Tom, Rozdzial

  1   1, I  |     przechylając się nieco ku nim zawołał:~- Święte panny: Marto i
  2   1, I  |     zwrócił i poruszywszy lejcami zawołał na konie, aby szły prędzej.~
  3   1, II |           nic nagrody! Ale nie! - zawołał nagle i z komiczną desperacją
  4   1, II |          siła, prostota...~- O! - zawołał Kirło - widzi pani, jak
  5   1, II |           humoru swego powracając zawołał Kirło.~Korczyński podniósł
  6   1, II |         Boga kocham - ze śmiechem zawołał - żona moja jest tak zawziętą
  7   1, II |          tym, ale to co innego! - zawołał Korczyński. - Pan z urodzenia
  8   1, II |          wyraźnym niezadowoleniem zawołał. - Temperament! temperament!
  9   1, III|         Emilia.~- Ale na koniec - zawołał mąż - czegóż chcesz? co
 10   1, III|         Niechże nas sądy sądzą! - zawołał - niech pan na nas skargę
 11   1, III|       ramię do odchodzących ludzi zawołał:~- Połowę kary daruję, ale
 12   1, IV |          trochę przykrym śmiechem zawołał Różyc.~- Quand on a mangé
 13   1, IV |     Justyny.~- Bóg trójcę lubi! - zawołał częstujący i przed starym,
 14   1, IV |      kieliszkiem o stół uderzył i zawołał:~- Te gazety, moi panowie,
 15   1, IV |          Prawdziwie typowy sen! - zawołał Darzecki z tak głośnym śmiechem,
 16   1, IV |           kobiet zmiennym jest! - zawołał - Ale w tobie zaszłą zmianę
 17   1, V  |          czysty głos męski, który zawołał:~- Hej, kasztan, hej, hej!~
 18   1, V  |          rączkach pługa położył i zawołał na konie, aby szły naprzód.
 19   1, V  |          i z promieniejącą twarzą zawołał:~- Prędzej bym śmierci spodziewał
 20   1, V  |           pług zatrzymując raźnie zawołał:~- Co tam! Ja panience powiem,
 21   1, V  |           na słońcu pobłyskiwała, zawołał:~- Adaś! a spóźniliście
 22   1, V  |     ziemię drapiąc cienkim głosem zawołał:~- E! ociec dziś na nas
 23   1, V  |          ku domowi.~- A toż co? - zawołał - z Korczyna... na co? po
 24   1, V  |         gniewem, wpół ze zgryzotą zawołał:~- A puśćże już! Niechajże
 25   1, V  |         upodobał!~- Chodźże tu! - zawołał Anzelm.~Chłopak widocznie
 26   1, V  |           Czy panienka da wiary - zawołał - że stryj to wszystko własnymi
 27   1, V  |         tu, Janek! - po raz drugi zawołał.~Ale chłopak wahał się znowu,
 28   1, V  |     minutę potem z wnętrza stajni zawołał:~- Antolka! Antolka!~Wołał
 29   1, V  |    wrogami nie jesteśmy... - żywo zawołał.~- Czy Fabianu język tak
 30   1, V  |        Czapką ku Janowi machnął i zawołał:~- Kiedy Jezus przed Herodem
 31   1, V  |       najgroźniejszym swym głosem zawołał:~- Adaś! a nie mogłeś to
 32   1, VI |       żartobliwie do panów swoich zawołał: ~"Hej! hej! Waszmoście
 33   1, VI |          rzucił czapkę o ziemię i zawołał: ~- Bodaj to takie życie
 34   2, I  |           mną - żywiej niż zwykle zawołał Różyc - Zresztą - dodał -
 35   2, I  |          ujmowała.~- Moja wina! - zawołał - złapałaś mię na kłamstwie.
 36   2, I  |          sieni i głos Rózi, który zawołał:~- Mamo, Staś wrócił i ma
 37   2, II |       teraz i Witold.~- Ciotko! - zawołał - proszę iść do doktora!...~
 38   2, II |        drzwi przyciśniętym Witold zawołał:~- Czy ciocia nie zrobi
 39   2, II |         na miłosierdzie boskie! - zawołał - czy to ziemia jest rajem,
 40   2, II |        powozu wsiadał.~Korczyński zawołał z ganku na stajennego chłopcu,
 41   2, II |         Witold! - od drzwi salonu zawołał - czemuś; to nie był łaskaw
 42   2, II |       muzyce mówią...~- Witold! - zawołał Benedykt - nie pluć mi tak
 43   2, II |             przez zaciśnięte zęby zawołał - dobrze! o, pewno że będę
 44   2, II |        wędzideł ~- Julek! A co? - zawołał Witold, którego chmurna
 45   2, II |     zwracając się ku dziedzińcowi zawołał:~- Mars! Mars!~Wielki, czarny
 46   2, II |       młodzi ludzie.~- Chodźmy! - zawołał Witold.~- Chodźmy! - głośno
 47   2, II |        Uwierzyła! - wśród śmiechu zawołał Kirło.~- Uwierzyła! - ze
 48   2, III|       galanterią czapki uchylając zawołał rozmijający się z nią Michał.~
 49   2, III|          i snop z ziemi podnosząc zawołał. - Jeszcze tego nie było,
 50   2, III|     wąsika pokręcając triumfująco zawołał przystojny, śmiały chłopak
 51   2, III| naśladując kukawkę za plecami jej zawołał:~- Kuku! kuku! kuku!~- O
 52   2, III|           drugi raz ożyć?~- Nie - zawołał Witold - oni sami śpią na
 53   2, III|          mną nie mówi! - porywczo zawołał Witold i płomienne rumieńce
 54   2, IV |           Dzień dobry! - donośnie zawołał.~Woda pod dotknięciem wiosła
 55   2, IV |  wybuchającą mu na twarz radością zawołał - to pani choć raz okiem
 56   2, IV |     Głupiec czy wariat ze mnie! - zawołał - żeby w lesie zbłądzić
 57   2, IV |     brzegu zatrzymując do Justyny zawołał:~- Proszę!~Zawahała się.
 58   2, IV |     trwała.~- To i chwała Bogu! - zawołał.~Widząc ją zdrową i wesołą
 59   2, IV |     dzieci.~- Chodźmy do chaty! - zawołał Jan.~- Chodźmy! - ochotnie
 60   2, V  |         żywością i żartobliwością zawołał gospodarz domu i w kapocie,
 61   2, V  |         zydlu siadając do Antolki zawołał, aby gościa wieczerzą poczęstowała.~-
 62   2, V  |     zawsze tego jej wzbroniłem! - zawołał Jan i po brzegi włosów zarumieniony
 63   2, V  |  przyciskając.~- A co? ukąsiła? - zawołał Jan.~- Żeby ją cholera... -
 64   2, V  |      Jednego razu, samym rankiem, zawołał nas ociec, żeby my czegoś
 65   2, V  |       parsknął.~- Ot, języczna! - zawołał. - No, ależ zła! Ja i nie
 66   2, V  |         już do świetlicy wracając zawołał:~- Może panna Justyna chce
 67   2, V  |        Walentego synem, płynie! - zawołał.~Nie z Julkiem tym razem,
 68   2, V  |      podniósł.~- Witold? - głośno zawołał.~Justyna w progu oświetlonego
 69   3, I  |           zmienił.~-Quelle idée - zawołał. - Różyc nie ożeni się z
 70   3, II |              Idylla! - popędliwie zawołał Witold. - Upewniam cię,
 71   3, II |       Cicho! - stłumionym szeptem zawołał.~Szybko i z trwogą rozejrzał
 72   3, II |       dziecinny głos tuż przy nim zawołał:~- Widziu, i mnie weźcie
 73   3, II |            Z największą ochotą! - zawołał Witold - choć raz zobaczysz
 74   3, II |       dziś dzień nastał! - gromko zawołał. - Drugiego już znacznego
 75   3, II |       Buszmankę! - ze wzburzeniem zawołał i w głąb domu pobiegł.~W
 76   3, II |        zobaczył syna.~- Witold! - zawołał - pięknieś postąpił! Zirytowałeś
 77   3, II |      dokonywanych.~- Do diabła! - zawołał Benedykt - kiedy teraz pomyślę,
 78   3, II |        którym siedział, odsuwając zawołał:~- Dobrze. Milczmy obaj.
 79   3, II |         obie dłonie wziął czoło i zawołał:~- Okropność! okropność!
 80   3, II |         ziemi... prawo miłości! - zawołał.~Justyna szybko z krzesła
 81   3, III|          na ganek wpadając gromko zawołał:~- Muzyka!~Na ten okrzyk
 82   3, III|        wznosząc żałośliwym głosem zawołał:~- Przyobiecane jest królestwo
 83   3, III|     skręciła. Ktoś z dala ku niej zawołał pytając: czy na tańce przyjdzie?
 84   3, III|       przygotowanym niecierpliwie zawołał:~- Zaniewscy! do roboty!
 85   3, III|           uderzył i na całe gumno zawołał:~- Klaskanego!~Wszyscy wiedzieli,
 86   3, III|  przyszedłszy palcami pstryknął i zawołał:~- Szyk panna! Bez złego
 87   3, III|           mnie darowanym będzie – zawołał - że przed synem na ojca
 88   3, III|      niecierpliwy.~- Moi drodzy - zawołał - czegóż wy ode mnie chcecie?
 89   3, IV |      wszystko cię błagam, ojcze - zawołał Witold - porzuć ten ton
 90   3, IV |   najświętszymi uczuciami mymi! - zawołał. - Młody jestem! cóż stąd?
 91   3, IV |    wilgotne jeszcze oczy Benedykt zawołał:~- Jakby ciężar stupudowy
 92   3, IV |         ojcze, co nas dzieliło! - zawołał Witold. - I w przywiązanie
 93   3, IV |          domu stając z całej siły zawołał:~- A teraz, panny drużki
 94   3, IV |         nie mającej podarowała! - zawołał kruczowłosy Ładyś Osipowicz
 95   3, IV |            czasu teraz nie mam! - zawołał i pędem puścił się we wskazaną
 96   3, IV |           chciał zrobić, donośnie zawołał:~- Ho! ho!~Za rzeką po głębinach
 97   3, V  |          poczekajcież, państwo! - zawołał - niech ja się u niej o
 98   3, V  |         nim pracy...~- Androny! - zawołał Benedykt - te wszystkie
 99   3, V  |     Benedykt do odchodzącego syna zawołał:~- Powiedz tam komu, Widziu,
100   3, V  |          zapytała chłodno.~- To - zawołał - że odgaduję cię, odgaduję
101   3, V  |   zamieszkam sobie...~- Co? co? - zawołał Benedykt.~- Słowo honoru!
102   3, V  |           dobrodzieju! - od progu zawołał - to jest te... głupstwo,