Tom, Rozdzial

  1   1, I  |     zboczyły znać z prostej drogi i chwilę jakąś przebyły w jednym
  2   1, I  |  staroświecką mantylę z długimi, co chwilę powiewającymi końcami. Oprócz
  3   1, I  |              Młoda panna, której na chwilę twarz znieruchomiała, uśmiechnęła
  4   1, I  |           chrząkała, nos ucierała i chwilę szła milcząc.~- I cóż się
  5   1, I  |          wóz nie mógł zmącić ani na chwilę jego prostych i wyniosłych
  6   1, II |         smakosza przyglądał się jej chwilę swymi błyszczącymi, świdrującymi
  7   1, II |      welinowy papier, wstrząsały co chwilę nerwowe drgania przebiegające
  8   1, II |           umilkła. ~I wszyscy przez chwilę milczeli. Czuć było, że
  9   1, II |      przynosiła butelki z winem, co chwilę wybiegała, a powróciwszy,
 10   1, II |             nie zmieszał się ani na chwilę i z nowym śmiechem szeptał
 11   1, II |       środku pokoju i zamyśliła się chwilę.~- Jak ja stąd wyjdę - rzekła -
 12   1, II |          podniesioną twarzą patrzał chwilę na dom, u którego szczytu
 13   1, III|        Marta przebywała wtedy złotą chwilę swego życia. Krzątała się
 14   1, III|           zmienił...~Zastanowił się chwilę nad tym, co powiedziała.~-
 15   1, III|        wszystkim, nie obrażałbyś co chwilę gustów i przyzwyczajeń moich,
 16   1, III|             od chusteczki, którą na chwilę do oczu swych przycisnęła.
 17   1, III|           powstrzymania go tylko na chwilę, bo mały paluszek wnet wyciągnął
 18   1, IV |            jego ramię, jakby ani na chwilę rozstawać się z nim nie
 19   1, IV |             binokli i uwalniając na chwilę od szkieł oczy swe, których
 20   1, IV |     pochyleniem głowy, która ani na chwilę nic ze swego wyniosłego
 21   1, IV |          lejąc się w jego piersi co chwilę zmieniały grę jego rysów
 22   1, IV |        czarnych włosach...~Patrzała chwilę na nienaturalny blask jego
 23   1, IV |            i karty spoglądał, że na chwilę śmiać się i innych śmieszyć
 24   1, IV |        konfitur. Stanęła i patrzała chwilę na szerokie, zgarbione plecy
 25   1, V  |        stryju pana...~Znów twarz na chwilę odwrócił i chrząknął, ale
 26   1, V  |          wilgotną mgłą przyćmiłá nâ chwilę roziskrzony blask jego oczu.~-
 27   1, V  |             stanąwszy słuchał przez chwilę ich rozmowy.~- Czy panienka
 28   1, V  |       wdzięku, a w oczach, które na chwilę oderwała od ziemi, błysnęła
 29   1, VI |             pług zatrzymywał się na chwilę i niejedna kosa z brzękiem
 30   1, VI |            pochylona patrzała przez chwilę na utopioną w liściach i
 31   1, VI |      naprężeniem rysów wiązał przez chwilę w swej głowie wątek opowiadania
 32   1, VI |             tył się uchylił i przez chwilę w milczeniu na nią poglądał.
 33   2, I  |           pożądanymi, Zapomniała na chwilę o chlebie, serach; praniu,
 34   2, I  |   ciekawością na nią patrzał.~Przez chwilę myślała.~- Cóż to tak trudnego
 35   2, I  |          obok niej potykając się co chwilę o rozwiązane tasiemki trzewików
 36   2, I  |            ciszej - proszę...~Stała chwilę ze spuszczonymi oczami,
 37   2, I  |          zadatek pieniężny wzięła i chwilę jeszcze bardzo grzecznie
 38   2, II |            powiększać. Przerwała na chwilę czytanie.~- Jak myślisz,
 39   2, II |           tym, że długu tego ani na chwilę uważać nie przestał za najsprawiedliwszy,
 40   2, II |        przypuścić było można, iż na chwilę o szwagrze i ciężkim kłopocie
 41   2, II |              Teraz Darzecki milczał chwilę, przypomniał sobie także,
 42   2, II |       zwrócił się ku ojcu ale przez chwilę nie odpowiadał nic. W delikatnych
 43   2, II |          się przy słowach syna i na chwilę utkwiły w ziemi - alboż
 44   2, II |            Benedykt odwrócił się na chwilę, by ukryć uśmiech mimo woli
 45   2, II |          jakby się ze snu obudził i chwilę tylko jeszcze ze smyczkiem
 46   2, II |              siedząc na krześle, co chwilę usypiała i z gwałtownymi
 47   2, II |            we wspomnieniach choć na chwilę dla ciebie z martwych powstanę,
 48   2, II |        którą ze stołu wzięła, Przez chwilę szemrała ona w jej ręku,
 49   2, III|           oczu, z białości zębów co chwilę ukazujących się zza przywiędłych
 50   2, III|       pochwycił i nisko schylony na chwilę do niej ustami przylgnął.~-
 51   2, III|         wysmukłe, prostowały się co chwilę i w tył nieco odgięte podnosiły
 52   2, III|          puste swe dłonie. Były też chwile, w których nieustający,
 53   2, III|             chciwie jeszcze słuchał chwilę, a potem z tą głęboką bruzdą,
 54   2, III|           postawie nieruchomą przez chwilę została, Myślała, że istotnie
 55   2, III|             po czym oba stali~Przez chwilę wzruszeni, milczący i wzajemnie
 56   2, III|        pytaniem:~- A Jan i Cecylia?~Chwilę milczeli.~- Ot, ta gałązka
 57   2, IV |         wysokiej góry ku rzece i na chwilę stanęła w tym miejscu, gdzie
 58   2, IV |             powoli i nisko sunąc co chwilę przysłaniały one, to odkrywały
 59   2, IV |            mieszkańca wód, który na chwilę tylko i w połowie przybrał
 60   2, IV |        girlandach wrzosów. Milczeli chwilę.~- I więcej nigdy już pan
 61   2, IV |           ku niemu zwrócona, ani na chwilę nie spuszczała z twarzy
 62   2, IV |             fruwaniem skrzydeł. Jan chwilę jeszcze rozglądał się po
 63   2, IV |          wcale, lecz może rozkoszną chwilę przebyła. Odkąd usiadłszy
 64   2, V  |           dłonie rękę jego wzięła i chwilę milcząc na niego patrzała.
 65   2, V  |         Czasem zamyślały się obie i chwilę milczały. Potem słychać
 66   2, V  |           jej rysy.~Justyna wstała, chwilę jeszcze na nieruchomo leżącą
 67   3, I  |             się i nie zgięła ani na chwilę, nie wykrzywił się i nie
 68   3, I  |             spod ramienia męża i na chwilę gestem gniewu czy żalu obie
 69   3, I  |            Tyje, stanowczo tyje! Co chwilę porywała go złość lub rozpacz,
 70   3, I  |             kibici opuściła i stała chwilę pośród pracowni, wahająca
 71   3, I  |       oczami nie przestawała ani na chwilę wodzić za mężem, który przechadzając
 72   3, I  |         koła powozu. Klotylda stała chwilę pośrodku pracowni z obwisłymi
 73   3, I  |          czysto, na tę przynajmniej chwilę, ubrane, czasem ładne, często
 74   3, II |            zarumieniła się, oczy na chwilę spuściła i wnet potem śmiało
 75   3, II |       klamce rękę położył. Stał tak chwilę w nieśmiałej i wahającej
 76   3, II |        namyślał się nad czymś przez chwilę.~- Widziu - niepewnym trochę
 77   3, II |         pragnę... Ale przebaczże mi chwilę słabości... Przypomnij sobie
 78   3, II |            co dzień, co godzinę, co chwilę kłamać i oszukiwać wiecznie
 79   3, II |         miłość, ale...~Zawahała się chwilę, zawstydzenie czoło jej
 80   3, II |         rozczarowany a jednak przez chwilę jeszcze ciekawego wzroku
 81   3, II |             Pani Andrzejowa myślała chwilę. Do pewnego stopnia słuszności
 82   3, II |         prośbę...~Zawahał się przez chwilę, patem znowu przed matką
 83   3, II |        dopiero, gdy przerwał się na chwilę potok jego wpółzgryźliwej,
 84   3, III|           potem rzęsistym, który co chwilę chustką z oblicza, z łysiny
 85   3, III|            jeździliśmy na Mogiłę...~Chwilę milczał, a potem poprosił:~-
 86   3, III|          ludzi, którzy jedyną złotą chwilę swojej przeszłości wspominali,
 87   3, III|          głosy, to w wybuchające co chwilę gwary. Pokazywano mu jakąś
 88   3, IV |              ukazywała się w nim na chwilę i wnet znowu mieszała się
 89   3, IV |           rozwartemu listowi. Przez chwilę wspominał, myślał, aż serce
 90   3, IV | sprawiedliwości...~Zatrzymał się na chwilę; tak już dawno w ten sposób
 91   3, IV |             głuchy i gorzki war, co chwilę wybuchający zeń gniewem,
 92   3, IV |          Fabian pozbywszy się na tę chwilę obowiązków gospodarza ze
 93   3, IV |                Kazimierz Jaśmont na chwilę cierpliwość stracił, ręką
 94   3, IV |      Widocznie zmartwiony, pomyślał chwilę.~- A jeżeli ja odważę się
 95   3, IV |       twarzy Justyny przepływały co chwilę rumieńce zawstydzenia; oczy
 96   3, IV |          zawstydzenia; oczy Jana co chwilę zwracały się ku niej i nieśmiało
 97   3, IV |       prosta i tak wzruszona, że na chwilę oddech zatrzymał się jej
 98   3, V  |      wczoraj jestem zaręczoną...~Na chwilę oniemieni, wszyscy obecni
 99   3, V  |            tym dziś jeszcze choć na chwilę do Wołowszczyzny zajechać.
100   3, V  |            jest świętym na ziemi, o chwilę rozmowy cię proszę!~- Owszem -
101   3, V  |          żurnalowo ubrany ale na tą chwilę żurnalową poprawność i sztywność
102   3, V  |            Benedykt zamyślił się na chwilę.~- Mój kochany panie - odpowiedział -
103   3, V  |         śniadanie pośle...~Pomyślał chwilę, na smyczek swój spojrzał.~-
104   3, V  |          spotkały się z sobą; przez chwilę milcząc na siebie patrzyli.