Tom, Rozdzial

 1   1, II |          obaj wydawali się smutni. Korczyński wielką swą, ciemną ręką
 2   1, II |        ścianę patrząc odpowiedział Korczyński - dla nas święta nie ma.
 3   1, II |     obiecujące...~- A tak - odparł Korczyński - nie wiem jak gdzie, bom
 4   1, II |          powracając zawołał Kirło.~Korczyński podniósł głowę i z urągliwym
 5   1, II |            ponieważ ona chciała...~Korczyński uśmiechnął się i zwrócił
 6   1, II |                 Głupstwo - mruknął Korczyński, - Musisz chorować w takiej
 7   1, II |        wyszyte na kanwie poduszki; Korczyński długi wąs swój na gruby
 8   1, II |        przeciągłe, basowe wołania. Korczyński i Różyc jednocześnie spojrzeli
 9   1, II |          rzekł w zamyśleniu Różyc.~Korczyński wskazał mu pracujących około
10   1, II |       krótkim namyśle odpowiedział Korczyński. - Praca nieszczęściem nie
11   1, II |         strony idzie - żywo podjął Korczyński - pod tym względem wszystkie
12   1, II |            to co innego! - zawołał Korczyński. - Pan z urodzenia byłeś
13   1, II |          przybrały wyraz niesmaku. Korczyński, oswojony znać z dobrym
14   1, II |            chusteczki ujęta twarz. Korczyński motał wąs na palec i parę
15   1, II |            czerwone róże pantofli. Korczyński, jakby wybuchem jakiejś
16   1, III|                       III~Benedykt Korczyński należał do niewielkiej w
17   1, III|      akademia wileńska a Stanisław Korczyński, syn napoleońskiego legionisty,
18   1, III|             ufnych, takich pewnych Korczyński wróżbiarzem nie był i wszystkiego,
19   1, III|         posiadanej ziemi Stanisław Korczyński należał do średnio zamożnych
20   1, III|      rozdzielona - bo oprócz synów Korczyński miał jeszcze córkę - tych,
21   1, III|            nie mogła. W myśli swej Korczyński przeznaczał ojczysty Korczyn
22   1, III|         małych rolników. Nagle dom korczyński na oścież roztworzył się
23   1, III|          już rodziny. Mały Zygmunt Korczyński i Janek Bohatyrowicz byli
24   1, III|     zabrakło mu obu braci. Andrzej Korczyński razem z przyjacielem swym,
25   1, III|             zachciało mu się ogród korczyński wykwintnie urządzić i cały
26   1, III|    zerknięć ku obłokom, a Benedykt Korczyński byłby do szczętu zrujnowanym.
27   1, III|     pozwolim...~- Podam - krzyknął Korczyński - i także nie pozwolę, abyście
28   1, III|   najmniejszej uwagi nie zwracając Korczyński zapytał:~- A drugi?~- Fabian
29   1, III|           wczoraj było niedobre...~Korczyński pochylił się i usta dziecka
30   1, III|    przynętę... ~- Widziu! - zaczął Korczyński w twarz małego syna patrząc
31   1, III|            sam pobladł i schudł... Korczyński na to dziecko swoje patrzał
32   1, III|       przygniótł mu mały policzek. Korczyński z rozweseloną twarzą rzekł:~-
33   1, III|           z nim chce o interesach. Korczyński zdziwił się i ucieszył.
34   1, III|            miał jaką różnicę; tego Korczyński najlżejszym ruchem twarzy
35   1, III|           i interesów, tego używał Korczyński na polowanie z wyżłem i
36   1, IV |  angielskimi bokobrodami i Zygmunt Korczyński, którzy znać cygar palić
37   1, IV |        używał najwięcej, a Zygmunt Korczyński najmniej; przy tym u tego
38   1, IV |      zwrócił się do Różyca Zygmunt Korczyński - nie miałeś jeszcze czasu
39   1, IV |      hrabia.~Ale młodziutki Witold Korczyński na przerwy te nie zważał
40   1, IV |           się na stronç, a Zygmunt Korczyński i Różyc przebywali całą
41   1, IV |    kierunku sali jadalnej. Zygmunt Korczyński, po cichej, ale dość żywej
42   1, IV |        jaki?~- Naturalnie - odparł Korczyński - i jak jeszcze straszny!~
43   1, IV |            Bohatyrowicze! - podjął Korczyński - a cóż? złupić chcą ze
44   1, IV |        oboje drżeli prawie, Witold Korczyński i Marynia Kirlanka patrzali
45   1, IV |          zamierzała, kiedy Zygmunt Korczyński Orzelskiego opuszczając
46   1, IV |      dziecka. W tej chwili Zygmunt Korczyński ramieniem swym dotykając
47   1, IV |            rozdając karty odrzucił Korczyński - z nudów zasiedziała się
48   1, IV |        wymówione swe imię. Zygmunt Korczyński szedł za nią, niespokojne
49   1, V  |          mucha poniesie to, co pan Korczyński w wyższej instancji wygra! -
50   1, V  |          nie wiadomo, co by to pan Korczyński powiedział, gdyby wiedział,
51   1, V  |           już nie pamięta, jak pan Korczyński przed całym swoim dworem
52   1, V  |        Anzelm nie pamięta, jak pan Korczyński na nas różne kondemnacje
53   1, V  |        Anzelm nie pamięta, jak pan Korczyński do góry nos podejmuje, kiedy
54   1, V  |            nie jestem... Niech pan Korczyński żyje i zdrów będzie długie
55   1, V  |        troszkę tu postoi, znów pan Korczyński na język ojcu wlezie...~ ~
56   2, I  |      ramienia mu sterczącą, Witold Korczyński rozprawiał o czymś z ożywieniem
57   2, II |     wypłacony mu dotąd posag żony. Korczyński przy pierwszych zaraz słowach
58   2, II |         najzupełniejszą rację.~Czy Korczyński wszystkim koniecznym potrzebom
59   2, II |          sił przecież hamując się, Korczyński zauważył:~- Ależ, kochany
60   2, II |         sądząc nie widać było, aby Korczyński przyznawał szwagrowi najzupełniejszą
61   2, II |        naj-zu-peł-niej-szą ra-cję. Korczyński jednemu tylko z tych punktów
62   2, II |        panienek do powozu wsiadał.~Korczyński zawołał z ganku na stajennego
63   2, II |         coraz namiętniej powtarzał Korczyński i z oczu ciskał błyskawice.
64   2, II |            kwiaty. Z rana Benedykt Korczyński chorobą żony przelękniony
65   2, III|        płowym, siwiejącym wąsem.~- Korczyński - szepnął - młody Korczyński...
66   2, III|       Korczyński - szepnął - młody Korczyński... na co? po co? dla ja...
67   2, III|           boku wypisane.~- Andrzej Korczyński - głośno przeczytał Witold.~-
68   2, III|       wypisane wyrazy...~- Andrzej Korczyński...~- Ogrody północne...
69   2, III|        czterech wyrazach: "Andrzej Korczyński - Jerzemu Bohatyrowiczowi".~-
70   2, IV |         ojca swego ten pan Zygmunt Korczyński!...~Urwał, zmieszał się
71   2, IV |        rzekł:~- Piękne drzewa! Pan Korczyński dobre pieniądze mógłby wziąść,
72   2, IV |          myśli i siebie kocha. Pan Korczyński podobno inszym był kiedyś,
73   2, V  |        jeżeli Justynka i młody pan Korczyński na nim będą.~I w oczach
74   2, V  |  dwadzieścia, kiedy go pan Dominik Korczyński, pana Stanisława, teraźniejszego
75   2, V  |           biurku siedział Benedykt Korczyński i w rozwartej przed nim
76   2, V  |          że widziała wyraźnie dwór korczyński i okolicę, i w gęstej zieleni
77   3, I  |    małoletniego bratanka, Benedykt Korczyński, często podówczas bywał
78   3, I  |        skoszoną łąką szedł Zygmunt Korczyński. Równinę, jak okiem sięgnąć
79   3, I  |      podobnymi napełnioną, Zygmunt Korczyński stanął po krótkiej przechadzce
80   3, II | gospodarzowi zagrody podając młody Korczyński przepraszał, że psa za sobą
81   3, III|          Jaśmont z Justyną, Witold Korczyński z Antolką Jaśmontówną, Jan
82   3, III|           się, nic nie pomoże. Pan Korczyński twardy jest i dla biednych
83   3, III|     pokrajany!~- Albo to młody pan Korczyński nożem po ciele ci pojedzie? -
84   3, III|       starożytny grobowiec, o dwór korczyński, o leśną mogiłę zaczepiając
85   3, III|           nie zostanie? Może i pan Korczyński dać mu jej nie zechce? Może
86   3, III|             Panie Witoldzie! Panie Korczyński dobrodzieju! Panie Witoldzie
87   3, III|           zaprzeczał temu - że pan Korczyński niejeden raz słuszność miał
88   3, III|       sposoby, zaś te, których pan Korczyński używał, po pas w biedę ich
89   3, III|           Srogi na twarzy jest pan Korczyński i język ma gruby...~- Inaczej
90   3, III|           będzie! Gdyby jednak pan Korczyński zgodził się poczekać, wypłatę
91   3, III|          przekładając. Niechby pan Korczyński kontentował się tym, że
92   3, III|               Daremne gadanie! Pan Korczyński tego nie uczyni. A co jego
93   3, III|    Jednakże ja tak mówię: żeby pan Korczyński po ludzku i po bratersku
94   3, III|            tylko poszukać. Raz pan Korczyński na całe pole i przed gromadą
95   3, III|          Zobaczyłby podtenczas pan Korczyński, czy my próżniaki i hultaje!
96   3, III|      zginienia wyratował. Bo i pan Korczyński nie jak w raju na tym świecie
97   3, IV |      okrzyków złożony.~- Wiwat pan Korczyński! Wiwat pośrednik nasz i
98   3, V  |        kapeluszu wyskoczył Zygmunt Korczyński, kredensowego wyrostka,
99   3, V  |        popatrzcie sobie na śliczny korczyński ogród. Tylko cicho, grzecznie,