Tom, Rozdzial

  1   1, I  |              wiem, bo był czas, że i sama tak uderzyłam się o swoją
  2   1, I  |           Zapewne, wyglądam na tyle, sama to wiem, a i wtedy już niewiele
  3   1, I  |           zrobisz co takiego, abyś i sama prędko na cholerę wyglądać
  4   1, II |          dziedzińca widzialną była i sama rzeka, szeroka, w tym miejscu
  5   1, II |        napełniającej go roślinności, sama nawet starość niskiego domu
  6   1, II |             dopomogła. Potem zaczęła sama owijać się ciepłym szalem,
  7   1, II |               A któż go oczyścił? Ty sama! Czyż to pięknie, aby panienka
  8   1, III|              zapalenie oskrzeli... i sama w domu byłam... jak pustelnica...~
  9   1, III|             obłożnie... Ale przecież sama nie byłaś! Miałaś przy sobie
 10   1, III|       pustyni... nikogo nie widując, sama przed światem za lasami
 11   1, IV |        bogatego człowieka wyszedłszy sama nie wie, jak dąć się i stroić...
 12   1, IV |              prędko zamarł uśmiech i sama ona zmartwiała jakby, oczy
 13   1, IV |            się do moich interesów... Sama sobie zawsze radę daję i
 14   1, IV |              Ruszajcie stąd wszyscy! Sama wszystko własnymi rękami
 15   1, V  |      Osowieca; Darzecka przyjeżdżała sama i z szelestem jedwabnych
 16   1, V  |          powiedziano jej to kiedyś i sama to przyznawała - była ona
 17   1, V  |         kwitnący okrywały ziemię. Ta sama ścieżka, którą Justyna zaszła
 18   1, V  |             wyszłam na przechadzkę i sama nie wiem, jakim sposobem
 19   1, V  |            to, aż śmiech powiedzieć, sama z parobkiem kosiła i orała...
 20   1, V  |         rumieńcem. Pomiędzy malwami, sama do pysznie rozwiniętego
 21   1, V  |              I koszyk z wiśniami pod samą prawie twarz przyjaciółki
 22   1, VI |             Prędko przesunął się pod samą ścianą jakiegoś świrna.~-
 23   1, VI |          Kilkadziesiąt lat temu taką samą robotę spełnił zgrzybiały
 24   2, I  |           obwiniać miała. Wcale nie. Sama była winną wszystkiemu;
 25   2, I  |              len, jasne włosy: i ona sama, i szesnastoletnia Marynia,
 26   2, I  |      bielizną i zapach mydlin, a ona sama w starym tołubku i białej,
 27   2, I  |          rozwiązywała sznurek, który sama z przebiegłością więziennego
 28   2, I  |              nie obejrzałem, ale mię sama myśl o tych oględzinach
 29   2, I  |        Naturalnie - przerwał Różyc - Sama pomyśl: urodzona i nie urodzona,
 30   2, I  |         groziła im ruina, wzięła się sama do gospodarstwa i interesów.
 31   2, I  |             córek już i nie marzyła. Sama je nauczyła, czego mogła,
 32   2, I  |          posażkiem długi opłacił, ja sama starałam się wyręczać go
 33   2, I  |             złapię swobodną godzinę, sama do ciebie przyjadę i znowu
 34   2, II |             rozmowie dwu mężczyzn ta sama, co wprzódy, zaszła przeszkoda.
 35   2, II |      gwałcimy niejako własną naturę, samą naszą duszę. Człowiek ucywilizowany
 36   2, II |      Kierujecie ją na lalkę, na taką samą światową srokę...~- Witold!~-
 37   2, II |             na głowie nie masz?~Z tą samą mimiką chłopiec odpowiedział:~-
 38   2, II |        talerzem szynki, którą z taką samą starannością i uwagą, z
 39   2, II |              potrzebnych. Przy tym i sama rzucała w lustro spojrzenia
 40   2, II |              jego obudziło w niej tę samą siłę, jaką przed kilku tygodniami
 41   2, II |           lustrem kobietę. Ale i ona sama przystrajać się i mizdrzyć
 42   2, II |            Od dawna robiła to zawsze sama, starając się jak najmniej
 43   2, III|             najemnic Domuntówny i ją samą, to żnącą, to góry snopków
 44   2, III|         jakiej to przyczyny - mówi - sama dziecka swego hodować nie
 45   2, III|          masz dwoje dzieci i żadnego sama nie wyhodowałaś...~W mgnieniu
 46   2, III|             ona swą kibić tak, jakby sama, na wzór żniwiarek podnoszących
 47   2, III|             co te sroki kraczą! Taka sama ty dobra, panieneczko, jak
 48   2, III|           silnym kobiecym kontraltem sama ciągnęła:~O drzewa zielone,
 49   2, III|            drasnęła się w rękę. Może sama przed sobą nie umiałaby
 50   2, III|            cha! Ej! bo to panienka i sama na paluszek swój nie dmucha,
 51   2, III|             tam na zagonie rzuciwszy sama za ojcem pobiegła! To nic,
 52   2, III|        oklejonych; niżej, prawie nad samą pościelą, dwa szare, w drewnianej
 53   2, IV |       torował drogi, wydawał się jej samą śmiałością i siłą; uczuła
 54   2, IV |            tego wydawał się on jej i samą dobrocią. Pod gęstą mgłą
 55   2, IV |           falą okrył jej plecy. Może sama nie czuła tego, że była
 56   2, V  |       Justyna i z lekka ją usunąwszy sama przed piecem na podłodze
 57   2, V  |        siestrę i nie gniewam się, że sama do ula po miód poszła!~Zaśmiał
 58   2, V  |              radowało - wydawało się samą marnością. Pójdę, bywało,
 59   2, V  |            gwałtem jej nie odciągał. Sama nie chciała. I widzieć się
 60   2, V  |          płaczem ode mnie uciekła. I sama desperowała, a jednakowoż
 61   2, V  |            mego nie ruszać... już ja sama dam rady... już co się tyczy
 62   2, V  |           twarz starca spłynęła taka sama łuna odradzającej się i
 63   2, V  |         wzburzonej piersi lub też że sama lękała się tego, co mówiła.~-
 64   2, V  |              w milczeniu i pilnie tę samą robotę co i towarzysze jego
 65   2, V  |             sobie - nic dziwnego, że sama nie wie, jak do niego przyozdobić
 66   2, V  |             mówienia przywykła, że i sama, bywało, omylę się czasem
 67   2, V  |           mnie, abym ją przyjęła, bo sama spodziewała się migreny
 68   2, V  |          Gdzie ty przepadałaś? Pewno sama jedna jak mara nie włóczysz
 69   2, V  |              wiesz? wieczna podłość! sama, sama z takiego konkurenta
 70   2, V  |               wieczna podłość! sama, sama z takiego konkurenta śmieję
 71   2, V  |             ciężka. Będziesz musiała sama pleć, żąć, krowy doić, gotować,
 72   2, V  |           inny, stosowniejszy, ja ci sama wyswatam!" Nie zdarzył się,
 73   2, V  |         floresy wyrzeźbionym? To ona sama... ona... w krótkiej, kraciastej
 74   2, V  |             w ręku lampę... lampę tę samą, która wczorajszego wieczora
 75   3, I  |           tym względem do zupełnej z samą sobą zgody. Powiedziała
 76   3, I  |         wcale nie pamiętała o nich i sama sobą tylko była, gdy na
 77   3, I  |            jej najmilszymi; próbując samą siebie przekonała się nieraz,
 78   3, I  |              i grzechu. Ale nie była samą. Rozumiała dobrze, że dla
 79   3, I  |            to dla tej kobiety, która sama tak niezmiernie i wiernie
 80   3, I  |         podłoży i szczytów drzew; ta sama żółta wilga kołysząca się
 81   3, I  |             z Korczyna... Wzięłam ją sama od posłańca i tu położyłam...
 82   3, I  |            wyciągnął.~- Daj mi to, a sama do czytania weź co innego,
 83   3, I  |          Andrzejowa czuła i uznawała sama. Ona to na wezwanie Zygmunta
 84   3, I  |        większą jeszcze pewnością niż sama Klotylda. Przed dwoma miesiącami
 85   3, I  |             odejściu służącego długo sama jedna stała pośrodku pokoju
 86   3, II |         żadnym względem wyjątkową... sama jednak nie wiem dlaczego,
 87   3, II |             błagał podlotek.~- Czemu sama nie chcesz?...~Dziewczynka
 88   3, II |             tym sposobem sąsiadce tą samą drogą nieraz do niej w odwiedziny
 89   3, II |          Posunęła ku niemu krzesło i sama na uprzednim miejscu swoim
 90   3, II |      widocznie znowu zapytał:~- A ty sama tego prawa nie domyślasz
 91   3, II |      okropnej chwili... w której bym sama... która by... która by
 92   3, II |          swoje! Dumną jesteś i przed samą sobą chcesz odegrać rolę
 93   3, II |           mon adorée maman, że potem sama wysłałaś mię w świat szeroki,
 94   3, II |         wyższych wrażeń, a otacza go sama pospolitość i monotonia.
 95   3, III|              skaleczył, więc go dziś sama do konowała zaprowadziła,
 96   3, III|        wykonywała. Działo się to pod samą ścianą gumna lasem chwastów
 97   3, III|       samotnych godzinach przedumała sama, jednym także strumieniem
 98   3, III|            ubierają... i sukienka ta sama, która była podtenczas,
 99   3, III|             pewność mieć, że Antolka sama jest za mną...~I jeszcze
100   3, III|              ziemi ukazujesz i czuję sama, wiem, że na nie zapracować,
101   3, III|              rozlegały się naokół:~- Sama siebie postępkiem takim
102   3, III|        ramieniem, tuliła do siebie i sama do niego się przytulając
103   3, III|           jej nie zechce? Może i ona sama w ostatnim momencie od takiego
104   3, IV |               Tak samo niegdyś, z tą samą grozą w chacie Anzelma przed
105   3, IV |             tętniały, część a może i samą podstawę życia jego stanowiąc.
106   3, IV |           Mężczyźni huknęli znowu tą samą co pierwej rozkazującą strofą.
107   3, IV | przeznaczenie kobiety, żeby jak tyka sama w świecie nie tkwiła, to
108   3, V  |              go do buduaru kazała, a sama pośpiesznie i ze staraniem
109   3, V  |              się nade mną i nad sobą samą!~Przyrzekam ci, że oddalę
110   3, V  |               zaczęła - ale ja bym i sama przyszła, bo wielką prośbę
111   3, V  |            Benedykt - upamiętaj się! sama pomyśl!...~- Bożeż mój,