Tom, Rozdzial

3001   3, III|                       wspomnienie zaniosło ją z tego tłumu w głębie zaniemeńskiego
3002   3, III|                    dniach ostatnich usłyszała z płomiennych ust Witolda
3003   3, III|                       zapaloną lampą świeciła z góry tym domostwom i tym
3004   3, III|                 zjadało. Ledwie przywitał się z tym i owym; od początku
3005   3, III|                   kącie przy muzykantach stał z ramionami u piersi skrzyżowanymi
3006   3, III|               pochował... Widać pokłócili się z sobą, a może też wszystko
3007   3, III|                pomiędzy nimi już i rozerwane. Z drugiej strony, co się tam
3008   3, III|                      głową Justyny nieśmiało, z cicha mówił:~- Pani zapytuje,
3009   3, III|                     prawie wolałbym leżeć niż z takimi wątpliwościami żyć...~
3010   3, III|                    cichych tych słów słuchała z pochyloną głową i jak najprostsza
3011   3, III|                       namiętnej radości włosy z czoła odrzuciwszy gałązkę
3012   3, III|               kulawego konia pędzącą widział, z trudnością teraz poznawał.
3013   3, III|                      draperiami obwieszoną, a z tyłu w ogromną turniurę
3014   3, III|                     Było to arcydzieło krawca z najbliższego miasteczka,
3015   3, III|                 zapewne kupiła wielkie liście z pozłacanego papieru przystrajające
3016   3, III|                       osoby: pannę i kawalera z cienistej pomiędzy zasiekami
3017   3, III|                      w górze zeschłym palcem, z łuną radości na wyłysiałym
3018   3, III|                  czole wspominał:~- Dobry był z pana Dominika kompan...
3019   3, III|                      o stare historie prosił. Z drugiej strony szczupłą
3020   3, III|               wspomniał, bo zaraz sfiksuje... z cicha mówili.~A w gumnie
3021   3, III|                      różne wrażenia. Niektóre z kobiet usta pootwierały
3022   3, III|                        Żeby Julkowego Sargasa z tyłu jej na tej poduszce
3023   3, III|                     mnie pozwolić przejść, bo z moimi braćmi przywitać się
3024   3, III|                  przywitać się muszę...~Razem z braćmi, którzy ją otoczyli,
3025   3, III|                     widzieli się i rozmawiali z sobą, tedy śmiele przemawiać
3026   3, III|                       Od braci już słyszała i z czułych wejrzeń, które rzucał
3027   3, III|                    się i pora smęcenia; potem z nagła ją zapytał, czy da
3028   3, III|                       o tym wątpiła, bo gdyby z panem Jaśmontem dobrze znajomą
3029   3, III|                          Zaczął jej znowu coś z cicha mówić, a oczami rzucał
3030   3, III|                       piątą nogę.~Wtedy już i z braćmi, i z niektórymi dziewczętami
3031   3, III|                       Wtedy już i z braćmi, i z niektórymi dziewczętami
3032   3, III|                  naprawdę zapatrzył się w nie z upodobaniem szczerym i wielkim.
3033   3, III|                      pan będzie taki łaskaw i z panną Domuntówną w drugiej
3034   3, III|                      krakowiaka stanie, bo ja z pierwszą panną drużką w
3035   3, III|                       więc pary dobierały się z niejaką trudnością. Na koniec
3036   3, III|                    dobrało się ich dwanaście, z pierwszym drużbantem na
3037   3, III|                       na czele, który wolałby z Domuntówną, ale przez uszanowanie
3038   3, III|              uszanowanie dla zwyczaju i osoby z pierwszą drużką przodem
3039   3, III|                szczególnym nie wyróżniała się z gro na tancerek. Nie była
3040   3, III|                  ramieniu tancerza zwieszona, z półuśmiechem na pąsowych
3041   3, III|                 głowami kiwali i szeptali, że z tak piękną panną miło by
3042   3, III|                    się znajdujące, a tancerka z pierwszej pary, jak ptak
3043   3, III|                      radością i dumą szalony, z głośnym hołupcem nad ziemię
3044   3, III|                       nad ziemię się porwał i z ramieniem nieco podniesionym
3045   3, III|                  dłonie uderzały i chichotały z uwielbienia. Póki dął się,
3046   3, III|                       Po kilku zwrotach tańca z kolei jak wryty stanął i
3047   3, III|                     niestety!~I niepotrzebnie z Jankiem w zapasy wchodził,
3048   3, III|                     bo pokazało się, że wcale z czym popisywać się nie miał,
3049   3, III|               mężczyzna mógł taki cienki głos z siebie dobywać? W zamian
3050   3, III|                  zamian kruczowłosy Osipowicz z błękitnooką Cecylką Staniewską,
3051   3, III|                       I ogromny Domunt, znowu z malutką Siemaszczanką, jak
3052   3, III|                    malutką Siemaszczanką, jak z dzbankiem po wodę idący,
3053   3, III|                      odwróciła się do niego i z gumna wyszła. Wychodząc
3054   3, III|                     ramieniu kawalera, który, z jarzębiną u szarej siermiężki
3055   3, III|                 dalekiego skrętu rzeki, jakby z jej toni wyłaniającym się
3056   3, III|                    księżycem. Część młodzieży z zapalonymi papierosami wyszła
3057   3, III|                     niej wysmukły młodzieniec z cicha przemawiał:~- Tak,
3058   3, III|                     się musisz, ale nie tylko z książek... od życia i od
3059   3, III|                    Ludzi kochaj, ludzi badaj, z ludźmi żyj...~- A jak pojedziesz,
3060   3, III|               poważnie odpowiadał, że i motyl z grzędy na grzędę przelatuje,
3061   3, III|                człowiek ma czym podzielić się z przyjacielem dozgonnym.
3062   3, III|                zasępiona, głośno oddychając i z wydętymi usty, zdawała się
3063   3, III|                 chmury pełnej gromów tuż, tuż z niej wypaść mających. Jak
3064   3, III|                Justyny siedząc Jan cicho, ale z zapałem mówił:~- Pani zapytuje,
3065   3, III|                   hrabia albo arystokrat, aby z kwiatka na kwiatek przelatywać
3066   3, III|                     tym zapytaniem o mało się z płotka nie porwał.~- Ja
3067   3, III|                   pani mnie te pytania zadaje z przyczyny Jadwiśki.~Spoważniał,
3068   3, III|                     nie może, a tylko to pani z gruntu serca mojego żadnym
3069   3, III|                     nie przyrzekałem, a tylko z namowy stryja i przez uwagę
3070   3, III|             poczciwość byłbym może ożenił się z nią w czasie, gdyby insze
3071   3, III|                          Gumno, świron, chata z oświetlonymi oknami zakręciły
3072   3, III|                      zbiegającą jej do serca. Z cicha odpowiedziała:~- Wierzę!~
3073   3, III|                     na równe nogi zerwali się z płotka. Pomiędzy głowami
3074   3, III|                przeleciał i tylko szyję Janka z lekka drasnąwszy o kilka
3075   3, III|                  prędko schyliwszy się kamień z ziemi była podjęła i ramieniem
3076   3, III|                      wrzawa. Już i ci, którzy z papierosami na pole byli
3077   3, III|                    niej odjęły; niektórzy też z natury do złośliwych ucinków
3078   3, III|                       byli. Więc poważnie lub z pośmiewiskiem wypowiadane
3079   3, III|                     swoim kochaniem jak dziad z torbą niechcącemu w oczy
3080   3, III|                       ludzi ubijać jej wolno!~Z drugiej przecież strony
3081   3, III|                      Jakkolwiek sami przedtem z Jadwigi drwinkowali, teraz
3082   3, III|                    mnie nastraszyć, a później z mojego strachu drwinkować.
3083   3, III|                  pretensji nie mam, to i nikt z niej naigrawać się albo
3084   3, III|                   przyjdzie, wtedy ja spólnie z panami Domuntami postaram
3085   3, III|                Domuntami postaram się to jemu z głowy wybić!~Pod gruszą
3086   3, III|                       niego ujmować się mają? Z drugiej strony, Domuntowie
3087   3, III|                    drugiej strony, Domuntowie z kompanionami także uspokajać
3088   3, III|                      poprawił. Ucichli tedy i z pierwszym drużbantem poszli
3089   3, III|                      której końca połyskiwała z dala biała kapota jej dziadunia.
3090   3, III|                  bowiem po dokonaniu postępku z kamieniem, cała trzęsąca
3091   3, III|                    swego szukać i znalazła go z drugiej strony gumna na
3092   3, III|                  którymi znajdował się ekonom z Osowiec Jaśmont i dzierżawca
3093   3, III|                  dzierżawca Giecołd, historię z dwunastego roku o zmarłym
3094   3, III|                   kwiliła, a łzy jak paciorki z oczu jej na jego kapotę
3095   3, III|                       jedni tylko Obuchowicze z niezadowoleniem jeszcze
3096   3, III|                     powojowania żałując Jeden z nich nawet przed jednym
3097   3, III|                       nich nawet przed jednym z Siemaszków się zwierzał,
3098   3, III|                  śniło mu się, jakoby gruszki z drzewa rwał, z czego też
3099   3, III|                 jakoby gruszki z drzewa rwał, z czego też pewność czerpał,
3100   3, III|                       zupełnie już odwróciła. Z podwórka na uliczkę wybiegł
3101   3, III|                  biegającego i wykrzykującego z takim zapałem, że mu się
3102   3, III|                  przewodzić, dyrygować. Razem z nim na Niemen gości zapraszał
3103   3, III|                       biegnę! do usług! A kto z kim? Panno Kaźmiro! Panno
3104   3, III|                ciemnym borze i szerokim polu, z wysokiej góry, w bladym
3105   3, III|                      poniósł i już jej więcej z dłoni nie wypuścił. Dłoń
3106   3, III|                    nie wypuścił. Dłoń w dłoni z wysokiej góry ku przybrzeżnym
3107   3, III|                niekiedy dawnemu przyjacielowi z doświadczenia zaczerpniętych
3108   3, III|                     lipami na trawie wspólnie z żółtym Mucykiem, który u
3109   3, III|                   wąsem uśmiech drżeć zaczął. Z tym uśmiechem, powolnym
3110   3, III|                    panią spojrzawszy gawronem z otwartą gębą stanąłem, aż
3111   3, III|                      się ze mnie zaczęli?~Ona z cicha zachichotała:~- Czemużbym
3112   3, III|                       to kiedyś było! - głową z wysokim grzebieniem trzęsąc
3113   3, III|                       nasz Jerzy niejeden raz z narażeniem się poradą i
3114   3, III|                    borem, lasem, przymierając z głodu czasem. Potem zleciał
3115   3, III|                  popłynęły słowa:~Lecą liście z drzew, co wyrosły wolne,~
3116   3, III|                       grobie!...~I dziewczyna z zapłakanym okiem skarżyła
3117   3, III|                       zdrój w żałobie?~Jak tu z ziemi podnieść czoło,~Kiedy
3118   3, III|                     to ładnie,~Kiedy żołnierz z konia spadnie,~Koledzy nie
3119   3, III|                    boru, który czasem szumiał z cicha, jakby w głębinach
3120   3, III|                       poznać można było tylko z ich oczu ścigających szlaki
3121   3, III|                       powstawały, to znikały; z ruchu ręki Anzelma, machinalnie
3122   3, III|                      psa u nóg mu leżącego, i z głośnego, coraz głośniejszego
3123   3, III|                  poważną i tęskną, zasłuchany z bladym na ustach uśmiechem
3124   3, III|                      tylko kaszel dobywał się z jej piersi... Za rękę ją
3125   3, III|                          Nie trzeba płakać! - z powagą przemówił - płakaniem
3126   3, III|                       wieku rozłączyliśmy się z sobą, a znów spotkali dziadem
3127   3, III|                        Niechże mnie tedy pani z łaski swojej powie: czy
3128   3, III|                    moim jest przystojnie, ale z gruntu serca ją poprosić,
3129   3, III|                       godziną, kiedy młodzież z wysokiej góry ku rzece zbiegała,
3130   3, III|                   pokornie prosimy!~Na koniec z przywoływanym w ogrodzie
3131   3, III|                   rękę młodzieńca pochwycił i z niskimi ukłonami do wnętrza
3132   3, III|                  wnętrza domu go zapraszał.~- Z przyczyny interesu - mówił -
3133   3, III|                  przyczyny interesu - mówił - z przyczyny interesu w zabawie
3134   3, III|                     Po kilku minutach dopiero z tej zwikłanej mozaiki wyłaniały
3135   3, III|                     ogniem i potem, w których z dokładnością mistrzowskiej
3136   3, III|                    przyjacielem i bratem...~- Z dobrym targ dobry! - huknął
3137   3, III|             spochmurniał. Jednak wybiwszy się z tłumu żwawym ruchem na stole
3138   3, III|                      ruchem na stole usiadł i z tej wysokości wszystkie
3139   3, III|                      Korczyńskiego, a złożona z mnóstwa drobnych uraz i
3140   3, III|                    drobnych uraz i zajść, jak z mnóstwa atomów składa się
3141   3, III|                okularami pobłyskując wołał:~- Z mułu i błota ziemskiego,
3142   3, III|                   mrówka ma swój gniew! - pot z czoła i policzków ocierając
3143   3, III|                      brwiami zeskoczyć chciał z wysokiego siedzenia swego,
3144   3, III|                    obrazić pana zamyślałem! - z przerażeniem wołał.~Inni
3145   3, III|                     rysy jego zmieniły wyraz. Z wesołego i niemal swawolnego
3146   3, III|                      Słuchał jednak, a raczej z natężeniem wsłuchiwał się
3147   3, III|                    egzekucja nastąpi, a razem z nią już chyba skończenie
3148   3, III|                    zmiłowanie. Teraz ten i ów z płaczem mówił. Fabian także
3149   3, III|                       także nie tylko już pot z twarzy ocierał. Znowu w
3150   3, III|               żałośliwy ton wpadł, jakim dziś z rana błogosławił do ślubu
3151   3, III|                bogatych, żywych i umarłych...~Z tłumu wyosobnił się nieco
3152   3, III|                      się nieco wysoki, chudy, z czarnymi, obwisłymi wąsami
3153   3, III|               długiego męczeństwa mieszał się z nieograniczoną, cichą cierpliwością.
3154   3, III|          nieograniczoną, cichą cierpliwością. Z cicha, spokojnie mówił,
3155   3, III|                      przez lat kilka wspólnie z sąsiadami najmował, aby
3156   3, III|                    umieli. Niełatwoż przyszło z dziesięciomorgowego grunciku
3157   3, III|                      pozapłacać i pod kościół z torbą pójść. Wola boska!
3158   3, III|                   jeszcze przy pomocy jednego z zięciów, nie bardzo biednego
3159   3, III|                       śmierć, wilcza stypa! - z goryczą zaśmiał się ktoś
3160   3, III|                     są na świecie najgorsze - z grzmotowym śmiechem wtrącił
3161   3, III|                    samodziałowej siermiędze i z myślącą twarzą, za stołem
3162   3, III|                       stołem siedząc, powoli, z zastanowieniem, ale dobitnie
3163   3, III|                      po ludzku i po bratersku z nami żył i postępował, może
3164   3, III|                     lepiej wychodził, może by z tego i spólna korzyść wynikała.
3165   3, III|                      większa siła. Jednego on z nami rzemiosła człowiek
3166   3, III|                   biedy i niedostatki gniotą. Z umarłego tylko nijakiej
3167   3, III|                  przez to jeden i drugi grosz z jego kieszeni na nas kapnął,
3168   3, III|                     dorobek, i spólna uciecha z tego wyniknęła. Alboż te
3169   3, III|                       tak mówię - raz jeszcze z zastanowieniem odezwał się
3170   3, III|                       wszystkim upadli!~Teraz z pierwszego uniesienia ochłonąwszy
3171   3, III|                     rozmachane raniona. Wielu z tych, którzy środek świetlicy
3172   3, III|               nieprzyjacielem naszym, wczoraj z dopustu bożego od końca
3173   3, III|                      Twarze ochłodły i oschły z potu nie pozbywając się
3174   3, III|                        Nie cudzy my tu... nie z końca świata przybłędy...
3175   3, III|                       więcej niż trzysta lat, z ojca na syna, my tę ziemię
3176   3, III|                       w czas poginą, a wnuki, z dopustu bożego, chyba już
3177   3, III|                    zejdą... ród nasz jak woda z góry do głębokiego rowu
3178   3, III|                       góry do głębokiego rowu z tego miejsca spłynie i pamięć
3179   3, III|                   świetlicy szelest topoli, a z daleka, zza wiszącego nad
3180   3, IV |                      a ile razy mijając jedno z okien wchodził on w słup
3181   3, IV |                       wnet znowu mieszała się z ciemnością postać jego wysoka,
3182   3, IV |                   postać jego wysoka, ciężka, z pochyloną głową, założonymi
3183   3, IV |               misternego wyrabiała szydełkiem z włóczki i jedwabiu. Druga
3184   3, IV |                    strojna, a więcej zwiędła, z plastrem okrywającym dolną
3185   3, IV |                  szyję wyciągała nad książką, z której głośno czytała francuskie
3186   3, IV |                      pytaniami i uwagami Ręce z szydełkiem na kolana opuszczając
3187   3, IV |                      kolana opuszczając jedna z nich zapytywała:~- Jak myślisz,
3188   3, IV |                        Zamyśliła się głęboko. Z łabędzią szyją, pod światło
3189   3, IV |                      musiała. Za oknem, kędyś z dołu, podniósł się wielki,
3190   3, IV |                      zadrżała. Przelękła się. Z rozszerzonymi nieco od przestrachu
3191   3, IV |                       żaden już prawie odgłos z zewnątrz nie dochodził,
3192   3, IV |                    człowiek przy dolatujących z dołu pierwszych dźwiękach
3193   3, IV |                     Matko, szczęścia tobie...~Z ciemnego punktu salonu wydobyło
3194   3, IV |                     dziatwa w grobie!~Wyszedł z ciemności i przez pas światła
3195   3, IV |                      góry zdawały się spływać z promiennego szczytu jego
3196   3, IV |               promiennego szczytu jego życia, z dawno opuszczonego szczytu
3197   3, IV |                   było życie twarde, samotne, z miękkich wybredności i wesołych
3198   3, IV |                        krążyło dokoła lampy i z rozpiętymi, krepowymi skrzydły
3199   3, IV |                   godzinę po salonie chodził, z myślami i wspomnieniami
3200   3, IV |                  jednak piszę, aby rozdzielić z tobą moją radość z dwóch
3201   3, IV |                 rozdzielić z tobą moją radość z dwóch przyczyn wynikającą.
3202   3, IV |                      raczy, może mnie kiedy i z krzesłem w senacie powinszujesz.
3203   3, IV |                     doszedł..."~Benedykt ręce z listem na kalana opuścił;
3204   3, IV |                     spodziewać się?... Jeżeli z tamtego świata patrzysz...
3205   3, IV |                   Dominika, którą dzielił się z dawno nie widzianym bratem,
3206   3, IV |                  wieczór? A! po owej rozmowie z żoną, w altanie. Pamięta.
3207   3, IV |                        Cóż? Wszędzie to samo. Z trzech, a gdzieniegdzie
3208   3, IV |                     trzech, a gdzieniegdzie i z dziesięciu, niekoniecznie
3209   3, IV |                  pozostał Zupełnie tak, jakby z kogoś wyciekł strumień krwi,
3210   3, IV |                   krople tułały się po żyłach z osobna, skurczone, skrzepłe...
3211   3, IV |                    skacząca i ze szczebiotem, z pieszczotą wskoczyła mu
3212   3, IV |              wszystkie chmury pozdejmowały mu z twarzy.~"Widziu! Kochasz
3213   3, IV |                       swój na barki i - jeden z trzech - tu pozostał...~
3214   3, IV |                       twarzy. Przybywał widać z miejsca napełnionego upałem
3215   3, IV |                    Niewysłowiona męka biła mu z oczu i zmarszczkami występowała
3216   3, IV |            determinacji ręce w tył zakładając z cicha dokończył:~- Przychodzę,
3217   3, IV |                        Przychodzę, mój ojcze, z ustami i sercem pełnymi...
3218   3, IV |                    ton drwiący i rozjątrzony, z jakim przemawiasz, ilekroć
3219   3, IV |                    włożyła mi w piersi busoli z igłą zwróconą ku drodze
3220   3, IV |                 Benedykt i żywo podnosząc się z fotelu, z płomieniem w oczach,
3221   3, IV |                       podnosząc się z fotelu, z płomieniem w oczach, z brwią
3222   3, IV |                        z płomieniem w oczach, z brwią namarszczoną mówił,
3223   3, IV |                       ojcze!~- Czekajże więc!~Z tymi słowami ku szafie się
3224   3, IV |                   rzucił, spory zwój papierów z niej wyjął i do biurka wracając,
3225   3, IV |                      pokątnemu doradcy, który z nich sobie trzodę dojnych
3226   3, IV |                uderzyły Benedykta, że umilkł, z ciężkim westchnieniem rzucił
3227   3, IV |                   Teraz wszystko, co uzbierał z książek i od ludzi, wszystko,
3228   3, IV |                        wylewać mu się zaczęło z ust wymownych i drżących.
3229   3, IV |                       wyciągniętych wyrastały z gruntu oranego przez złość
3230   3, IV |                      ukuciu spójnego łańcucha z ogniw, dotąd przez pychę,
3231   3, IV |                   zawiść, chciwość, niewiedzę z sobą rozdzielanych. Od abstrakcji
3232   3, IV |                    przybył, powtarzał prośby, z którymi go tu przysłano,
3233   3, IV |                    namiętne płomienie na syna z piwnych źrenic ciskał. Jak
3234   3, IV |                tajemnicze. Czy przejmujące go z kolei uczucia były wstydem,
3235   3, IV |                      cierpiąc czuł jednak, że z obfitych i gorących słów
3236   3, IV |                     pochłonięta, a teraz niby z przepaści życia ku niemu
3237   3, IV |                   życia ku niemu powracająca. Z daleka, bardzo z daleka
3238   3, IV |                 powracająca. Z daleka, bardzo z daleka dochodziły tu jeszcze
3239   3, IV |              śpiewanych; u okna białe motylki z lekkim stukiem na biurko
3240   3, IV |                       milcząc, coraz pilniej, z coraz boleśniejszym prawic
3241   3, IV |                    syna. Witold bardzo blady, z drżącymi rysami, przytłumionym
3242   3, IV |                      wspominają... za miłość; z jaką zbliżył się do nich;
3243   3, IV |                     mu głos zerwało, może łzy z całej siły powstrzymywane
3244   3, IV |                   prawa, mój ojcze, igrać tak z najświętszymi uczuciami
3245   3, IV |                      Wpół ze zdumieniem, wpół z ironią Benedykt sarknął:~-
3246   3, IV |                   jestem! cóż stąd? Kiedy już z życia tyle wyssałem piołunowych
3247   3, IV |                      myśli swej nazywał - już z bliska dotknął kąpieli cierpienia,
3248   3, IV |                      od tak dawna; co więcej, z jednego źródła biły dla
3249   3, IV |                   pąki kwiatów nie rozwierają z tak męczeńskim pośpiechem
3250   3, IV |                    było poznać, że ta rozmowa z ojcem sprawiała mu nieopisaną
3251   3, IV |                       i uczuć pracująca w nim z nieprzezwyciężonością i
3252   3, IV |                      w pokładzie złota, tkwić z nieruchomością grzybów,
3253   3, IV |                    święte dla nas idee, razem z krwią krążą nam w żyłach,
3254   3, IV |                     krwią krążą nam w żyłach, z mózgiem myślą, z sercem
3255   3, IV |                      żyłach, z mózgiem myślą, z sercem tętnią... one są
3256   3, IV |                         one są epopeją naszą, z nich powstają nasze tragedie...
3257   3, IV |                   popycha...~Mówił to cicho i z tym cichym żarem źrenic,
3258   3, IV |                      wyciągnął rękę ku jednej z wiszących na ścianie strzelb.
3259   3, IV |                       obecności syna nabijał, z rąk mu wyrwał, na ścianie
3260   3, IV |                   ręce młodzieńca pochwycił i z całej siły w szerokich swych
3261   3, IV |               kroplami potu świecącym czołem. Z wyciągniętą ku synowi szyją
3262   3, IV |                       zginiesz! czy słyszysz? z tą zapalczywością swoją,
3263   3, IV |                      tą zapalczywością swoją, z tym ogniem... z tym... to...
3264   3, IV |         zapalczywością swoją, z tym ogniem... z tym... to... tamto... zginiesz!...~
3265   3, IV |                       niechybnie zginiesz!~Aż z ogromnym westchnieniem,
3266   3, IV |                       Boże!~Tak samo niegdyś, z tą samą grozą w chacie Anzelma
3267   3, IV |                      przyzywał. Ale tym razem z ciemności, które mu przed
3268   3, IV |                       ku temu, który od dawna z krwawą plamą na młodym czole
3269   3, IV |                 patrzał na syna, aż ręce jego z żelaznego dotąd uścisku
3270   3, IV |                niosłaś... powracająca falo!..~Z głową schylaną, z dłońmi
3271   3, IV |                     falo!..~Z głową schylaną, z dłońmi u czoła, ze zgmatwaną
3272   3, IV |                pragnęliśmy zmieść ze świata i z jego pamięci... A ziemia!
3273   3, IV |                     być wrogiem ludzi, którzy z niej powstali? to ja...
3274   3, IV |                  bierze!~Zaśmiał się istotnie z oczami pełnymi łez. Drżącym
3275   3, IV |                     łez. Drżącym głosem, lecz z głową podniesioną zaczął
3276   3, IV |                    napełniały mu oczy, spadły z nich dwoma wielkimi kroplami
3277   3, IV |                     tak dziwnie wśród rozmowy z nim przetworzyła. Zresztą,
3278   3, IV |                 zamknięty po zerwaniu pokrywy z gwałtem i szumem wylewa
3279   3, IV |                       za latami - on milczał. Z czasem i z samym sobą rozmawiać
3280   3, IV |                        on milczał. Z czasem i z samym sobą rozmawiać przestał
3281   3, IV |                      o czym dawniej rozmawiał z mnóstwem ludzi. Tak już
3282   3, IV |                przywykł. Dziś dopiero rozmowa z synem zerwała z jego serca
3283   3, IV |                       rozmowa z synem zerwała z jego serca kamienną pokrywę
3284   3, IV |              szczęścia, nie używał ich wcale. Z górnej, lotnej jego młodości
3285   3, IV |                       i ciasnej, pogrążył się z surowością mnicha i zapalczywością
3286   3, IV |                 mnicha i zapalczywością taką, z jaką rozbitek chwyta i ściska
3287   3, IV |                      ciasną, padał przecież i z góry jakiś promień. Jak
3288   3, IV |                  jeden punkt zapatrzony, inne z oczu tracił; jak wół ze
3289   3, IV |                     spory i kłótnie różnić go z ludźmi poczęły, gdy zrazu
3290   3, IV |                       pamięta, wie jednak, że z czasem przywykł do wszystkiego,
3291   3, IV |                       niego... przez niego... z nim?... - o synie myślał.~
3292   3, IV |                    Benedykt jeszcze rozmawiał z synem, lecz już inaczej
3293   3, IV |                    samemu sobie wolno mu było z miłością przycisnąć się
3294   3, IV |                     nieszczęsny Zygmuś, lalką z żurnalu mód wyciętą i niedoszłym
3295   3, IV |                      jeszcze oczy zasłaniając z poczynającym się na ustach
3296   3, IV |                        aby myśleć, że syn mój z innej gliny niż inni ludzie
3297   3, IV |                 poddać się woli bab, które by z mego dziecka zrobiły ładnie
3298   3, IV |                   ładnie ufarbowany gałganek!~Z wahającymi się jeszcze uśmiechami
3299   3, IV |            wspomnienia trzeba było na to, aby z jednego z nich spłynęła
3300   3, IV |                     było na to, aby z jednego z nich spłynęła ta rdza, która
3301   3, IV |                     jest długie lata cierpieć z zaciśniętymi zębami i nie
3302   3, IV |                      myślisz... zamierzasz... z tymi ludźmi...~Więcej niż
3303   3, IV |             najgłębszym dla innego przedmiotu z rozrzewnieniu ich zapomnieć
3304   3, IV |                    chciał. Andrzej różnił się z nim o to długo, ale potem
3305   3, IV |                 legionista, sześćdziesiąt lat z górą mając jeszcze na wojnę
3306   3, IV |                  trochę jego gadanina. On był z nas na te rzeczy zawsze
3307   3, IV |                    słowy, potem słuchał syna, z czołem na dłoni, ze wzrokiem
3308   3, IV |                wpatrzonym w przeszłość, która z serca, z mózgu, ze słów
3309   3, IV |                    przeszłość, która z serca, z mózgu, ze słów jego syna
3310   3, IV |                upajała. Kiedy na koniec wstał z fotelu i przy dogasającej
3311   3, IV |                   dziwy! Jakby mię fala jakaś z dna wód gorzkich i zimnych
3312   3, IV |                prowadzą - moja wina! O miedzę z nimi żyję i palcem, aby
3313   3, IV |                     Cienka i długa Giecołdowa z zapalonym papierosem w wąskich
3314   3, IV |              wchodzącego Witolda porwał się i z niepokojem nadaremnie przez
3315   3, IV |                  prawie gwałtowna.~- Wiwat! - z całej siły krzyknął i ku
3316   3, IV |                     usłyszał. Anioł niebieski z grobu naszego kamień odwalił!
3317   3, IV |                    przystępować zaczęli inni.~Z godzinę trwał tam gwar wielki,
3318   3, IV |                godzinę trwał tam gwar wielki, z zapytań, odpowiedzi, śmiechów,
3319   3, IV |                 Apostoł.~- A ja tak mówię: że z tego zasiewku, da Pan Bóg,
3320   3, IV |                       i ogniście zarumieniony z chaty Fabiana wybiegł, młodzież
3321   3, IV |                       okolicy się nie ukazał. Z dala go tylko potem widziano
3322   3, IV |                  drogach pole przerzynających z ojcem chodzącego. Przez
3323   3, IV |                    godzinę nie rozstawali się z sobą. Długo w gabinecie
3324   3, IV |                      Korczyna obaj siedzieli, z cicha pomiędzy sobą naradzając
3325   3, IV |                    łódkę wiozącą dwóch ludzi, z których młodszy wiosłem
3326   3, IV |                     wesele cichło, leniwiało, z wielkiego hałasu roztapiało
3327   3, IV |               spełniali sami ich właściciele, z wyjątkiem tylko dzierżawcy
3328   3, IV |                     ładną uprzężą połączonego z bryczką na majowozielony
3329   3, IV |                      jak zechce, na czele czy z tyłu, osobno czy hurtem -
3330   3, IV |                    powinien brat panny młodej z kuframi i skrzyniami wyprawę
3331   3, IV |                    Elżusia miała kilku braci, z których najstarszego obowiązkiem
3332   3, IV |                      Julek umieścił dwa kufry z bombiastymi wierzchami na
3333   3, IV |                       nie dawano. Panna młoda z pomocą matki i swań kończyła
3334   3, IV |                  napełniać go skarbami, które z sobą uwieźć miała: kraciastymi
3335   3, IV |                 zamkniętych drzwi domu stając z całej siły zawołał:~- A
3336   3, IV |                      się dwie gromadki, jedna z młodych mężczyzn, druga
3337   3, IV |                       młodych mężczyzn, druga z dziewcząt złożone. Nie byli
3338   3, IV |                       u brzegu gaju rozesłane z trawy ściągać zaczęła. Ściągała,
3339   3, IV |                      się bardzo, aż na koniec z jednym zwojem nie dobielonego
3340   3, IV |                 ramieniem a dwoma w ramionach z powrotem ku domowi biec
3341   3, IV |                  domowi biec zaczęła. Wszyscy z niejakim zdziwieniem na
3342   3, IV |                      czy nie ma jeszcze czego z ziemi uchwycić.~- To nie
3343   3, IV |                   wczoraj taką śliczną stążkę z szyi sobie zdjęła i przyjaciółce
3344   3, IV |                    kwiaty pomalowaną wspólnie z braćmi z domu wynosił i
3345   3, IV |                  pomalowaną wspólnie z braćmi z domu wynosił i na wóz windował.~
3346   3, IV |                      na bryczkę Starzyńskiej, z którą jechać była powinna,
3347   3, IV |                     są przesądami nigdzie już z wyjątkiem prostych i ciemnych
3348   3, IV |                       drużek i drużbantów. Ta z tym, a ten z tą jechać żądał;
3349   3, IV |                   drużbantów. Ta z tym, a ten z tą jechać żądał; tu było
3350   3, IV |                   błogość na twarz mu spadła. Z głębi okolicy ścieżkami
3351   3, IV |                    stała jego majowa bryczka, z czarnym, pięknym, zgrabną
3352   3, IV |                     który granatową czapeczkę z kędzierzawej czupryny zerwawszy
3353   3, IV |                    czy też pani w jedną drogę z nami puścić się zamyśla?~
3354   3, IV |                       i hetman!~Siadł prosto, z fantazją czapkę na głowie
3355   3, IV |                   sterczące na struny opadły; z dźwiękami skrzypiec i basetli
3356   3, IV |                       i oko w oko spotkał się z Domuntówną. Stała u samej
3357   3, IV |              świątecznej sukni nie znalazłszy z najbliższego ostu puch oskubywać
3358   3, IV |              przyczyny ja tu dziś przyszłam - z cicha mówiła dalej - żeby
3359   3, IV |                     cicha mówiła dalej - żeby z panem Janem zobaczyć się
3360   3, IV |                     połyskliwego puchu, który z ostów wyskubała, wymknęło
3361   3, IV |                       wyskubała, wymknęło się z jej palców i w powietrze
3362   3, IV |                     trochę połyskliwego puchu z palców jej w powietrze uleciało;
3363   3, IV |              podniosła oczy łzami oszklone.~- Z gruntu serca ja panu Janowi
3364   3, IV |                  szepnęła.~Ujęty i wzruszony, z zapałem odpowiedział:~-
3365   3, IV |               żałobnej wstążeczki spadła, ale z głową spokojnie i trochę
3366   3, IV |                     nie ominąć...~- Tedy i ja z gruntu serca pannie Jadwidze
3367   3, IV |                       do niego wyciągnęła, on z uszanowaniem ją pocałował.~-
3368   3, IV |                     zaczął. Przed rozmową swą z Domuntówną widział Justynę
3369   3, IV |                     widziała, że on tak długo z Domuntówną rozmawia, i Bóg
3370   3, IV |                zwariowany i rozum tracisz? Co z tego będzie? czy z tego
3371   3, IV |                tracisz? Co z tego będzie? czy z tego co będzie?~Mówił to
3372   3, IV |                      tego co będzie?~Mówił to z surowością, którą wielki
3373   3, IV |           niecierpliwości paliły i tak go coś z miejsca podrywało.~- Aj,
3374   3, IV |                       siebie, a pomiędzy nimi z dala nawet dostrzec było
3375   3, IV |                   stóp ich kopalni klejnotów. Z nieba i spod wody padały
3376   3, IV |                    nich nieruchomi, milczący, z tym wewnętrznym drżeniem,
3377   3, IV |                    ich życia. Tak nadlatujący z oddali wicher wstrząsa głębiny
3378   3, IV |                       ku niej i nieśmiało lub z chmurną trwogą odwracały
3379   3, IV |                    tak, jakby oczekiwali, aby z nich spłynęły i na świecie
3380   3, IV |                drgnienie ich twarzy ukazywały z wypukłością rzeźby śród
3381   3, IV |                   Echo! - szepnęła Justyna.~- Z tego miejsca, gdzie my teraz
3382   3, IV |                       Niech pani teraz trochę z echem porozmawia! - poprosił
3383   3, IV |                   rumieńcem w zmroku płonąca, z uśmiechem zmieszania próbowała
3384   3, IV |                  zmieszania próbowała jeszcze z echem rozmawiać:~- Janku! -
3385   3, IV |              pocałunek. Powoli uwalniając się z jego objęcia twarzą w twarz
3386   3, IV |                      ramionach i dobrowolnie, z dreszczem szczęścia, z rozkoszą
3387   3, IV |                        z dreszczem szczęścia, z rozkoszą ufności bez granic,
3388   3, IV |                 dalekim zakrętem Niemna jakby z wody wypłynął ognisty sierp
3389   3, IV |                     lip nieruchomych siedział z głową opartą na ręku i twarzą
3390   3, V  |                   domu stanął zgrabny koczyk, z którego w najmodniejszym
3391   3, V  |               sprzedania Osowiec i wyjechania z nim za granicę. On z żoną
3392   3, V  |               wyjechania z nim za granicę. On z żoną za parę miesięcy wyjechać
3393   3, V  |                      wręcz odmawiał i synowca z powagą upominał; Witold
3394   3, V  |                 widocznie od bogatego kuzyna, z Wołowszczyzny. Nie wiedzieć
3395   3, V  |                        do Leoni się zwrócił i z palcem uroczyście podniesionym
3396   3, V  |                       dziś ma aż pod sufit?~- Z radości, panno Leoniu, z
3397   3, V  |                      Z radości, panno Leoniu, z radości! - uśmiechał się
3398   3, V  |                przyoblekać się zaczęła. Kirło z kapeluszem w spuszczonym
3399   3, V  |                kapeluszem w spuszczonym ręku, z wydętym przodem koszuli,
3400   3, V  |                      wydętym przodem koszuli, z tryumfującą postawą i tajemniczym
3401   3, V  |                   fornalskich koni ciągnięta, z parobkiem w siermiędze na
3402   3, V  |                        Napełniali ją: kobieta z głową i twarzą białym muślinem
3403   3, V  |                      wybiegli. W sieni woalkę z głowy odwijając i gromadkę
3404   3, V  |                        bardzo przepraszam, że z taką gromadą przyjeżdżam,
3405   3, V  |                       zaraz po wysadzeniu jej z bryczki chwyciła fałdy starej
3406   3, V  |              pochyliła się, twarz jej chustką z pyłu otarła, rozczochrane
3407   3, V  |                    bucików. Gdy podniosła się z ziemi, Benedykt z uprzejmością
3408   3, V  |               podniosła się z ziemi, Benedykt z uprzejmością wielką do salonu
3409   3, V  |                      i pomówienia o interesie z gospodarzem domu i Justynką.
3410   3, V  |                       paru bawiąc w Korczynie z Martą i Justyną w pokoju
3411   3, V  |                       na Niemnie itd. Kirłowa z rozrzewnieniem na nią patrzała,
3412   3, V  |                    napełniał oczy, że Kirłowa z uwagą popatrzała na nią
3413   3, V  |                    szepnęła:~- Domyślasz się, z czym przyjechałam... i wszystkie
3414   3, V  |                   ruszajcie do ogrodu! Nim ja z panem Benedyktem i Justynką
3415   3, V  |                     pochwyciło.~- Ja tu... ja z mamą! - z koralowych ustek
3416   3, V  |                         Ja tu... ja z mamą! - z koralowych ustek wydobyła
3417   3, V  |                       Niech już zostaje... co z tym czarnym rozczochrańcem
3418   3, V  |                 powtórzy najpewniej!~Gromadka z najstarszą Marynią na czele
3419   3, V  |                      Za nią ukazał się Kirło, z kapeluszem w ręku, uśmiechnięty,
3420   3, V  |                   tryumfujący, zza niego zaś, z miodową błogością w błękitnych
3421   3, V  |                błogością w błękitnych oczach, z plastrem na szczęce, a jesiennym
3422   3, V  |                       ufryzowany, wystrojony, z bladawą twarzyczką, od kilku
3423   3, V  |         niepostrzeżenie przykucnąwszy szeroko z ciekawości oczy otwierał.~
3424   3, V  |                    mężowski.~- Mam nadzieję - z cicha i tonem prośby przemówiła -
3425   3, V  |              przemówiła:~- Moi państwo! tego, z czym przyjechałam, w bawełnę
3426   3, V  |                      obwijać nie będę. Prosto z mostu najlepiej! Posłem
3427   3, V  |                       Jestem pewna, że byłaby z nim ona szczęśliwą, bo to
3428   3, V  |                      on jej teraz i wyratował z niej jednak swoje złote
3429   3, V  |              słyszałem...~Cicho, jąkając się, z wielkim żalem Kirłowa wyszeptała
3430   3, V  |                       dół pociągnął.~- Prosto z mostu mówiąc... pijakiem
3431   3, V  |                  naturze pragnącej wyrwać się z więzów szarej rzeczywistości,
3432   3, V  |                  piękne, wzniosłe, poetyczne! Z takim człowiekiem dzielić
3433   3, V  |              człowiekiem dzielić życie, razem z nim kochać, marzyć...~-
3434   3, V  |                  stosunki... co to i mówić! - z błogim uśmiechem szeptał
3435   3, V  |                        ale sam usługiwał nam, z dziećmi bawił się i chwilami
3436   3, V  |              Różycowej do nóżek się ścielę! - z niskim na krześle ukłonem
3437   3, V  |                     wąs na palec zakręcał, aż z kolei zapytał:~- Cóż, Justynko?
3438   3, V  |                wejrzenie na Kirłową zwracając z lekkim ku niej ukłonem zaczęła:~-
3439   3, V  |                       też, że niemało walczyć z sobą musiał, nim się na
3440   3, V  |                   zawołali:~- Co? kiedy? jak? z kim? z kim?~Justyna powstała.
3441   3, V  |                        Co? kiedy? jak? z kim? z kim?~Justyna powstała. Coś
3442   3, V  |                      Justyna powstała. Coś ją z krzesła podniosło i warem
3443   3, V  |                   podniosło i warem oblało.~- Z sąsiadem Korczyna, właścicielem
3444   3, V  |                      bohatyrowickiej okolicy, z panem Janem Bohatyrowiczem! -
3445   3, V  |                       Brwi jej ściągnęły się, z podniesioną głową, błyskającym
3446   3, V  |                       Zaręczyłaś się naprawdę z jakimś Bohatyrowiczem?~Pokazała
3447   3, V  |                  Jakimże wypadkiem poznać się z nim mogłaś?~Trochę smutny
3448   3, V  |               wypadkiem my i oni poznawać się z sobą możemy!~- No, no! -
3449   3, V  |                  Podniosła głowę.~- Kocham go z całego serca i jak w to,
3450   3, V  |                   zaczął. Zdławionym głosem i z oczami już łez pełnymi zawołała
3451   3, V  |                      najniewinniej zażartować z siebie nie pozwalałaś! ty
3452   3, V  |                      albo świętego Antoniego, z łaski, z namowy... Wolę
3453   3, V  |                  świętego Antoniego, z łaski, z namowy... Wolę zawdzięczać
3454   3, V  |                   który mię kocha, i wspólnej z nim pracy...~- Androny! -
3455   3, V  |                   decydujesz...~- Poznałam je z bliska i dobrze, mój wuju...~-
3456   3, V  |                       się.~- Ależ, mój wuju - z mocą odparła - brak pracy
3457   3, V  |                     zaczął jeszcze:~- No... a z tą... z tą niestosownością
3458   3, V  |                    jeszcze:~- No... a z tą... z tą niestosownością umysłową
3459   3, V  |            niestosowność tę znalazł, sądziłby z pozorów. Uczoną nie jestem
3460   3, V  |                        by to znać i wiedzieć. Z tego, co umiem, bez wahania
3461   3, V  |                 przyniosło. A jeżeli światła, z łaski twojej, mój wuju,
3462   3, V  |              zatamowało; drżącymi ustami, ale z rozpromienionym czołem dokończyła:~-
3463   3, V  |          rozpromienionym czołem dokończyła:~- Z jakimże szczęściem pomiędzy
3464   3, V  |                pomiędzy nich je wniosę!... o! z jakim szczęściem trzymać
3465   3, V  |                   Tereniu!~Teresa pośpiesznie z fotelu wstać jej dopomogła
3466   3, V  |                     jak skamieniały siedział, z ustami rozwartymi, z osowiałym
3467   3, V  |                siedział, z ustami rozwartymi, z osowiałym wzrokiem. Nie
3468   3, V  |                   oburzać, bo wszystkie myśli z głowy mu pouciekały, oprócz
3469   3, V  |                      tej...~Ustami poruszył i z cicha wymówił:~- Teoś harbuza
3470   3, V  |                 dostał...~Na kształt automata z krzesła wstał i z kapeluszem
3471   3, V  |                    automata z krzesła wstał i z kapeluszem w spuszczonym
3472   3, V  |                kapeluszem w spuszczonym ręku, z otwartymi usty i osowiałym
3473   3, V  |                       dostał...~Do salonu zaś z impetem wbiegał z ogrodu
3474   3, V  |                  salonu zaś z impetem wbiegał z ogrodu Witold. Przed paru
3475   3, V  |             niepostrzeżenie, leciuchno Leonia z gabinetu ojca wyfrunęła,
3476   3, V  |                      ilustracje przeglądał, i z ganku zbiegłszy w ogrodzie
3477   3, V  |                  Widziu! Widziu!~Wszystko, co z kątka gabinetu wysłuchała,
3478   3, V  |                      ją całując, dwa razy się z nią dokoła pokoju okręcił.
3479   3, V  |                      nie tylko ze krwi, ale i z ducha. Spólnikami i nawzajem
3480   3, V  |                   miejcie mię oboje!~Benedykt z tą pogodą, która od kilku
3481   3, V  |                       się.~- Facecja! facecja z tymi młodymi! - pod długim
3482   3, V  |                   przycisnął.~Wtedy i Kirłowa z krzesła się podniosła i
3483   3, V  |                       więc najlżejszego głosu z siebie nie wydając na czworakach
3484   3, V  |                   ramiona szeroko rozkładając z powagą wymówiła:~- Mamo,
3485   3, V  |                       ciszej dodała:~- A może z czasem znajdziesz tam dla
3486   3, V  |                     czarnymi jak węgle oczami z powagą powtórzyła:~- Kiedyż,
3487   3, V  |           Wołowszczyzny zajechać. Poszła więc z Witoldem do ogrodu gromadki
3488   3, V  |                jedzeniem był zajęty, o niczym z im rozmawiać nie było można.~-
3489   3, V  |                        zawsze to ojciec!~A ja z Martą pomówić muszę... rozpytać
3490   3, V  |                    zapytała.~- Chwili rozmowy z tobą... na wszystko, co
3491   3, V  |                rozmowy cię proszę!~- Owszem - z obojętną grzecznością odpowiedziała
3492   3, V  |                 popełnić niemoralność!~Bystro z nietajoną ironią w twarz
3493   3, V  |                      wzburzenie i przerażenie z twarzy i postawy mu nie
3494   3, V  |                    nieprzebytą rozdzielić się z dawnym wspomnieniem... z
3495   3, V  |                      z dawnym wspomnieniem... z uczuciem... ze mną! Gdybyś
3496   3, V  |                    inną sferę... mieszasz się z motłochem dlatego, aby zniknąć
3497   3, V  |               szczęśliwej, że byle co wywołać z niej mogło dziecinną prawie
3498   3, V  |                    dziecinną prawie wesołość. Z tym śmiechem jak z perlistą,
3499   3, V  |                  wesołość. Z tym śmiechem jak z perlistą, nieposkromioną
3500   3, V  |                  dawał, chociaż zmieszały się z nim figlarne także, to staccato,