Tom, Rozdzial

 1   1, I  |            te głupie chłopy wzięli mię za cholerę... Może nie wierzysz?
 2   1, I  |            przyszła... Otóż, kiedy mię chłopi wracający z kościoła
 3   1, I  |     zaszkodziły! Pewno, nie zjadły mię one, ale... ukąsiły. Czy
 4   1, I  |         dziewczę, zdrowe, ojczyzna mię woła!" A potem ja jemu śpiewam: "
 5   1, II |           tak czy nie? jeżeli pani mię pocałuje, to powiem, jeżeli
 6   1, II |   Zawdzięczam to panu Kirle, który mię pod tym względem oświecił...~-
 7   1, II |            na przykład, nie uznaje mię...- z komiczną żałością
 8   1, II |          gospodynią, że do niczego mię nie dopuszcza... do niczego...
 9   1, II |      zawsze pocieszyć i rozweselić mię musisz... O, gdyby mi pana
10   1, II |         dłoni Kirły wyrwać.~- Puść mię pan ..., - szeptał i wykrzykiwał
11   1, II |         gra za to... gra...~- Puść mię pan... przy damach... przy
12   1, III|        zapytała żona.~- Hm! zawsze mię o to pytasz, zawsze ci wszystko
13   1, III|          sercem? Mówisz zawsze, że mię kochasz! Ja to uważam za
14   1, III|     kochaną być potrzebuję. Gdybyś mię tak kochał, nie opuszczałbyś
15   1, III|     zapomniałbyś o wszystkim, byle mię rozweselić, zająć uszczęśliwić.
16   1, III|            krzyczał: "Nie dręczcie mię!" i biegł co siła na folwark
17   1, IV |            iskry - i nie obraziłeś mię wcale, Zygmuncie, przypominając,
18   1, IV |            Panem Bogiem, objadłszy mię, co prawda, dziedziniec
19   1, IV |          trwa to już dwa lata i co mię ta historia pieniędzy i
20   1, IV |           tak łaskaw, że zapraszał mię razy kilka i sam, i przez
21   1, IV |           jakim byłam wtedy, kiedy mię te wszystkie twoje piękne...
22   1, V  |           cudzy, tylko nasz? a Bóg mię ubij na duszy i ciele, że
23   1, V  |        pociągającym, a pan Jan tak mię uprzejmie zapraszał...~Trudno
24   1, V  |          prośbą wymówiła: ~-Weźcie mię z sobą!~Anzelm uważnie i
25   2, I  |    sprawiam ci zawsze kłopot, i to mię martwi... Będę w tym wypadku,
26   2, I  |         otwartym, i poproszę, abyś mię szczerzej uważała za krewnego
27   2, I  |     wszelkiego rodzaju zbytków, że mię największe bogactwa zadziwić
28   2, I  |            prawdy mówi. Z początku mię tym zdziwiłaś, a potem zachwyciłaś.
29   2, I  |       zachwyciłaś. Chciałbym, abyś mię więcej jeszcze łajała. To
30   2, I  |       lepiej, bo znalazłem coś, co mię w ostatnich czasach trochę
31   2, I  |        jeszcze nie obejrzałem, ale mię sama myśl o tych oględzinach
32   2, I  |         wina! - zawołał - złapałaś mię na kłamstwie. Wszelkiej
33   2, I  |           dobrze - sarknęła.~- Łaj mię więc - odpowiedział - pozwalam
34   2, I  |           za niego z miłości, nikt mię nie zmuszał, owszem, rodzice
35   2, II |            basowy 1 ochrypły - oto mię napadli! Wieczna niedola!
36   2, II |            twoja ciągnął - ośmiela mię...~Wtem jak jasne motyle
37   2, II |            łaski potrzebuję? który mię jednym swoim słowem może
38   2, II |          to zrobiłeś! Rozgniewałeś mię.i zmartwiłeś, a teraz przynajmniej
39   2, II |  nadskakiwać nie myślę, ale bolało mię, oj jak mię bolało, że ty,
40   2, II |             ale bolało mię, oj jak mię bolało, że ty, mój ojcze,
41   2, II |         Marnujecie mi siostrę i to mię boli, bo nie jest ona ani
42   2, II |        zgiń, maro, przepadnij! Toś mię dopiero przestraszyła! Któż
43   2, II |             tak czule pielęgnowała mię dziś, gdy cierpiałam...
44   2, II |       żartuje ze mnie! O Boże, jak mię głowa boli! ~Wtem zerwała
45   2, III|            Pamiętasz, Janku, jakeś mię niegdyś z Niemna wyłowił,
46   2, III|          pływanie? Julek to pływać mię uczył! A panna Antonina
47   2, III|      nagadałem się z ludźmi, że aż mię język piecze...~Tu, jak
48   2, V  |        moje zwierciadło, ośmieliło mię do ogarnięcia spojrzeniem
49   3, I  |              Więc przynajmniej weź mię z sobą!~- I to jest niepodobnym -
50   3, I  |         Uśmiechnął się.~- Zmuszasz mię do mówienia ci o rzeczach
51   3, II |          mi powiedziałeś, przejęło mię głęboko. Od jakiegoś czasu
52   3, II |     wracałem właśnie z pola, gdzie mię do robotników był posłał.
53   3, II |           podniósł do czoła.~- Jak mię to boli! Boże, jak mię to
54   3, II |         Jak mię to boli! Boże, jak mię to zawsze boli...~Krokiem
55   3, II |           wymówił Witold - pocałuj mię... proszę!...~Coś dziwnie
56   3, II |     trzymając powtórzył:~- Pocałuj mię, mój ojcze...~Na bladawym,
57   3, II |            dalej:~- A pewno! Głowa mię boli często! Wiesz, Widziu,
58   3, II |      obowiązkiem... Kiedy złożycie mię do mogiły, będziecie z nią
59   3, II |         owszem... owszem... nieraz mię sam zachęcałeś do nich?~-
60   3, II |          nich?~- Facecja! czy masz mię za ostatniego głupca, abym
61   3, II |             Nie, mój ojcze... boli mię to bardzo... ale nie...
62   3, II |       Dobrze. Bądźże łaskaw uważać mię od tego czasu za swego znajomego,
63   3, II |     wymówił:~- Niegościnna! siadać mię nawet nie prosi!~- Owszem,
64   3, II |           wtedy od ciebie, broniła mię od ciebie, wypędzała mię
65   3, II |           mię od ciebie, wypędzała mię z domu, kiedy przyjeżdżałeś...
66   3, II |           tworzyć. Ty jedna możesz mię wskrzesić i przywrócić szczęściu,
67   3, II |           chére maman, że usuwałaś mię starannie od wszystkiego,
68   3, II |        moja mamo, że przeznaczałaś mię do zadań i losów zupełnie
69   3, II |             że potem sama wysłałaś mię w świat szeroki, gdzie wiele
70   3, II |           monte á la gorge i dławi mię jak globus histericus tę
71   3, II |            tylko oswoję się, zaraz mię nudzi... Ca dépasse toute
72   3, II |          druga dziś osoba wyprawia mię na mogiłę! Ależ ja za mogiły
73   3, II |          zdeptał! Andrzeju! czy ty mię słyszysz? czy ty mi przebaczasz?
74   3, III|   przyjaźni też szukający...~- Bóg mię ubij na ciele i duszy -
75   3, III|          do mnie jak smoła i ściga mię swoim nadaremnym kochaniem,
76   3, III|      słucham was! Dziękuję, żeście mię zawołali...~Płomię wystąpiło
77   3, III|          to poradzić mogę? Puśćcie mię stąd.~Ze ściągniętymi brwiami
78   3, III|          ramię go pochwycił.~- Bóg mię ubij na duszy i ciele, kiedy
79   3, IV |       mówimy, odpowiada: "Zrodziły mię omamienia i nienawiści wieków;
80   3, IV |          usłyszeć... Czy na gardło mię skażesz, czy tylko - na
81   3, IV |            i znowu tak samo kochać mię będziesz jak niegdyś?...
82   3, IV |         Coś mam w sobie, ojcze, co mię ku ciemnym otchłaniom popycha...~
83   3, IV |            wdzięcznym ci będę, żeś mię nigdy od reszty ludzkości
84   3, IV |           na królewicza i samoluba mię nie chował. Gdyby nie ty,
85   3, IV |          kolebki pewno owinięto by mię w watę zbytku i zamknięto
86   3, IV |           diabli wezmą, nachodziła mię taka rozpacz, żem nie tylko
87   3, IV |    niebieskie rozkosze wzruszyć by mię zeń nie zdołały! Nasza,
88   3, IV |             prawdziwe dziwy! Jakby mię fala jakaś z dna wód gorzkich
89   3, V  |        zgodził się, a nawet prosił mię, abym Justynkę o wszystkim
90   3, V  | przyzwyczajenia i gusta nie czynią mię odpowiednią dla niego towarzyszką
91   3, V  |   szczęście sercu człowieka, który mię kocha, i wspólnej z nim
92   3, V  |       wdzięczną jestem temu, który mię pod niski, ale własny dach
93   3, V  |           przyjaciela i brata miej mię... miejcie mię oboje!~Benedykt
94   3, V  |          brata miej mię... miejcie mię oboje!~Benedykt z tą pogodą,
95   3, V  |          wuju i opiekunie, odwieść mię odeń nie zdoła.~Pochyliła
96   3, V  |       kiedyś... lubiłam... sam los mię kiedyś do nich prowadził...
97   3, V  |            takim ponurym i smutnym mię były zrobiły, że i okazywać
98   3, V  |       Królu mój! braciszku! otożeś mię uszczęśliwił! Wieczna pociecha!
99   3, V  |          ludzkiego! Wieczny smutek mię jadł, tęsknota, ponurość