filuternie oczami błyskając, tajemniczo szeptać
 55   2, III|           ciemno mu robi się przed oczami. Bo to trzydzieści lat ma
 56   2, III|        Justyną schylona, błyskając oczami gadała:~- Bo to, widzi panienka,
 57   2, III|           czyniąc z niej sobie nad oczami daszek w stronę dwojga ludzi
 58   2, III|           z brwiami ściągniętymi i oczami błyskającymi, cały podał
 59   2, III|            twarze z przelęknionymi oczami i porozwieranymi usty. Widowiska
 60   2, III|           śmiechem, na wsze strony oczami błyskając, zaniosła się
 61   2, III|           ku samym obłokom patrzał oczami napełnionymi srebrzystym
 62   2, III|            z ręki daszek sobie nad oczami robiąc w głąb ogrodu, patrzał.
 63   2, III|        podłużnymi, z szarą źrenicą oczami śmiało i razem czule na
 64   2, III|           czas i każda rzecz przed oczami człowieka jak woda ubiega,
 65   2, IV |         utracą, zamajaczy on przed oczami tego, kto tędy płynie. Czy
 66   2, IV |           się nieco przed blaskiem oczami, przypatrywać się zaczął
 67   2, IV |          wyciągniętej postawie i z oczami w pana swego wpatrzonymi,
 68   2, IV |         zdjął czapkę i zamyślonymi oczami wodził po nagich szczytach
 69   2, IV |       czarną jak u Murzyna i tylko oczami wilczymi błyszczącą, odzież
 70   2, IV |            taką białą jak kreda, z oczami zamkniętymi. Pan Benedykt
 71   2, IV |          ziemi; ani razu przed jej oczami nie wypadł z ziemi - nieba
 72   2, IV |        Brwi Jana ściągnęły się nad oczami, z których strzelił błysk
 73   2, IV |      zwojów przylgnął rozgorzałymi oczami i o krok za nią cofnięty,
 74   2, V  |          pstrokaty kłębek czarnymi oczami w czerwonych oprawach na
 75   2, V  |          długo, dziwnie migocącymi oczami na nią popatrzył.~- Ciężka
 76   2, V  |          się, tym widoczniej przed oczami staje mnie ta polana leśna
 77   2, V  |         ona swymi takimi ognistymi oczami i nie głuchemu takie rzeczy
 78   2, V  |             Nie i nie! Tamta przed oczami stoi, a przy tym do czego
 79   2, V  |       twarz jej piękne szafirowymi oczami i kasztanowatymi brwiami
 80   2, V  |            iskrzącymi z iskrzącymi oczami odszepnęła. - Może kiedyściś
 81   2, V  |      nieszczęście? Ze spuszczonymi oczami jak truśka mruknęła: "Morfina!"
 82   2, V  |            Zakaszlała, umilkła i z oczami w sufit wlepionymi nieruchomo
 83   3, I  |            z rozbłysłymi od zapału oczami ramiona zarzuciła na szyję
 84   3, I  |           poruszać się zdaje przez oczami tego, kto się weń długo
 85   3, I  |      kąsały jej duszę. Osłupiałymi oczami wpatrywała się wciąż w portret.~"
 86   3, I  |      obelżywe słowa. Roziskrzonymi oczami nie przestawała ani na chwilę
 87   3, II |           oj, życie!~Roziskrzonymi oczami spojrzał na syna.~- Chciałbym -
 88   3, II |            prędko i z błyskającymi oczami mówił - ten Kirło to pasożyt,
 89   3, II |       upiór z tamtego świata przed oczami ich stanąć! Dawni znajomi!
 90   3, II |  sterczącymi wąsami i błyszczącymi oczami podobny, jedną rękę opierał
 91   3, II | wystraszonymi, prawie przerażonymi oczami patrzał, że Witold zrazu
 92   3, II |            kuzynie - obojętnie i z oczami na robotę spuszczonymi zauważyła.
 93   3, II |   ostatnich słowach z rozgorzałymi oczami obie już ręce jej pochwycił.
 94   3, III|            do nosa. Ale drużbant z oczami w nią wlepionymi nieprzerwanie
 95   3, III|   siermięgi podobnym i z myślącymi oczami śród steranej twarzy, perswadował:~-
 96   3, III|     jeszcze otulając się kapotą, z oczami w jeden punkt wlepionymi,
 97   3, III|       pomiędzy zasiekami rzuciwszy oczami błysnął, pomiędzy ławą a
 98   3, III|         znowu coś z cicha mówić, a oczami rzucał w stronę, gdzie stał
 99   3, III|           ze wzniesionymi ku niemu oczami, na ramię Jana spłynęła.
100   3, III|            piersią i roziskrzonymi oczami, ponura i groźna, plecami
101   3, III|           nie daje mój obraz przed oczami stawiając?~Nie wiadomo,
102   3, III|       czyjąś rękę i zaraz mu przed oczami błysnął czarny warkocz czerwonymi
103   3, IV |            ciebie, ojcze!~Benedykt oczami błysnął.~- Na mnie, cóż?
104   3, IV |           w tył założył i śmiałymi oczami pałający wzrok ojca spotykając
105   3, IV |          ciemności, które mu przed oczami zapadły, wydobył się głos
106   3, IV |             Zaśmiał się istotnie z oczami pełnymi łez. Drżącym głosem,
107   3, IV |         osłupiały, niemy, chciwymi oczami wpatrywał się w ojca domyślając
108   3, V  |     naprzód nieco podany, postawą, oczami, uśmiechem cieszył się i
109   3, V  |   wielkiego zmartwienia. Zmąconymi oczami po obecnych wodziła.~Widocznym
110   3, V  |      morfinistą!~Benedykt wielkimi oczami na nią patrzał.~- A cóż
111   3, V  |      zaczął. Zdławionym głosem i z oczami już łez pełnymi zawołała
112   3, V  |           niej, czarnymi jak węgle oczami z powagą powtórzyła:~- Kiedyż,
113   3, V  |            niego szeroko otwartymi oczami znaczenia słów jego zrazu
114   3, V  |         jak mleko włosy.~Justyna z oczami jeszcze pełnymi śmiechu,
115   3, V  |       zamieszkać - ze spuszczonymi oczami i splecionymi na kolanach