Tom, Rozdzial

  1   1, I  |             Jerzy, i stryj jego, ten Anzelm Bohatyrowicz, co to teraz
  2   1, I  |         fortepianu i akordy biorę, a Anzelm za mną stanie i śpiewa: "
  3   1, I  |             z nich zawołani... I ten Anzelm kiedyś, gdzie tylko, bywało,
  4   1, III|              i cicho odpowiedział:~- Anzelm Bohatyrowicz...~Na szczególne
  5   1, V  |     powiedziawszy - dodał - to stryj Anzelm był dla mnie i ojcem, i
  6   1, V  |              kto tu mieszka?~- Stryj Anzelm, czyli my wszyscy troje,
  7   1, V  |        popędliwe zapytanie. - Czy to Anzelm dla naszej powszechności
  8   1, V  |            włożył na głowę.~- Jestem Anzelm Bohatyrowicz - powolnym
  9   1, V  |                Chodźże tu! - zawołał Anzelm.~Chłopak widocznie walczył
 10   1, V  |           grupie śliwowych drzewek i Anzelm opowiadał, w jaki sposób
 11   1, V  |              ma siłę i wytrwałość... Anzelm obejrzał się. ~- Chodźże
 12   1, V  |             że trzeba - odpowiedział Anzelm.~I zwracając się do Justyny
 13   1, V  |              siostra - z cicha rzekł Anzelm do Justyny - z jednej matki,
 14   1, V  |              twarzą na dłoni opartą. Anzelm na ciekawych sąsiadów nie
 15   1, V  |          Krwawa u nas woda - wtrącił Anzelm - z góry po nią iść trzeba
 16   1, V  |              w potrzebie... - zaczął Anzelm, ale nie skończył, bo w
 17   1, V  |       patrząc na nią zwięźle zapytał Anzelm.~Tuż przed nim stając głośno
 18   1, V  |             śmiać się zaczęli, nawet Anzelm ze słabym uśmiechem zwrócił
 19   1, V  |               Bardzo słusznie! I pan Anzelm nie był pewno taki smętny,
 20   1, V  |            sobie powolnością zapytał Anzelm, ale żywszym trochę ruchem
 21   1, V  |         czapkę poprawił.~- A niby to Anzelm żadnego żalu do pana Korczyńskiego
 22   1, V  |            oczami ciągnął: ~- Czy to Anzelm już nie pamięta, jak pan
 23   1, V  |              złodziejami nazwał? Czy Anzelm nie pamięta, jak pan Korczyński
 24   1, V  |              u sądów wyjednywał? Czy Anzelm nie pamięta, jak pan Korczyński
 25   1, V  |      przechodzi albo przejeżdża?~Ale Anzelm wyprostował się trochę,
 26   1, V  |             i zjadliwie wybuchnął:~- Anzelm zawsze taki, jakby wczorajszego
 27   1, V  |          prawie bywał we dworze. Ale Anzelm niespokojnym się stawał.
 28   1, V  |              obchodzić mogą! - rzekł Anzelm.~Justyna wstała. Znać pierwszą
 29   1, V  |       wymówiła: ~-Weźcie mię z sobą!~Anzelm uważnie i ciekawie na nią
 30   1, VI |              i w świat powiózł. ~Ale Anzelm przyśpieszył kroku i przed
 31   1, VI |          dziecka powtarzał starzec. ~Anzelm wyprostował się i stanowczym
 32   1, VI |           Nie przyjechał - powtórzył Anzelm.~- Czy słowo uczciwości? -
 33   1, VI |            niepokojem jeszcze pytał.~Anzelm z uroczystością w głosie
 34   1, VI |            nie chcemy - odpowiedział Anzelm.~Ona dygnęła znowu. ~- O
 35   1, VI |           gęstwiny srebrnych topoli.~Anzelm powolnym ruchem zwrócił
 36   1, VI |     popędliwie zagadał głos Fabiana.~Anzelm kroku przyśpieszał. Z ruchów
 37   1, VI |         welon rajskiej poezji.~Nagle Anzelm opuścił okolicę i z drogi,
 38   1, VI |           krynicę. Za nią przystanął Anzelm i z brodą opartą na dłoni
 39   1, VI |           obrobionej kłodzie drzewa. Anzelm wielką czapkę swą zdjął
 40   1, VI |            swoje postawili...~Umilkł Anzelm zmęczony niezwykłym wysiłkiem
 41   2, III|            dwadzieścia, a jej sześć. Anzelm był strasznie gniewny. "
 42   2, III|              kiedy Janek był mały, a Anzelm chory, aż go, owszem, procesować
 43   2, III|             owiec.~Pomiędzy drzewami Anzelm w grubej swej sukiennej
 44   2, III|       wracając. Wyszedłszy ze stajni Anzelm jak wryty stanął przed wrotami
 45   2, III|          ludzi. Jednego z tych ludzi Anzelm poznał od razu. Był to fanfaron
 46   2, III|                 Tego drugiego poznał Anzelm wtedy dopiero, kiedy się
 47   2, III|           się należy przyjętym? A to Anzelm tak już za swoją dzikość
 48   2, III|         słonecznych blasków świetle, Anzelm ogród swój gościowi ukazywał.
 49   2, III|        istnienie wyniszczało drzewo. Anzelm ciekawie słuchał i uważnych,
 50   2, III|        monotonnym swym głosem zaczął Anzelm - i widać, że uczy się nieobojętnie.
 51   2, III|         dotknięciu młodego człowieka Anzelm uchylił się nieco i zwykłym
 52   2, III|          ludzi! ~- Amen! - dokończył Anzelm, po czym oba stali~Przez
 53   2, III|                 Mnie? - zadziwił się Anzelm i cofnął się znowu trochę.~-
 54   2, III|        owijając się kapotą przemówił Anzelm.~- Nic to, nic! Pan nie
 55   2, III|       opowiadając, coś mu tłumacząc. Anzelm z przygarbionymi plecami
 56   2, III|          choroba jakaś!~W tej chwili Anzelm niezwykle śpiesznym krokiem
 57   2, III|   zniszczonej oprawie. Po te książki Anzelm rękę wyciągnął i jedną po
 58   2, III|        Witoldowi mrugnięciem szepnął Anzelm, a potem książki znowu na
 59   2, III|          klasztorną celę - zauważył.~Anzelm także poskromił wzruszenie
 60   2, IV |            Całkiem inaczej jak stryj Anzelm, który wesoły był, gadatliwy
 61   2, IV |         przeżegnała się, krzyknęła: "Anzelm!" - i zakręciła się na miejscu
 62   2, IV |      przeciwka, czyli izdebki, którą Anzelm celą swoją nazywał.~
 63   2, V  |               domowego wyrobu kołdrą Anzelm w kapcie i butach na wznak
 64   2, V  |              niemiłym - odpowiedział Anzelm i mocniej niż zwykle ściskając
 65   2, V  |            zieloną, ruchomą firanką.~Anzelm do jednego ze stołów Justynę
 66   2, V  |            świata nastąpi, kiedy pan Anzelm tak się rozruszał! - zawołała. -
 67   2, V  |            się! - żartobliwie odparł Anzelm - bo gdyby mądra była, toby
 68   2, V  |           siostrze nie powiedział, a Anzelm zażartował znowu:~- Nie
 69   2, V  |            minut nikt nic nie mówił. Anzelm, Jan i dwie młode dziewczyny
 70   2, V  |          grubiaństwa i żarłoczności. Anzelm przemówił pierwszy. Spojrzał
 71   2, V  |           właśnie w chwili, w której Anzelm pytanie swoje uczynił, Jan
 72   2, V  |          palcach.~Dnia tego przecież Anzelm był niepospolicie ożywionym,
 73   2, V  |              bydła i koni dopatrzył. Anzelm i Jutstyna zostali we dwoje.~
 74   2, V  |         Justyny. Po długim milczeniu Anzelm półgłosem i powoli znów
 75   2, V  |              Jadwigę patrząc zapytał Anzelm.~- A jakże! - odzyskując
 76   2, V  |              On zawsze myśli, że pan Anzelm młodym kawalerem jest, a
 77   2, V  |              uspokoi się - przemówił Anzelm - Pacenki nie ma; ani tu,
 78   2, V  |                 uroczyście przemówił Anzelm. - Ot, niechaj pan Jakub
 79   2, V  |        ciekawych historii pamięta...~Anzelm szept synowca może usłyszał,
 80   2, V  |         pamięci, jak wtedy, kiedy mu Anzelm wspomniał o grobowcu Jana
 81   2, V  |            już mnie to - bynajmniej!~Anzelm nie zapytywał o nic i żadnej
 82   2, V  |              Jacicę łapią? - zapytał Anzelm.~- A jakże! tylko co z ogniami
 83   2, V  |       państwem i ja - powoli wymówił Anzelm; powoli z zydla wstał i
 84   2, V  |            iść potrafię - zażartował Anzelm.~W świetlicy zrobiło się
 85   2, V  |         bardzo proszę! - zapraszała. Anzelm swoją wielką baranią czapkę
 86   2, V  |          synowca rozgniewany sarknął Anzelm.~Wieczór był ciemny, bo
 87   2, V  |          jego z nami - z cicha rzekł Anzelm. - Nowina... no... wi...
 88   3, I  |        Wielką panią - jak nazywał ją Anzelm Bohatyrowicz - Andrzejowa
 89   3, III|           minutę na siebie patrzali. Anzelm zwolna czapkę nad głową
 90   3, III| otrzeźwiawszy, zaśmiała się:~- A pan Anzelm może myśli, że nie postarzał?
 91   3, III|            co Jerzy zginął marnie, a Anzelm też niezupełnie po ludzku
 92   3, III|              chce ją wziąść, a stryj Anzelm nie dostawszy tej, której
 93   3, III|          uwagi nie zwrócili.~Byli to Anzelm i Marta, Jakim sposobem
 94   3, III|               Ale dlaczego wtedy pan Anzelm tak skołowaciał?~- Ślicznością
 95   3, III|           tak to było! - potwierdził Anzelm.~Potem ona przemówiła pierwsza:~-
 96   3, III|            pierwsza:~- A pamięta pan Anzelm, ile to gości zbierało się
 97   3, III|             głowę podnosząc wtórował Anzelm.~Po paru minutach ona przemówiła
 98   3, III|            przemówiła znowu:~- A pan Anzelm pamięta, że to ja panu karmazynową
 99   3, III|              Janek śpiewa... - rzekł Anzelm.~- Pamięta pan, jakeśmy
100   3, III|       pójdziesz górą,~A ja doliną...~Anzelm w polonezową nutę, poważną
101   3, III|         zmyjesz wodą,~Ja mymi łzami.~Anzelm ciągnął jeszcze:~Ty będziesz
102   3, III|           mógł jeszcze zostać?~Kiedy Anzelm mówił, Marta głowę podniosła
103   3, IV |           ogród i wpadł na podwórko. Anzelm w skurczonej trochę postawie
104   3, V  |              wymówił:~- Syn Jerzego?~Anzelm wyprostował się i głowę