Tom, Rozdzial

1001   1, VI |                      tej w dole płynącej król z oddali zobaczyć nie mógł,
1002   1, VI |                     pod nim arabski, ognisty, z rzędem kapiącym od złota
1003   1, VI |                  purpury i gronostaje spadały z królewskich ramion aż prawie
1004   1, VI |                       insze panowie, a każden z koni, które pod sobą mieli,
1005   1, VI |           zakapturzone sokoły, pieściwe pazie z różami na licach, hardonosa
1006   1, VI |                       domów i ze stu ogrodów, z pola, z łąk, z rzeki pozbiegali
1007   1, VI |                       ze stu ogrodów, z pola, z łąk, z rzeki pozbiegali
1008   1, VI |                       ogrodów, z pola, z łąk, z rzeki pozbiegali się wszyscy
1009   1, VI |                   podziwiając i oczekując: co z tego będzie? A król ich
1010   1, VI |                żądania wnet stać się musiało. Z najpiękniejszego domu synowie
1011   1, VI |                     król kołpak swój zdjąwszy z głowy powiał nim przed starcami
1012   1, VI |                     starcami tak nisko, że aż z brylantowego pióra sypnęły
1013   1, VI |                przyszedłeś? jak zowiesz się i z jakiej kondycji pochodzisz?"~
1014   1, VI |                      powszechnej matki ziemi. Z gminu pochodzę i pospolitakiem
1015   1, VI |                       ta pani i małżonka moja z wysokiego domu zstąpiła,
1016   1, VI |            bohatyrstwa twego wywiedzione".~Tu z prawicą wyciągniętą nad
1017   1, VI |                       ród, idący od człowieka z kondycji pospolitego urodzenia,
1018   1, VI |                rodziciel wasz pokonał żubra i z odwiecznego jego siedliska
1019   1, VI |               wyprostowana teraz postać jego, z wielką czapką na tył głowy
1020   1, VI |                mieliśmy nigdy i krwi ani potu z nikogo nie wyciskali. Bywało,
1021   1, VI |               wyciskali. Bywało, że niektórzy z nas na wojny chodzili; bywało,
1022   1, VI |                chodzili; bywało, że za panami z gardłami i szabelkami na
1023   1, VI |               szlachectwo przeddziadów zdjęte z nas zostało; chłopami nazywamy
1024   1, VI |                       co tam stał wystrojony, z wąsami do góry. Insze o
1025   1, VI |                     się znowu i że głowa jego z wielką czapką oderwawszy
1026   1, VI |                   drzewie żółknie i gnije... ~Z obalonego pnia drzewa powstała
1027   1, VI |                 pełnili zadania; że ona także z ochotą i dumą poszłaby na
1028   1, VI |                    pola noc już spłynęła, ale z tego wysokiego punktu oko
1029   1, VI |                     widocznie ręka wydobywała z harmoniki jęczące tony,
1030   1, VI |                       harmoniki jęczące tony, z innego kiedy niekiedy dolatywało
1031   1, VI |                  okrywającymi ją i jej harfę, z łaskawą sarną u boku. Płynęła
1032   1, VI |                Płynęła górą, potężna i cicha, z ręką ku ciemnemu pasowi
1033   2, I  |                drewniany, nieotynkowany, niby z kosza zieleni wychylał się
1034   2, I  |                    ogromnie rozrosłych bzów i z gęstego rzędu fasoli, która
1035   2, I  |              sięgające prawie niskiego dachu. Z tyłu domu znajdował się
1036   2, I  |                     dróg i upiększeń żadnych; z przodu, za małym, trawą
1037   2, I  |                       Gaj był świeży, czysty, z grubymi i cienkimi drzewami
1038   2, I  |                    sadem leżały gładkie pola; z obu stron warzywnych ogrodów
1039   2, I  |                     ajer i stały wysokie łozy z długimi, obwisły-mi liśćmi
1040   2, I  |                     skromne i prawie odludne. Z domu i całego jego otoczenia
1041   2, I  |                      dostatnio wyglądających. Z bliskości, w której znajdowała
1042   2, I  |                    miesięczne. Na ganku jedna z ławek zastawiona była hładyszami
1043   2, I  |                      znać tu umieszczony kosz z sałatą i jarzynami. Długa
1044   2, I  |               rozdzielała dom na dwie połowy, z których w jednej znajdowały
1045   2, I  |                    skrzynie i stołki, kosze , z łoziny uplecione, a na miejscu
1046   2, I  |                   pozostawiono. Zapach mydlin z kuchennymi woniami złączony
1047   2, I  |                       tylko czasem dolatywało z nich monotonne mruczenie,
1048   2, I  |                     nich monotonne mruczenie, z którego można było odgadnąć
1049   2, I  |                    ramion, która nadawała jej z daleka pozór pierwszej młodości,
1050   2, I  |                     pozór pierwszej młodości, z ogorzałą cerą twarzy, silnie
1051   2, I  |                       jasnych włosów niedbale z tyłu głowy skręconym - zaglądała
1052   2, I  |            zastępowała je coraz innymi, które z ganku przynosiła. Miała
1053   2, I  |                     serów. Była niezadowoloną z siebie samej, bo takie zbieganie
1054   2, I  |                      dużym i silnym dziewkom, z których jedna chleb miesiła,
1055   2, I  |                       dziewczynkę, która kosz z jarzynami tylko co z ganku
1056   2, I  |                     kosz z jarzynami tylko co z ganku przyniósłszy i zawinąwszy
1057   2, I  |                   wyjątkowe stworzenie. Żadne z jej dzieci, gdy było małym,
1058   2, I  |                       jej tołubku nieustannie z kuchni do sieni, z sieni
1059   2, I  |                nieustannie z kuchni do sieni, z sieni na ganek, z ganku
1060   2, I  |                      sieni, z sieni na ganek, z ganku do izby czeladnej
1061   2, I  |                    odzywa się do niej czasem, z żartobliwą przekorą rozpoczynając
1062   2, I  |                    Zaraz przecież zerwała się z zielni, wystraszonymi oczami
1063   2, I  |                        á potem niespodzianie, z zadziwiającą logiką swej
1064   2, I  |                  Kiedyż ja jeść chcę!~Kirłowa z szafy wyjęła bochen razowego
1065   2, I  |                    tam przecież było, to było z córkami, ale co robią chłopcy,
1066   2, I  |                      Starszy, Staś, pewno tam z chłopskimi dziećmi po łące
1067   2, I  |                     czy drodze hasa i powróci z czołem pełnym guzów. Ale
1068   2, I  |                     Ale jemu więcej wolno, bo z promocją do czwartej klasy
1069   2, I  |                      precz ze szkoły i co ona z nim potem zrobi? Pojechała
1070   2, I  |                   przez okno wyskoczył, wazon z kwitnącą fuksją stłukli
1071   2, I  |                    które przecież był głuchy, z rozrzuconymi włosami, w
1072   2, I  |                 dzieży zbiega dogoniła, który z pogardą eskortę jej łokciami
1073   2, I  |                       do domu wrócił. Kirłowa z rozpaczą w oczach i gestach
1074   2, I  |                    sznur dostała. ~- Chodź! - z wielką powagą do syna rzekła
1075   2, I  |                   Słychać było, że mówiła tam z gniewem i krzykiem, to znowu
1076   2, I  |               przekonywania; wyszła po chwili z twarzą w ogniu, z drżącymi
1077   2, I  |                      chwili z twarzą w ogniu, z drżącymi trochę rękami i
1078   2, I  |                   zimny dzień latając... Dziś z rana gardło go bolało. A
1079   2, I  |                     dwiestu owiec, merynosów, z których co roku sprzedawała
1080   2, I  |                      chorym na gardło Stasiu; z wielkim kluczem wyszła z
1081   2, I  |                      z wielkim kluczem wyszła z domu i skierowała się ku
1082   2, I  |                       miał na plecach fuzję i z wielkim ożywieniem o czymś
1083   2, I  |                    przypatrywać się im długo; z ciężkością wielkim kluczem
1084   2, I  |              otworzyła i we wnętrzu jego wraz z kupcami zniknęła. Zabawiła
1085   2, I  |                     zobaczyła młodą parę wraz z gromadką dzieci i czarnym
1086   2, I  |                       nasion. Kobiety pielące z zagonów nie wstając podniosły
1087   2, I  |             uprowadzonym, śmiały się głośno i z uradowaniem. Kobieta pomiędzy
1088   2, I  |              burzliwej fali wichru i deszczu, z mokrymi włosami, zziębłe
1089   2, I  |                      zwykle prosta, zgrabna i z dala dziwnie młodo i delikatnie
1090   2, I  |                   mówiła głosem podniesionym, z co raz większą energią i
1091   2, I  |                       w kuchni. Targowała się z kupcami, którzy jej dawali
1092   2, I  |                   Wielki Boże! trzy hładyszki z mlekiem zsiadłym na ławce
1093   2, I  |                   ławce ganku, w sieni niecki z mokrą bielizną i zapach
1094   2, I  |                       szyi! Do sieni wpadła i z energicznymi gestami przywoływała
1095   2, I  |                      do izby czeladnej niecki z bielizną, Dziewka bosa,
1096   2, I  |                  koszuli i krótkiej spódnicy, z czerwonymi, po łokcie obnażonymi
1097   2, I  |                  poplamionymi rękami, wypadła z kuchni, porwała niecki i
1098   2, I  |                       porwała niecki i biegła z nimi przez sień właśnie
1099   2, I  |                        kiedy Różyc wysiadłszy z karetki w progu domu stanął.
1100   2, I  |                    młodego lokaja. Dziewczyna z nieckami jak wryta stanęła
1101   2, I  |                   gospodyni do mu zruszyć jej z miejsca nie mogły. Ale Różyc
1102   2, I  |                      zwrócony bardzo po-woli, z pomocą lokaja paltot zdejmował.
1103   2, I  |                    Zrazu mniemać by można, że z niejaką przykrością przyjdzie
1104   2, I  |                      ślady bliskich stosunków z kuchnią i praczkarnią noszącą
1105   2, I  |                    właśnie od dotykania worów z wełną przylgnęło do niej
1106   2, I  |                    jak piwonia czerwony Boleś z nogą do nogi kanapy przywiązaną.
1107   2, I  |                    jedynym miejscu, na którym z gościem swym zasiąść ona
1108   2, I  |              rozwiązywała sznurek, który sama z przebiegłością więziennego
1109   2, I  |                  smutny. Na koniec, uwolniony z więzów chłopiec, czerwony
1110   2, I  |                 szasnął przed gościem nogami, z pokoju wypadł i drzwi za
1111   2, I  |               sprzątanie mieszkania należało. Z pośpiechem zamykała drzwi,
1112   2, I  |                     widać było sypialny pokój z dwoma usłanymi łóżkami i
1113   2, I  |                    drzwiami otwierającymi się z jednej tylko strony widok
1114   2, I  |                     białych i gładkich rękach z uśmiechem zaczął:~-Widzę,
1115   2, I  |                      swych trzymając mówił to z tak serdecznym połączeniem
1116   2, I  |          przyzwyczajenia brużdżą w stosunkach z innymi, ale nie ze mną -
1117   2, I  |                       Zupełnie już ośmielona, z figlarnym błyskiem oczu,
1118   2, I  |                 Siadając obok niej na kanapie z uśmiechem odpowiedział:~-
1119   2, I  |                  objedzenia się marcepanami i z uszanowaniem spogląda na
1120   2, I  |                     oczy gorzkie prawdy mówi. Z początku mię tym zdziwiłaś,
1121   2, I  |             dyscypliny jeden grzech spadał im z pleców...~- Gdyby wszystkie
1122   2, I  |                       wszystkie twoje grzechy z pleców ci zrzucić, trzeba
1123   2, I  |                 jeszcze.~Śmiech jej przecież, z początku swobodny i trochę
1124   2, I  |                   obejrzałeś swoje majątki? A z tym okropnym przyzwyczajeniem...
1125   2, I  |                     Na koniec i najbardziej - z żywością przerwała - to
1126   2, I  |                     to twoje dziwne, okropne, z paskudnego tego świata,
1127   2, I  |                     że cierpiałem okropnie... Z początku zadawano mi znaczne
1128   2, I  |                        że pojedynkowałeś się! Z kim? o co?~Z ostrym, nerwowym
1129   2, I  |              pojedynkowałeś się! Z kim? o co?~Z ostrym, nerwowym śmiechem
1130   2, I  |                  cynizmu, gdy odpowiedział:~- Z kim? mniejsza o to! O co?
1131   2, I  |                  krótko rzekł Różyc.~Słowa te z prostotą wymówione ułagodziły
1132   2, I  |                 ułagodziły ją w mgnieniu oka. Z powagą jednak mówić zaczęła:~-
1133   2, I  |                 ciągłej styczności ze służbą, z parobkami, z robotnikami,
1134   2, I  |                       ze służbą, z parobkami, z robotnikami, a tak przy
1135   2, I  |                       siebie myśl odwracając, z zamyśleniem wymówiła:~-
1136   2, I  |                       Zgadnij! - zażartował i z ciekawością na nią patrzał.~
1137   2, I  |                   pojęcia, kuzynko, jak lubię z tobą rozmawiać, Zupełnie
1138   2, I  |                       i nie odjechali? Wstała z :kanapy, a zupełnie jednocześnie
1139   2, I  |                       a zupełnie jednocześnie z nią podniosła się z ziemi
1140   2, I  |              jednocześnie z nią podniosła się z ziemi siedząca dotąd u jej
1141   2, I  |                  zaraz podać herbatę...~Różyc z żywym poruszeniem upewnił,
1142   2, I  |                     nie jadłeś!~Prędko wyszła z pokoju, a razem z nią, tuż
1143   2, I  |                      wyszła z pokoju, a razem z nią, tuż przy jej tołubku,
1144   2, I  |                      mamo, chcę konfiturzek !~Z całej; dość osobliwej rozmowy
1145   2, I  |              zamieniła już w sieni kilka słów z kupcami i na koniec do bawialnego
1146   2, I  |                  portrety na ścianie, toaleta z wielkim lustrem i rzeźbami,
1147   2, I  |                  zgrabną i już wysmukłą kibić z jasnymi, krótko uciętymi
1148   2, I  |                     nieco podlatywały, wyszła z pokoju: Matka szepnęła jej
1149   2, I  |                      i Stasiu.~Różyc prędko i z pewną gwałtownością w ruchu
1150   2, I  |                      Przyjechałeś tu przecież z Korczyna.~- Skądże wiesz?.:.~-
1151   2, I  |                    odrzekł.~- Ale na koniec - Ż coraz większą irytacją wołała -
1152   2, I  |                     większą irytacją wołała - z czego ona, na nieszczęście
1153   2, I  |           Szczególniej od tej swojej historii z Zygmuntem Korczyńskim zrobiła
1154   2, I  |                 poręcz kanapy plecy opierając z na wpół żartobliwą, a na
1155   2, I  |                   który daje nam wiedzieć, że z tą właśnie kobietą wychylić
1156   2, I  |                  Zmieniłem taktykę i zacząłem z tonu obiektywnego... ożywiła
1157   2, I  |                       ci się podoba, ożeń się z nią...~Różyc rękę z łyżeczką
1158   2, I  |                       się z nią...~Różyc rękę z łyżeczką na stół opuścił,
1159   2, I  |                  Gdyby się oko w oko spotkała z moją księżną ciocią, chybaby
1160   2, I  |                   bardzo można, ale żenić się z nimi - impossible. .~- Amfibie!-
1161   2, I  |                   słowem, nie wiedzieć kto...~Z błyszczącymi od gniewu oczami
1162   2, I  |               pogardzenia nie jest...~Kirłowa z wielką powagą i stanowczością
1163   2, I  |                   stanowczością rzekła:~- Nic z tego nie będzie, mój drogi.
1164   2, I  |                    sposób myślenia...~Słuchał z zajęciem; czoło i brwi mu
1165   2, I  |                  wyobraźni...~- Więc ożeń się z nią! - nie dbając jakby
1166   2, I  |                  sprężyną podjęta, skoczyła i z pokoju wybiegła. Wraz z
1167   2, I  |                       z pokoju wybiegła. Wraz z nią, naturalnie, podobna
1168   2, I  |                  Różyc sam jeden pozostawszy, z czołem na obie dłonie opuszczonym,
1169   2, I  |                   dłonie opuszczonym, słyszał z głębi domu tu dochodzące
1170   2, I  |                dochodziły tu przez wąską sień z drugiej połowy domu. Na
1171   2, I  |                 człowiek w wytwornym ubraniu, z ufryzowanymi włosami nad
1172   2, I  |                       małego domu i odgadywał z nich to życie, które w nim
1173   2, I  |                      pracy, trosk i zmartwień z tym małym mająteczkiem,
1174   2, I  |                       tym małym mająteczkiem, z dziećmi...~Do głębi ujęta
1175   2, I  |                      u Korczyńskiego i Marty; z każdym rokiem przybywało
1176   2, I  |                     dobrze nawet idzie, tylko z wychowaniem dzieci bieda.~-
1177   2, I  |                 oddała marząc sobie, że jeden z nich gospodarzem na Olszynce
1178   2, I  |                     zostanie, a drugi w świat z zawodem jakim pójdzie. Ale
1179   2, I  |                  kosztują. Czasem sobie włosy z głowy wydziera przemyśliwając,
1180   2, I  |                        Wszystko to opowiadała z policzkiem na dłoni opartym
1181   2, I  |                          Trzydzieści cztery - z niejakim zdziwieniem odpowiedziała.~-
1182   2, I  |                     jej nie przerwał. Powoli, z przestankami, bo znużenie
1183   2, I  |                 niemożliwym.~Kirłowa słuchała z uwagą, potem dość długo
1184   2, I  |                         Dziękuję ci - zaczęła z cicha - dziękuję, dziękuję,
1185   2, I  |               przedmiotu rozmowy, ale zarazem z częstym wahaniem się głosu
1186   2, I  |                      dla ciebie nie wynikłoby z tego układu nic dobrego...
1187   2, I  |                      do komina jeździł i syna z sobą woził. W szkołach trzy
1188   2, I  |                       Tak już przywykł... ale z tymi przyzwyczajeniami jakżeby
1189   2, I  |                       wiem, że nic by dobrego z tego nie wynikło... Nie
1190   2, I  |                  zaczęła. -- Poszłam za niego z miłości, nikt mię nie zmuszał,
1191   2, I  |                   przywiązania dla człowieka, z którym choć czas jakiś przeżyło
1192   2, I  |                  zrozumiesz, jaki to węzeł!~- Z tym wszystkim nie chcesz,
1193   2, I  |                     nie podołał i wyniknęłaby z tego szkoda dla twoich majątków...
1194   2, I  |                   chorym człowieku, bo wyraz, z jakim patrzył na krewną
1195   2, I  |               trzymając i w twarz jej patrząc z widoczną nieśmiałością dokończył:~-
1196   2, I  |             wdzięczności.~- Dziękuję - rzekła z cicha - i przyjmuję... od
1197   2, I  |                    przeszło sześć godzin, jak z domu wyjechałem:~- Boże
1198   2, I  |                    Trudno... nie podobna!~Ona z bólem na niego patrzała.~-
1199   2, I  |                 ratunek byłby w ożenieniu się z kobietą rozsądną, szlachetną
1200   2, I  |                     dłoń uderzając zawołała i z wesołym znowu spojrzeniem
1201   2, I  |                      było, że śpieszył bardzo z odjazdem i że wszystko na
1202   2, I  |              przestawało, ale Kirłowa zbiegła z ganku i przy stopniu karety
1203   2, I  |                  mówiłam ci o Justynie. Kpij, z cioci księżny i ze wszystkich
1204   2, I  |                     Staś zawzięcie bawili się z najmłodszą siostrą strasząc
1205   2, I  |                      niż kiedy rozczochrana i z tołubka swojego rozebrana
1206   2, I  |                    udając tylko, że się lęka, z zanoszącym się śmiechem
1207   2, I  |              stanowisk swych nie opuszczając, z postawami pełnymi powagi,
1208   2, I  |             wprowadziła i po krótkiej jeszcze z nimi sprzeczce prędko, z
1209   2, I  |                      z nimi sprzeczce prędko, z niejakim rozmachem pióra
1210   2, I  |                     wybrzeżu rzeki rozsypaną. Z wilgotnej łąki, która spływała
1211   2, I  |                   szeregiem chat, Teraz także z gromadką powracających do
1212   2, I  |                       Kirłowa na ganku stojąc z daleka ich spostrzegła.
1213   2, I  |                       spostrzegła. Wiedziała, z czym przychodzą, ale w tej
1214   2, I  |                  połowie dzieląc się zbiorami z ich właścicielką. Po prostu,
1215   2, I  |                   niewymowne szczęście tryska z jej twarzy, gdy spostrzeże
1216   2, I  |                   swego poprzedzając.~- Co ja z tym fantem pocznę? - z widoczną
1217   2, I  |                     ja z tym fantem pocznę? - z widoczną troską szepnęła
1218   2, I  |            najpoczciwszego sąsiada! Znają się z sobą od dzieciństwa, więc
1219   2, I  |                       nie przychodzą!~Zbiegła z ganku, prędko przeszła dziedziniec
1220   2, I  |                 uprowadzała chłopskie dzieci.~Z warkoczem lnianych włosów
1221   2, I  |                     swym, wysmukły i zgrabny, z lufą fuzji zza ramienia
1222   2, I  |                 Korczyński rozprawiał o czymś z ożywieniem wielkim i częstymi,
1223   2, I  |                       gestami. Nadawało mu to z daleka pozór niepospolitej
1224   2, I  |                     paru godzin wiele zapewne z towarzyszką swą mówić musiał,
1225   2, I  |                      ona przestała go słuchać z ciekawością w ożywionych
1226   2, I  |                   przyjaciół zgadzających się z sobą we wszystkim i razem
1227   2, I  |                 mówienia zachęcać młodzieńca. Z oddalenia, w jakim się znajdowała,
1228   2, I  |                      całe okresy żywcem jakby z mądrej jakiejś książki wyjęte,
1229   2, I  |                    swego niskiego siedzenia i z powolnością ruchów zdradzającą
1230   2, I  |                   wygłaszającego i myśliciela z chmurnymi trochę oczami
1231   2, I  |                   dziecinnym czołem; ona szła z pochyloną nieco głową, z
1232   2, I  |                      z pochyloną nieco głową, z opuszczonymi w dół powiekami
1233   2, II |               południa brakowało, gdy Justyna z olśniewającej ulewy słonecznego
1234   2, II |                    roślin, która w połączeniu z jasną barwą jej sukni i
1235   2, II |                  rumieńcami policzków czyniła z niej upostaciowanie rozkwitłego
1236   2, II |                  głośno zanuciła:~Lecą liście z drzew, co wyrosły wolne,~
1237   2, II |                ubranie, panienka zaś, wątła i z żółtawą cerą, cała w muślinach,
1238   2, II |                     tam do jej pokoju weszłam z kawą i przekąską dla doktora
1239   2, II |                   ciotko, i lecz się, pogadaj z doktorem i pogadaj!" A żeby
1240   2, II |                  zechcę! ~Kiedy Marta prędko, z rozmachiwaniem ramioni trzęsieniem
1241   2, II |                       i Leonia prędko także i z ożywionymi gestami cicho
1242   2, II |                 porozumieli się ze &127;sobą, z sali wybiegli. Justyna powolnym
1243   2, II |                     rozumiem, ciotko wymówiła z cicha.~- Już?... rozumiesz? -
1244   2, II |                          Już?... rozumiesz? - z trochę zjadliwym śmiechem
1245   2, II |                  nabiegło krwistym rumieńcem. Z tym rumieńcem na czole i
1246   2, II |                       myślisz, panienko?... - z cicha zaczęła. - Może ty
1247   2, II |                       to chłop! ha? Pobaw się z kamuszkiem, pobaw się, co
1248   2, II |                     pobaw się, co to szkodzi? z nudy, z melancholii! Na
1249   2, II |                        co to szkodzi? z nudy, z melancholii! Na pociechę
1250   2, II |                       śmiejący się podlotek i z radosnym błyskaniem oczu
1251   2, II |                    otóż ciocia będzie musiała z doktorem porozmawiać! Już
1252   2, II |                       dały kroki dwu mężczyzn z pokoju pani Emilii ku sali
1253   2, II |                       podrzucona, porwała się z miejsca i kilku susami salę
1254   2, II |                   wysoko za sobą podrzucając, z głośnym tętentem stóp przebiegła
1255   2, II |               spiżarnia. Biegnąc już wydobyła z kieszeni wielki klucz, który
1256   2, II |               dopadłszy drzwi spiżarni drżącą z pośpiechu ręką w zamku obracać
1257   2, II |                        za sobą i za nią drzwi z trzaskiem na klucz zamykając.
1258   2, II |                     tej bawiono się wybornie. Z czołem do drzwi przyciśniętym
1259   2, II |                 przepędzili oni w tym miejscu z tą wielką, gderliwą i często
1260   2, II |                 głosem te stare pieśni, które z dala od dworu unosiły się
1261   2, II |                   mizerna, podstarzała panna, Z twarzą przypominającą uwiędłą
1262   2, II |                    przed nimi wysmukły fellah z oliwkową cerą, ognistym
1263   2, II |                oliwkowy fellah, zbudziło ją i z łóżka zerwało wołanie pani
1264   2, II |                  uprosił ją, aby przeszła się z nim po ogrodzie. Wahała
1265   2, II |                       biegając rozbiła flakon z perfumą i flaszkę z lekarstwem,
1266   2, II |                    flakon z perfumą i flaszkę z lekarstwem, ale co pewna,
1267   2, II |                     ze współ czuciem gorącym, z gorliwością nieopisaną poiła
1268   2, II |                      ocierała ją, pocieszała. Z przyzwyczajenia już tylko
1269   2, II |                      przybrudzonym szlafroku, z trochą własnych włosów rozczochranych
1270   2, II |                       na pozór nie łączyło go z żoną, Benedykt dowiedziawszy
1271   2, II |                       i przywiezienia lekarza z bliskiego miasteczka, wielkie
1272   2, II |                     do pokojów żony i wkrótce z nich wybiegł obu dłońmi
1273   2, II |                       zagadał:~- Nieszczęście z tymi babami! Biedna kobieta!
1274   2, II |                 żadnej dopytać się nie można!~Z ganku potężnym swym głosem
1275   2, II |                       błyskawicą po lekarza i z lekarzem.~Około południa
1276   2, II |                    haftach leżała na pościeli z zamkniętymi oczami, z wyrazem
1277   2, II |                pościeli z zamkniętymi oczami, z wyrazem tak cichego i łagodnego
1278   2, II |                    odjeździe doktora, smutnie z robótką w ręku w kąciku
1279   2, II |                       Pan Darzecki przyjechał z młodszymi panienkami, Benedykt
1280   2, II |                 warszawskie pantofelki... Ale z włosami? co tu robić z włosami?~-
1281   2, II |                    Ale z włosami? co tu robić z włosami?~- Zwiążę je wstążką! -
1282   2, II |                kokarda.~Kiedy Leonia odbiegła z dala już i głośno panny
1283   2, II |                  postacie rozmijały się wciąż z przechadzającymi się także
1284   2, II |                      pogadance. W rogu salonu z otwartą książką w ręku siedział
1285   2, II |               wzrokiem wpatrywał się w ojca i z kolei w siostrę. Widać też
1286   2, II |                      Doskonałe przeciwieństwo z panem domu przedstawiał
1287   2, II |                    trochę drobniejszym, niżby z natury wypadało, z lekkim
1288   2, II |                      niżby z natury wypadało, z lekkim poskrzypywaniem błyszczącego
1289   2, II |                  bocznego stolika poskoczył i z uśmiechem prawie zalotnym
1290   2, II |                  obiadem nie palę nigdy - rąk z kieszeni nie wyjmując i
1291   2, II |                    odmówił Darzecki.~Benedykt z wyrazem prośby popatrzył
1292   2, II |               Przywiozłem takich parę pudełek z miasta na wypadek takich
1293   2, II |                Dziękuję, nie - powtórzył gość z ledwie spostrzegalnym i
1294   2, II |            podtrzymywać się wzajem, chociażby z ujmą własną... tak, chociaż-by
1295   2, II |                     własną... tak, chociaż-by z ujmą. Człowiek cywilizowany
1296   2, II |                     osadzona, uczyniła drugie z rzędu, zaledwie dostrzegalne
1297   2, II |                      wołała Leonia. ~Benedykt z rodzajem osłupienia na te
1298   2, II |                siedział Witold. Pierwszy raz, z siedzenia swego nie powstając,
1299   2, II |                   chciała...~Gniewnej ironii, z jaką to wymówił, nie dosłyszawszy,
1300   2, II |                     to widziałam...~I prędko, z zachwyceniem takim, że aż
1301   2, II |                     Tę sumkę właśnie, o którą z przykrością, z rzetelną
1302   2, II |                        o którą z przykrością, z rzetelną przykrością upominam
1303   2, II |                    się u ciebie, przeznaczamy z żoną na jej wyprawę...~-
1304   2, II |                   bardzo kosztowne. Fortepian z Paryża sprowadzić musimy.
1305   2, II |                      tym, ale co pewna, to że z pozoru wyglądał na osłupiałego
1306   2, II |                      przygryzał, aż na koniec z cicha wymówił:~- Może byście
1307   2, II |                 rozległo się jakby klaśnięcie z bicza, a po wąskich ustach
1308   2, II |                    paluszkach przed nimi idąc z oczami ku Korczyńskiemu
1309   2, II |                       posągi, choć gipsowe...~Z nowego osłupienia budząc
1310   2, II |                       czy co? Ruszaj mi zaraz z drogi i rozmawiać nie przeszkadzaj!~
1311   2, II |                       nie przeszkadzaj!~Znowu z tym samym połączeniem śmiechu
1312   2, II |                 odbiegającymi córkami patrząc z pobłażliwym uśmiechem mówił:~-
1313   2, II |                    nie narzekam; w porównaniu z innymi w interesach stoję
1314   2, II |                   wychodzić było można prosto z jadalnej sali... córki moje
1315   2, II |                podnosiło, folgi trochę dając, z całych sił przecież hamując
1316   2, II |                 czwartą tonu głos podnosząc i z widoczniejszym niż kiedy
1317   2, II |                     stosunki familijne. Jedna z ciotek moich wysokie zajmuje
1318   2, II |                  książęcemu prawie urządzony. Z tych dwóch źródeł płyną
1319   2, II |                    kochany szwagrze, ponieważ z przykrością, z rzetelną
1320   2, II |                       ponieważ z przykrością, z rzetelną przykrością przychodzi
1321   2, II |                        najzupełniejszą rację!~Z powierzchowności sądząc
1322   2, II |                   wypłacenia tej sumy. Potem, z kolei, eksplikował się z
1323   2, II |                      z kolei, eksplikował się z przyczyn, które tę wypłatę
1324   2, II |                     koniec, Darzecki u jednej z kanap otoczonych fotelami
1325   2, II |                poskrzypujące kroki i na jeden z fotelów opuścił się w ten
1326   2, II |                    sam spodziewa się osiągnąć z powiększonej swej gorzelni
1327   2, II |                olejarni; o łączeniu przemysłu z gospodarstwem rolnym; o
1328   2, II |                       wiadomej sumy u jednego z kapitalistów miejskich,
1329   2, II |                       kapitalistów miejskich, z którym on sam posiada niejakie
1330   2, II |                      Korczyński jednemu tylko z tych punktów rację przyznawał:
1331   2, II |                sprzedaży lasu myśleć będzie i z kapitalistą zaznajomi się.
1332   2, II |                        chociaż jakim sposobem z tej lichwy wylezie, gdy
1333   2, II |                       zamyślił się najmłodszy z trzech niegdyś braci Korczyńskich,
1334   2, II |                          tego... tych, którzy z nim razem... Po chwili dokończył:~-
1335   2, II |                    wzniósł ku sufitowi. Potem z westchnieniem zaczął: ~-
1336   2, II |                        na nieszczęście, każdy z nas mniej albo więcej ulega,
1337   2, II |                    głośno przerwał Benedykt i z przekonaniem, prawie z zapałem
1338   2, II |                      i z przekonaniem, prawie z zapałem dokończył: - Szwagier
1339   2, II |                      cienkie i mieszające się z sobą głosy panienek, które
1340   2, II |                      rząd ustawionych siedząc z ptaszęcymi ruchami ładnych
1341   2, II |                Najmodniejsze teraz pantofelki z szarego płótna ze skórzanymi
1342   2, II |                       dla mnie najpiękniejsze z wyzłacanej skórki... tylko
1343   2, II |                    uszczęśliwiać. Słuchał ich z trochę posępnym, a trochę
1344   2, II |                          Cóż szwagier chce? - z niezwykłym ożywieniem ukochanego
1345   2, II |                      bardzo wytwornego kroju, z lekka na ramiona zarzuconym,
1346   2, II |                 pragnie tego, czego nie ma...~Z tymi słowami i przy odgłosach
1347   2, II |                   wsiadał.~Korczyński zawołał z ganku na stajennego chłopcu,
1348   2, II |                      przed wyjechaniem w pole z synem się rozmówić. Innym
1349   2, II |                     łaskaw porozmawiać trochę z wujem i na ganek go przeprowadzić?~
1350   2, II |                   zwrócony ,stał przed jednym z okien, powoli zwrócił się
1351   2, II |                       Dlaczego obchodzisz się z wujem tak, jak gdyby to
1352   2, II |                    gdyby to był twój koleżka, z którym wolno ci rozmawiać
1353   2, II |                   odjeżdżał, ukłoniłeś mu się z daleka i nie wyszedłeś nawet
1354   2, II |                       swoim słowem może teraz z największego kłopotu wybawić?
1355   2, II |                      cię i zmartwić.~Benedykt z irytacją wybuchnął:~- Facecja!
1356   2, II |                      dlaczego tak postępujesz z wujem?~Smutne dotąd oczy
1357   2, II |                przepojony ogniem.~- Dlatego - z kolei wybuchnął Witold -
1358   2, II |                   Patrzcie, jaki mi sędzia! - z ironią wymówił. - Jeszcze
1359   2, II |                        Nie uprzejmym, ojcze - z cicha poprawił Witold -
1360   2, II |                   konieczności? Zapewne, może z Darzeckim obchodzę się trochę...
1361   2, II |                  trochę... trochę inaczej niż z innymi, ależ on prawie los
1362   2, II |                 paryskie fortepiany, stosunki z tym kapitalistą i za-chwia-nie
1363   2, II |                  wyrazy młody chłopak wymówił z tak wy bornym naśladowaniem
1364   2, II |                      Bardzo jednak poważnie i z powracającym gniewem odrzucił:~-
1365   2, II |                  postępowi kobiet popełnionym z wybuchającym na nowo zapałem
1366   2, II |                     ojcze, konsumentki, które z pewnością nic nigdy dla
1367   2, II |                   Dawno już, mój ojcze, mówić z tobą chciałem o niej; ale
1368   2, II |             namiętniej powtarzał Korczyński i z oczu ciskał błyskawice.
1369   2, II |                      szerokim krokiem wyszedł z salonu. Witold pozostał
1370   2, II |                       przykuty, bardzo blady, z zagryzioną wargą i gorejącym
1371   2, II |                       ojca i syna, starły się z sobą i scenę tę wykrzesałyły.
1372   2, II |               podobieństwo to stało się jedną z przyczyn gwałtowności starcia,
1373   2, II |                      na pobladłej jego twarzy z wyrazem gryzącego żalu.
1374   2, II |                  zamiast czapki swój kapelusz z szerokimi brzegami, bo słońce
1375   2, II |                   podnosząc schylonej twarzy, z której długie wąsy aż na
1376   2, II |                      jeźdźcem; wysoki, silny, z grzbietem końskim jakby
1377   2, II |                     lecz zgrabnym wierzchowcu z siłą i mimowiedną fantazją
1378   2, II |                    jakąś szlachetną, dzielną, z błękitnych mgieł przeszłości
1379   2, II |                  wargę wzrok utkwił w ziemię. Z gorzkiego i gniewnego zamyślenia
1380   2, II |                  mocno rozczochranych włosów, z twarzą wielką, o rysach
1381   2, II |                       niewinności i wesołości z grubością rysów, czerwonością
1382   2, II |                zrudziałe buty ubranego ciała. Z szerokich pleców tego wielkiego,
1383   2, II |                      głowę wtulił w ramiona i z gapiowatym śmiechem zaszeptał
1384   2, II |                    czapki na głowie nie masz?~Z tą samą mimiką chłopiec
1385   2, II |                       czarny ponter wyskoczył z kuchni; w pobliżu której
1386   2, II |                brzegiem wysokiej góry, szybko z niej zstępować zaczęli ku
1387   2, II |                    zdrowi, chwała Bogu!~- Już z pięć dni w okolicy waszej
1388   2, II |                  zabronić nie może przestawać z wami i być przyjacielem
1389   2, II |                     łódka mała, w której wnet z towarzyszem swoim usiądzie,
1390   2, II |                   wody i gwarzyć całym sercem z tym towarzyszem swym, z
1391   2, II |                       z tym towarzyszem swym, z którym ileż razy w dziecinnych
1392   2, II |             późniejszych latach zbiegał razem z tej góry i, tak jak teraz,
1393   2, II |                     chwili na kształt posążka z czarnego marmuru siedział
1394   2, II |                      usposobieniach podobnych z muzyki Orzelskiego. Uszczęśliwiony
1395   2, II |                       przyniesionym mu, stary z pomocą córki ubrał się co
1396   2, II |                      się co najprędzej i wraz z nią na dół zszedłszy z rozkoszą
1397   2, II |                   wraz z nią na dół zszedłszy z rozkoszą wygrywał teraz
1398   2, II |                   zakończył czwartą czy piątą z rzędu odegraną kompozycję
1399   2, II |               uśmiechniętych ust przykładając z rozkosznym cmoknięciem wymówił:~-
1400   2, II |                  koncercie, oznajmiła ona, że z podaniem obiadu na powrót
1401   2, II |                   popatrzał. Potem ostrożnie, z pieczołowitością troskliwej
1402   2, II |                     podłużnym pudle składając z innym nieco jak wprzódy,
1403   2, II |                        dobra rzecz śniadanie! Z rana, przy kawie, tylko
1404   2, II |                   panna Marta tego syrka dała z kminkiem i szyneczki..,
1405   2, II |                bifsztyk u nas robią nie te...~Z tymi słowami, wyprostowany,
1406   2, II |                       przy stole już siedział z serweta na piersi rozpostartą
1407   2, II |                    nad talerzem szynki, którą z taką samą starannością i
1408   2, II |                    samą starannością i uwagą, z jaką na skrzypcach wygrywał
1409   2, II |               wygrywając czyniła to widocznie z musu tylko i konieczności,
1410   2, II |                  nieco nad klawiaturą twarzą, z zajęciem, szukać na niej
1411   2, II |           przyciszonych akordów, przy których z cicha też zanuciła:~Lecą
1412   2, II |                     też zanuciła:~Lecą liście z drzew, co wyrosły wolne,~
1413   2, II |                policzki, oczy błysnęły.~Nagle z krzesła zerwać się chciała,
1414   2, II |                      ze snopem dzikich roślin z pola przyniosła, przerwał
1415   2, II |                  dziwna! nie zażartował wcale z siedzącego naprzeciw otwartych
1416   2, II |                       ale owszem, przesłał mu z dala bardzo uprzejme powitanie.
1417   2, II |                   powitanie. Do salonu wszedł z kapeluszem w ręku, ze sztywnym
1418   2, II |                    jak to bywało najczęściej, z żartobliwą galanterią, nie
1419   2, II |                       nie spojrzał jej w oczy z drwiącą admiracją, ale przeciwnie,
1420   2, II |                       przeciwnie, zbliżył się z zupełną powagą w postawie
1421   2, II |                     ją bardzo chłodno, ale on z głębokim prawie ukłonem
1422   2, II |               uśmiechu przemówił:~- Winszuję, z całego serca winszuję i
1423   2, II |                      na pościeli wyciągnięta, z zamkniętymi powiekami, spod
1424   2, II |                 krześle, co chwilę usypiała i z gwałtownymi ruchami głowy
1425   2, II |                  czasu szeroko poziewała albo z wyrazem znudzenia i niezadowolenia
1426   2, II |                     Pani Emilia dość raźnie i z uśmiechem, który od razu
1427   2, II |                 buduaru swego wyjdzie. Teresa z radości nad polepszeniem
1428   2, II |                       jeszcze osłabionym, ale z ubrania i twarzy prawie
1429   2, II |                    działających na jej nerwy. Z Kirłą łączył ją stosunek
1430   2, II |                    lekko zbiegać ze wschodów, z których zazwyczaj ją znoszono.
1431   2, II |                       swym pąsowym szezlongu, z udaną powagą oznajmił, że
1432   2, II |                  ciekawą nowinę, Obie kobiety z upragnieniem wpatrzyły się
1433   2, II |                 wpatrzyły się w niego; on zaś z odpowiednią okoliczności
1434   2, II |                      opowiedział, że przybywa z Wołowszczyzny, której dziedzic,
1435   2, II |                 przyjechać i Kirło pośpieszył z oznajmieniem paniom tej
1436   2, II |                    łzami. Ze śmiechem i razem z płaczem rzuciła się ku pani
1437   2, II |                  ziemi kolana jej ucałowała i z pokoju drobniejszym jeszcze
1438   2, II |                przestraszyła! Któż to widział z takim impetem wpadać! -
1439   2, II |                   jaki przyjeżdża? - dostając z szuflady żądany przedmiot
1440   2, II |                          Może i przyjeżdża! - z figlarnym mruganiemi kręceniem
1441   2, II |              przysiadłszy przy niej ręce jej, z któ rej brudne serwety wypadły,
1442   2, II | Trzydziestokilkoletnia dziewczyna porwała się z ziemi i chichocąc, skocznego
1443   2, II |                najdrobniejszym swym kroczkiem z pokoju wyfrunęła.~W buduarze
1444   2, II |                    zaczęła Kirle wyrzucać, że z niej żartował.~- Ona jest
1445   2, II |                 kochaną jestem...~- Jedyna! - z wyrzutem zaszeptał Kirło
1446   2, II |                 smutnym życiu. Zwierzanie się z jednej strony, a wyrażanie
1447   2, II |                     współczucia i uwielbienia z drugiej trwało kilka minut,
1448   2, II |                   czym Kirło budząc się jakby z upojenia, w które go zbliżenie
1449   2, II |                    się do sąsiadki wprawiało, z westchnieniem i omglonymi
1450   2, II |                       jest panną Orzelską; że z nasuniętej myśli ożenienia
1451   2, II |                nasuniętej myśli ożenienia się z nią śmiał się zrazu i żartował,
1452   2, II |                     kto wie? czy nie wyniknie z tego naprawdę ta dziwna
1453   2, II |                 ratunku schwyci się ożenienia z osobą, która mu się bardzo
1454   2, II |                       w Wołowszćzyźnie, długo z nim rozmawiała i przyjechała
1455   2, II |                  dobrą już drogę wprowadziła.~Z postawy i sposobu wysłowiania
1456   2, II |                    której imię wymawiał teraz z uszanowaniem, może mimowolnym,
1457   2, II |                   sypialni wysłuchawszy kanwę z wyszytą różą na ziemię rzuciła
1458   2, II |                        gdzie usłyszaną nowinę z niezmiernie żywymi gestami
1459   2, II |                   znajdujących się tam łóżek, z wy krzywioną na głowie kokardą,
1460   2, II |                     żartować ze mnie!~A potem z żałosnym westchnieniem:~-
1461   2, II |                przyjemny... jak zagawędzi się z nim, pewno o lekarstwie
1462   2, II |                     zapomniała, użalając się, z pokoju wybiegła. Marta podniosła
1463   2, II |                      naprawdę żenić się myśli z biedną dziewczyną. Cieszę
1464   2, II |                       się, życzę, winszuję...~Z rozjaśnionego jej czoła
1465   2, II |                       idąc znowu oburkliwie i z ironią rzuciła:~- Nie melancholizuj
1466   2, II |                      synogarlica to Teresa...~Z tymi słowami z pokoju wyszła.
1467   2, II |                      Teresa...~Z tymi słowami z pokoju wyszła. Justyna u
1468   2, II |                        Ale teraz igła wypadła z jej palców. Lepiej od wszystkich
1469   2, II |               uszanowaniem i tą badawczością, z jakimi mężczyzna zbliża
1470   2, II |                      że lada dzień złoty owoc z czarodziejskiej jabłoni
1471   2, II |               wyglądała jednak na szczęśliwą. Z pobladłą cerą, zmarszczonym
1472   2, II |               Wypadkiem oczy jej spotkały się z leżącą na stole niewielką
1473   2, II |                   dwoma wyzłoconymi literami: Z. K. Wczoraj książkę tę wraz
1474   2, II |                       Wczoraj książkę tę wraz z małym, pachnącym listem
1475   2, II |                  przywiózł dla niej posłaniec z Osowiec. Przysunęła ją ku
1476   2, II |                Przysunęła ją ku sobie, wyjęła z niej pachnącą, cieniutką
1477   2, II |            kogokolwiek kochasz? Cóż stało się z tą, którą niegdyś nazywałem
1478   2, II |                       istotę zimną i trzeźwą, z pospolitością życia pogodzoną,
1479   2, II |                pospolitością życia pogodzoną, z prawami świata liczącą się
1480   2, II |                      i zapytuję: co stało się z tamtą? Próbuję wskrzesić
1481   2, II |                     choć na chwilę dla ciebie z martwych powstanę, może
1482   2, II |                     mi kiedy długo sam na sam z tobą porozmawiać. Wytłumaczę
1483   2, II |                   wspomnień biła jej do głowy z tej małej książki, którą
1484   2, II |                    wspólnych ich sił wymagał, z głowami ku sobie pochylonymi,
1485   2, II |                 głowami ku sobie pochylonymi, z oczami utkwionymi w te francuskie
1486   2, II |                     go klęczącego przed nią i z dumą u jej stóp złożoną
1487   2, II |                      która w prostym naczyniu z polewanej gliny stała na
1488   2, II |                      ze sobą łodygi i kwiaty. Z rana Benedykt Korczyński
1489   2, II |                    stroskany wysłał ją w pole z zapytaniem do rządcy o ilość
1490   2, II |                       ani dziejów.Teraz każdą z nich nazwać mogła po imieniu,
1491   2, II |                późnego lata lub jesieni znika z ziemi, którą stroiła. Czy
1492   2, II |                      słuszny, zgrabny chłopak z błękitnymi jak turkusy oczami,
1493   2, II |                 pamięta całą tę lekcję wziętą z tak rumianych, a tak przecież
1494   2, II |           Bohatyrowicza. Ta delikatna łodyżka z mnóstwem trójkątnych i w
1495   2, II |                   kukawki, szorstki i twardy, z szafirowym kwiatkiem służącym
1496   2, II |                     czyż nie jest szczęściem?~Z zamyślonym na ustach uśmiechem
1497   2, II |                      uśmiechem Justyna wyjęła z wielkiego bukietu gałązkę
1498   2, II |                  stanęła przed otwartym oknem z cieniutką i uperfumowaną
1499   2, II |                      szelestuszki, aż powoli, z namysłem - któż odgadnie?
1500   2, II |                namysłem - któż odgadnie? może z walką Justyna rozdarła ją