Tom, Rozdzial

  1   1, I  |         Zapewne Różyc zaprosił go do swego powozu; wolał więc swoje
  2   1, I  |          trochę rzekła:~- O papuńcię swego lękasz się, ha? Ten błazen
  3   1, II |     żartobliwym usposobieniem gościa swego i nawet przyjemną rozrywkę
  4   1, II |             i do żartobliwego humoru swego powracając zawołał Kirło.~
  5   1, II |              Z wdzięcznym na sąsiada swego spojrzeniem wyrzekła:~-
  6   1, II |             a pomimo ciężkości chodu swego i pedantycznej dokładności,
  7   1, III|             ludzką, do dziedzicznego swego Korczyna dokupił drugi,
  8   1, III|             szkołę agronomiczną i do swego Korczyna wrócił w roku 1861.
  9   1, III|        przebywała wtedy złotą chwilę swego życia. Krzątała się dwa
 10   1, III|              wyjmowaniem kijów z kół swego własnego wozu. Robota Penelopy!
 11   1, III|            posiadać w swym ręku i do swego rozporządzenia, ponieważ
 12   1, IV |           quoi przed dwoma laty męża swego, Zygmunta Korczyńskiego,
 13   1, IV |          Korczyńskich i chłodne rysy swego arystokratycznego ojca,
 14   1, IV |      Krygował się, ramię jej do boku swego przyciskał, o czymś jej
 15   1, IV |          wysokim i sztywnym szwagrem swego męża, który z galanterią
 16   1, IV |       gospodarstwa został przez ojca swego tym z gości, którzy go jeszcze
 17   1, IV |            hrabia. ~- Ale spytaj się swego ojca, w jakie położenie
 18   1, IV |           która ani na chwilę nic ze swego wyniosłego i surowego charakteru
 19   1, IV |           wtedy nawet, gdy zobaczyła swego ojca około tacy z likierami
 20   1, IV |           nieruchoma, ale wzruszenia swego ukryć zupełnie nie mogła.~-
 21   1, IV |          temu, że oprócz muzyki ojca swego, która zresztą jest wyborną,
 22   1, IV |             nigdy jak do przyjaciela swego, do brata?~Z trudnością
 23   1, IV |      Klotylda, już na ramieniu, męża swego zwieszona, z ironicznym
 24   1, IV |             mocno tuliła się do boku swego męża i podnosiła ku niemu
 25   1, IV |         sobie ze mnie zabawkę całego swego życia? Dość już... proszę
 26   1, V  |              dla kształcenia talentu swego odjeżdżał w dalekie kraje,
 27   1, V  |          nudzie i bezcelowości życia swego może kiedy... może... Nie
 28   1, V  |        porosłą drogę.~- Czy pan ojca swego pamięta? - zapytała Justyna.~-
 29   1, V  |      skoszona i niech ociec na darmo swego gardła nie mocuje! - wcale
 30   1, VI |           dzień letni zbliżał się do swego końca, w cichej i świetnej
 31   1, VI |            się i moja gadka także do swego końca idzie - wymówił z
 32   1, VI |              odtąd aż do wygaśnięcia swego używać má i takowe wykonywać.
 33   2, I  |    energiczniej dowodziła przymiotów swego towaru, zsyłała się na Korczyńskiego
 34   2, I  |        szczerzej uważała za krewnego swego, przed którym nie czuje
 35   2, I  |           byś kochał...~- Wracasz do swego...~- I ciągle powracać będę! -
 36   2, I  |            na dziedziniec wpada pana swego poprzedzając.~- Co ja z
 37   2, I  |              zwolna podniosła się ze swego niskiego siedzenia i z powolnością
 38   2, II |          ciotkę dogonić i do zamiaru swego namówić. Ale Marta, pochylona,
 39   2, II |            Sposób, w jaki do szwagra swego przemawiał, powściągliwym
 40   2, II |            Pierwszy raz, z siedzenia swego nie powstając, wmieszał
 41   2, II |           ten gagatek więcej od losu swego żąda? Ma majątek, talent,
 42   2, II |           widzący dalej niż do końca swego nosa, który zadziera pod
 43   2, II |              kundel, każdy naprzeciw swego pana siedząc wesołymi także
 44   2, II |             ubierze się i do buduaru swego wyjdzie. Teresa z radości
 45   2, II |              lamentujący nad ruinami swego zdrowia, majątku i życia.
 46   2, II |         danym jest spotkać na drodze swego życia takiego serca, takiej
 47   2, II |             jej tłumaczącego zagadkę swego życia i ich rozłączenia.
 48   2, III|        świecącej jaskrawą różowością swego kaftana i mnóstwem polnych
 49   2, III|      niepodobny. Żaden z nich gruntu swego nie posiadał w jednej ściśle
 50   2, III|          baba, tak prędko towarzysza swego zapomniała! Owszem. Bo to
 51   2, III|      przyczyny - mówi - sama dziecka swego hodować nie możesz? Zachciało
 52   2, III|           kiedy z niskiego siedzenia swego oczy na przybyłego wzniosła
 53   2, III|             się z niskiego siedzenia swego i do jej łona przypaść miała.~
 54   2, III|             się z niskiego siedzenia swego i przed nim stanęła. Przez
 55   2, III|              nadejściem zwierzchnika swego gorliwość tę zdwoiła. Nawet
 56   2, III|        dumniej po tej części państwa swego kroczył, na której tak pomyślnie
 57   2, III|             na twarzy coś około wozu swego poprawiał i oczu nie podnosząc
 58   2, III|           zobaczyła młodego krewnego swego, Witolda, który z głośną,
 59   2, III|            powolnym krokiem, młodego swego gościa od drzewa do drzewa
 60   2, III|           pan jest podobny do stryja swego, pana Andrzeja! Chryste,
 61   2, III|            biedy znosić, a szczęścia swego nie utracić?~Wpół poważnie,
 62   2, IV |        prostym stanie będący uczucia swego i swoich myśli nie ma. Ale
 63   2, IV |           postawie i z oczami w pana swego wpatrzonymi, czarny Sargas
 64   2, IV |        zwierzę! Przypłynąć mógłby do swego pana, kiedy już tęskni...~-
 65   2, IV |              spojrzała na towarzysza swego, większe jeszcze uczuła
 66   2, IV |            pagórka, ostatni raz ojca swego widziałem...~Wskazujący
 67   2, IV |            więcej nigdy już pan ojca swego nie widział?~- Raz już tylko
 68   2, IV |        podnosiła wzrok na towarzysza swego, jakby przemówić chciała,
 69   2, IV |       wstydno bogactwa używać, a nie swego; wysoko stać, a nie na swoich
 70   2, IV |           nie przyrodził się do ojca swego ten pan Zygmunt Korczyński!...~
 71   2, V  |             siebie Justyna z krzesła swego zsunęła się na zydel i ku
 72   2, V  |              też od niewolników rodu swego nie wiodłem, a choć ubogi,
 73   2, V  |             stracił i całym ciężarem swego wyschłego, lecz kościstego
 74   2, V  |                 Takim sposobem on do swego rodzinnego zaciszka powrócił
 75   3, I  |      wszystkie przekonania i dążenia swego męża. Żona demokraty i patrioty,
 76   3, I  |            nieść trzeba, ale spokoju swego, samotnych wzlotów ducha,
 77   3, I  |             dwudziestym szóstym roku swego życia rozstawała się z ukochanym
 78   3, I  |           wróciła do rodzinnego domu swego. Na fizyczne cierpienia
 79   3, I  |              sposoby, ofiarę z życia swego składali. Przed głębokim
 80   3, I  |          zaczynał ciernie ogólnego i swego życia, w kłopoty różne popadał,
 81   3, I  |            zamkniętego przed światem swego serca wylewała tyle łez
 82   3, I  |            się przed nimi w ścianach swego domu, w które bez pozwolenia
 83   3, I  |      obchodziło.~Wchodząc na wschody swego domu spotkanemu lokajowi
 84   3, I  |           tyczyć się mogą. O niemotę swego geniuszu oskarżał świat
 85   3, II |    trzydziestym pierwszym roku życia swego Teoś posiada już tylko trzysta
 86   3, II |           otwierając drzwi do pokoju swego wpadła i zobaczywszy znajdującą
 87   3, II |             gośćmi nie powstydzę się swego ubóstwa, jeżeli przyjdą
 88   3, II |              Bo to każdy ptak podług swego nosa śpiewa, a w małym garnku
 89   3, II |             potrzebne przyczyn oporu swego wypowiadać.~- Ja - cicho
 90   3, II |            pokoju żony spędzonych do swego gabinetu wszedł i już brał
 91   3, II |          uważać mię od tego czasu za swego znajomego, który tym tylko
 92   3, II |           pomyśl nad krótką historią swego ojca, którą znasz dobrze.
 93   3, III|              do ziemi spadał, u boku swego miała narzeczonego, którego
 94   3, III|              się też widocznie, bo i swego czarnego źrebca, ze stajni
 95   3, III|      gromadka z panną młodą na czele swego dokazawszy pierzchnęła w
 96   3, III|            płaczem, wpół ze śmiechem swego pierwszego nieboszczyka
 97   3, III|         febrze, poszła ona dziadunia swego szukać i znalazła go z drugiej
 98   3, III|        zapraszał teraz wszystkich do swego właściwego domu i wzywał
 99   3, III|         żółtym Mucykiem, który u nóg swego pana rozciągnięty leżał,
100   3, III| przygłaskaniem prędzej by nas zmusił swego dobra strzec niżeli biciem!~
101   3, III|         chciał z wysokiego siedzenia swego, ale otoczono go jeszcze
102   3, III|            dzierżawkach, dobroczyńcę swego błogosławiąc i wiernie jemu
103   3, III|         czynili do młodego słuchacza swego i, jak go nazwali, sędzi
104   3, III|              między zwierzętami swój swego zna. Wilk wilka nie pożera
105   3, IV |               Zbliżając się do końca swego wesele cichło, leniwiało,
106   3, IV |              sam za uzdę poprowadził swego pięknego, czarnego konika
107   3, IV |          jesienne w momencie zachodu swego ustroiło się w takie blaski
108   3, V  |            tym przedmiocie od kuzyna swego wiedziała, usprawiedliwiać
109   3, V  |     niegłupia, na wiatr przyzwolenia swego dawać nie mogę. Witoldowi
110   3, V  |          dobrodziej pewno pozwolenia swego nie dasz! Pan dobrodziej