Tom, Rozdzial

  1   1, I  |            stary kapelusz słomiany, którego szerokie brzegi ocieniały
  2   1, I  |            się do kawalerów, a może którego złapiesz i za mąż wyjdziesz...
  3   1, II |          wielkiemu salonowi pokoju, którego okno, jak i okna salonu,
  4   1, II |      wszyscy. ~Wykwintny mężczyzna, którego binokle połyskiwały w cieniu,
  5   1, II |        Korczyńskiego, tego malarza, którego spotkaliśmy u Darzeckich?~-
  6   1, II |            patrzał chwilę na dom, u którego szczytu stała ona w otwartym
  7   1, III|           nie było takiego miejsca, którego by nie ucałowały śmiejące
  8   1, IV |         Kirło. - Może innego teraz? którego? służę! ~- Kawowego kropeleczkę,
  9   1, IV |          częstujący i przed starym, którego okrągła twarz rumieniła
 10   1, IV |       chwilą salon opuścili. Różyc, którego stopniowo, ale bardzo widocznie
 11   1, IV |     dziecinnym uszczęśliwieniem, od którego oboje drżeli prawie, Witold
 12   1, IV |             niskie i białe czoło, z którego w tej chwili zniknęły wszystkie
 13   1, V  |         pozór wąskiego korytarzyka, którego ściany tworzyło żyto wysokie,
 14   1, V  |  wychowaniec minionej minuty czasu, którego przez całą młodość dla pięknej
 15   1, V  |        dostępne mu towarzystwa i za którego rozmarzonymi oczami przepadało
 16   1, V  |            połączoną z człowiekiem, którego w miarę upływającego czasu
 17   1, V  |           się zupełnie, do kosarza, którego kosa pobrzękiwała i na słońcu
 18   1, V  |         różowo kwitnącego maku, zza którego wystrzeliwały malwy obrosłe
 19   1, V  |           na oknach i ścianie domu, którego okiennice i narożniki na
 20   1, V  |         chłopca, sieroty po bracie, którego źli sąsiedzi krzywdzili
 21   1, V  |         podobną do takiego rydza, w którego by wprawiono zadarty nos,
 22   1, V  |           zbliżeniu tego człowieka, którego kiedyś pragnęła jak szczęścia,
 23   1, VI |            błękitu i zieleni, wśród którego rozsiane były, czyniło z
 24   1, VI |      przedarło w nim sobie łożysko, którego wody zniknęły od dawna,
 25   1, VI |             ku szczytowi krzyża, na którego czerwonym tle bielała postać
 26   1, VI |         bielała postać Chrystusa, a którego boki ok1yte były różnobarwnymi
 27   1, VI |         zbudowali widny i czysty, z którego też dym przez komin wychodził;
 28   2, I  |     Olszynce, za olchowym gajem, od którego zapewne folwark ten wziął
 29   2, I  |         nich monotonne mruczenie, z którego można było odgadnąć pracowicie
 30   2, I  |            sukiennego tołubka, spod którego widać było tylko brzeg perkalowej
 31   2, I  |           mianowicie młodszy Boleś, którego w bawialnym pokoju co dzień
 32   2, I  |             się ku spichrzowi, przy którego drzwiach oczekiwali na nią
 33   2, I  |             było ogród warzywny, na którego zagonach siedziało kilka
 34   2, I  |            nie spostrzegać kłopotu, którego był przyczyną, i twarzą
 35   2, I  |      przezroczysty gaj olchowy, zza którego rzadkich pni widać było
 36   2, II |           na dość długi korytarz, u którego końca znajdowała się spiżarnia.
 37   2, II | przyrządzała herbatę dla Benedykta, którego osiodłany wierzchowiec stał
 38   2, II |       stronę salonu i znowu Witold, którego oczy iskrzyły się pod ściągniętymi
 39   2, II |   postępujesz, że jest to człowiek, którego ja łaski potrzebuję? który
 40   2, II |          nadskakiwania człowiekowi, którego nie szanuję.~Zdumienie Benedykta
 41   2, II |           Głupiś - rzucił Benedykt, którego jednak posępne źrenice zmąciły
 42   2, II |            Witold.~Było to pytanie, którego Benedykt sam sobie nie zadał
 43   2, II |             A co? - zawołał Witold, którego chmurna twarz rozpogodziła
 44   2, III|            wystąpienie publiczne, o którego przystojność, a nawet i
 45   2, III|        takiegoż perkalu, jak ten, z którego uszyte były ich kaftany,
 46   2, III|          stał się kością niezgody i którego brzeg istotnie przez sierp
 47   2, III|        kilkunastu grubych głosów, z którego wyróżnił się głos jeden,
 48   2, III|              I skoczył ku domowi, w którego sieni słychać było śmiejące
 49   2, III|           odrzwia wysoki mężczyzna, którego śnieżna koszula bielała,
 50   2, III|             prawie groch rozsypany, którego każde ziarnko toczy się
 51   2, III|        jaskrawych blaskach zachodu, którego ukośne strzały ślizgały
 52   2, III|           czasem o szczęściu takim, którego by żadne najprzeciwniejsze
 53   2, IV |        wśród piaszczystego rozłogu, którego część nie bez trudności
 54   2, IV |         płakał? - ze wzruszeniem, z którego przyczyn jeszcze sobie jasno
 55   2, IV |        ogień palił się, i biurkiem, którego szuflady wszystkie powysuwane
 56   2, IV |          jednej połowie sklepienia, którego druga połowa oblekła się
 57   2, V  |          gliniany, czarny garnek, z którego one drewnianymi łyżkami
 58   2, V  |        twarzy, aż na wysokie czoło, którego zmarszczki wyciągnęły się
 59   2, V  |            do zwyczajnego życia, od którego jakby na skrzydłach mnie
 60   2, V  |             łzy ciekły mnie z oczu. Którego dnia dźwignę się już z myśli
 61   2, V  |            Jadwiśka, pójdziem sobie którego sąsiada nawiedzić". "Może
 62   2, V  |    wzniesionym ku niemu wzrokiem, z którego biły promienie cichej, jakby
 63   2, V  |            piasku na dnie Niemna, w którego głębiach zrodzone opuszczały
 64   2, V  |      zapomniał o tym, że brat tego, którego tak wyśmiewali, do jednej
 65   2, V  |          błękitnawe świtanie, wśród którego drzewa, niby zaczarowane
 66   3, I  |         szerokim, krytym podjazdem, którego arkady oplatała niezmierna
 67   3, I  |            zwany ogród angielski, w którego głębokich gęstwinach błyskała
 68   3, I  |       którzy temu samemu bóstwu, na którego ołtarzu zgorzał Andrzej,
 69   3, I  |       pragnienia nieskończoności, z którego powstały wszystkie jego
 70   3, I  |     pomysłem dość pospolitym, ale w którego wykonaniu, pomimo niejakich
 71   3, I  |      opowiadała duchowi Andrzeja, w którego związek z własnym duchem
 72   3, I  |           Jedyną oznaką wzruszenia, którego doznał, było parokrotne
 73   3, I  |          przebywaniu łąki, w czasie którego krok jego stawał się coraz
 74   3, I  |           tomik poezji Leopardiego, którego niezgłębiony smutek zgadzał
 75   3, II |       będzie pan Kazimierz Jaśmont, którego cyfry na cieniutkiej chusteczce
 76   3, II |         wieczerzy nakrytym i dokoła którego dość liczne grono osób już
 77   3, II |        człowieka na świecie nie ma, którego by ona lękać się mogła.~
 78   3, II |         rzucił. Fabian kroił chleb, którego spód, tak jak u Anzelma,
 79   3, II |          też i ten młody mężczyzna, którego dymkowy surdut najpiękniejszą
 80   3, II |        panem Kazimierzem Jaśmontem, którego Franuś na pierwszego drużbanta
 81   3, II |     odpowiadasz? - rzucił Benedykt, którego milczenie syna drażniło.~
 82   3, II |       pałacu, wśród zaklętego lasu, którego nigdy nie dotykała jej stopa
 83   3, II |          nie dotykała jej stopa i z którego przychodziły do niej tylko
 84   3, II |            prawdziwie piekielne, od którego oszaleć można, nie tylko
 85   3, III| nierozwikłany pas roślinności, śród którego z bliska tylko i ułamkowo
 86   3, III|        policzkami i zbiedzoną miną, którego małżonka w sterczącym kwiatami
 87   3, III|           swego miała narzeczonego, którego szyję obwiązano białym krawatem,
 88   3, III|           spośród tłumu i naprzeciw którego, tłum rozpychając, biegł
 89   3, III|         samej porze w domu Fabiana, którego okna zza gałęzi topoli pobłyskiwały,
 90   3, IV |           jej tylko wesele świetne, którego opis zajmował całą stronicę
 91   3, IV |        lubisz ten bór za Niemnem, w którego głębi, w cieniu jodeł, zapomniany
 92   3, IV |         sprawiło? Czy pochód wieku, którego jesteśmy dziećmi? Czy wezbrane
 93   3, IV |      wezbrane morze myśli ludzkich, którego sami jesteśmy żeglarzami?
 94   3, IV |         tylko ten płacz wewnętrzny, którego już w sobie nie czuł, przemienił
 95   3, IV |           jakiś Jakub Bohatyrowicz, którego starcem już przed dwudziestu
 96   3, IV |             na Witolda ukazywał, do którego też przystępować zaczęli
 97   3, IV |       głosem upominał się o trzeci, którego przecież długo mu nie dawano.
 98   3, V  |            stanął zgrabny koczyk, z którego w najmodniejszym płaszczu
 99   3, V  |         mruknął pod wąsem Benedykt, którego oświadczyny te najmniej
100   3, V  |          otworzył, według zwyczaju, którego nabierać zaczynał, własną,