Tom, Rozdzial

 1   1, I  |    roślin, które tylko co i dość długo zapewne zrywała. Druga kobieta
 2   1, II |         gospodynię domu nie mógł długo w osamotnieniu zostawiać.
 3   1, III|        gniewu. Wyszedł z altany.~Długo potem Benedykt w gabinecie
 4   1, III|       obie dłonie i pogrążał się długo w myślach ponurych. Potem
 5   1, III|      dziecko swoje patrzał teraz długo i z zamyśleniem głębokim.
 6   1, IV |        stąd stronach mieszkający długo zgodzić się nie chcieli,
 7   1, IV |    zstąpić do klas niższych, tak długo zaniedbanych, a którym wszystkie
 8   1, IV |         się zaczął i byłby pewno długo rozwiódł się nad procesem,
 9   1, IV |    której zażądał.~Muzyka trwała długo; niektórzy słuchali jej
10   1, IV |         tej chwili nie mógł znać długo ani zamyślać się, ani smucić.~-
11   1, IV |    twarzą mąż jej przemawiał tak długo... długo... drogę jej zastępując
12   1, IV |          przemawiał tak długo... długo... drogę jej zastępując
13   1, V  |     jednocześnie w podróż, która długo trwać miała, wyjechał i
14   1, V  |       tego domu powrócił, nie na długo. Wkrótce wiadomością o śmierci
15   1, V  |          korytarzyk i w prostej, długo ze stron obu wyciągniętej
16   1, VI |         ciemnemu borowi płynącą. Długo rozciągnięta i wraz z brzegiem
17   1, VI |     dlaczego, gdy umarli, tak na długo, na wieki, pozostali w sercach
18   1, VI |         bo w ich familii wszyscy długo żyją. ~Stolarskie narzędzie
19   1, VI |          raz przyszli, to już na długo przy nich ostawali przypatrując
20   1, VI |         posłyszawszy król myślał długo, aż odwróciwszy się do panów,
21   1, VI |          stał wsparty o drzewo i długo, uparcie patrzał, nie w
22   2, I  |        czasu przypatrywać się im długo; z ciężkością wielkim kluczem
23   2, I  |     słuchała z uwagą, potem dość długo milczała i myślała. Widać
24   2, II |        żywo, ale potem stanęła i długo popatrzała kędyś daleko
25   2, II |     Marty, cicho ją pocałowała i długo w oczy jej patrzała.~- Ja
26   2, II |        dzień biały, kiedy Teresa długo i gorąco ucałowawszy panią
27   2, II |          po ogrodzie. Wahała się długo, ale usilnym prośbom syna
28   2, II |       życie i zapomniała, że już długo chodzi i że rosa padać zaczyna.
29   2, II |     dobrodziejstwo uważa, iż tak długo nie żądano od niego wypłacenia
30   2, II |          oczu ciskał błyskawice. Długo nic więcej przemówić nie
31   2, II |     trwodze, czy nie drzemała za długo; Leonia zaś w kątku pokoju
32   2, II | Zawczoraj była w Wołowszćzyźnie, długo z nim rozmawiała i przyjechała
33   2, II |           takiego poświęcenia...~Długo na temat ten fantazjując
34   2, II |       pamiętasz? Pozwól mi kiedy długo sam na sam z tobą porozmawiać.
35   2, II |         nauczyć? Jednak nauczył. Długo razem chodząc po miedzach
36   2, III|          ludzi rozmawiało z sobą długo i z cicha. Dlaczego z cicha?
37   2, III|          niezgłębione otchłanie, Długo przecież trwać to u niego
38   2, IV |       zapytała.~Popatrzył na nią długo, dziwnie, z trochę ironicznym
39   2, IV |       proszę tylko nie bawić się długo!~- A dla jakiej przyczyny?~-
40   2, IV |   zdawała, spytała Justyna.~- Bo długo chorym będąc z chaty prawie
41   2, IV |      nagle zwrócił się ku niej i długo patrzył na kilka łez, które
42   2, IV |     odrzynającą się od tła lasu. Długo na niego patrzała. Parę
43   2, IV |         zastanawiała się nad tym długo. Powstało ono naprzód z
44   2, IV |         nienawiścią nie zatrutym długo bronić go nie potrzebowała.~-
45   2, V  |         sam Fabian zaprosi, choć długo ani słuchać o tym nie chciał,
46   2, V  |       mównym i każde ciekawe oko długo zatrzymywać by się mogło
47   2, V  | otrzymawszy twierdzącą odpowiedź długo, dziwnie migocącymi oczami
48   2, V  |        mówić i opowiadać, ale...~Długo wstrząsał głową na parę
49   2, V  |         oczach widzę. Co tam tak długo rozwodzić się nad starymi
50   2, V  |        dyg aż do ziemi głęboki i długo nie śmiałam spojrzeć na
51   2, V  |      przez dwadzieścia kilka lat długo, ciężko, ołowianymi kroplami
52   2, V  |        do której przemawiała tak długo, odpłaciła jej wzajemnym
53   2, V  |   powiedział? ~- Nie powiedział.~Długo milczała, potem spokojniej
54   2, V  |         synowcem w zgodzie żyje?~Długo obie z twarzami ku sobie
55   2, V  |     patrzała, aż pochyliła się i długo, cicho pocałowała ją w usta.
56   3, I  |         oczami tego, kto się weń długo wpatruje, tak cel niedościgły,
57   3, I  |         tak cel niedościgły, ale długo i wyłącznie myśli i uczucia
58   3, I  |  spędzonych, po długich studiach długo niepomyślnymi tylko próbami
59   3, I  |          ręce na stół opuściła i długo wpatrywała się w ten portret
60   3, I  |     natchnieniu pejzażysty. Zbyt długo uczył się sztuki malarskiej,
61   3, I  |          własną. Popatrz na mnie długo, dobrze, serdecznie, jak
62   3, I  |      mnie.~Po odejściu służącego długo sama jedna stała pośrodku
63   3, II |  pochyloną, surową, pomarszczoną długo popatrzał.~- Zawsze to jednak,
64   3, II |     swoim zwyczajem jadł wiele i długo, a raz w rozmowę słowo rzuciwszy
65   3, II |         którymi zastanawiała się długo, gdy opowiedziawszy już
66   3, II |          Leonia, ale pani Emilia długo żadnej ulgi uczuć nie mogła,
67   3, II |         wyszedł; Witold zaś stał długo na miejscu, w ziemię wpatrzony,
68   3, II |    szkarłatem. Chciał coś mówić, długo jednak nie mógł, aż ze stukiem
69   3, II |     każdego listu przybierał się długo i z niechęcią. Dziś przecież
70   3, II |        on przed godziną, a która długo jak ptak upojony kąpała
71   3, II |   zasłoniętym czerwonością nieba długo z twarzą przy ziemi leżała,
72   3, III|         napełnił niezwykły gwar. Długo i nieustannie turkotały
73   3, III|   porządku! po porządku!~I potem długo w tłumie głów, twarzy, surdutów,
74   3, III|          państwo młodzi z asystą długo za obiadem przesiedzieli,
75   3, III|        słusznie! tylko niech pan długo tańczy i dobrze trzęsie,
76   3, III|   wielkim. Tańczyć nie chciała i długo opierała się namowom braci
77   3, III|          też mam, nieszczęśliwy, długo jeszcze sierotą żyć na tym
78   3, III|     drzewa, ule Marta ciekawie i długo oglądała, jedne chwaląc,
79   3, III|         pokolenie, po którym już długo życie przeciągało swoje
80   3, III|      powolniej niż wprzódy, lecz długo jeszcze prawił:~- Żebyż
81   3, IV |      widać nie było, i stał dość długo. Zapewne słuchał. Może nawet
82   3, IV |          drżały, ale hamując się długo po planie palcem wodził,
83   3, IV |          starego boru spoczywał. Długo jeszcze patrzał na syna,
84   3, IV |        potrzebował. Jak kipiątek długo i szczelnie zamknięty po
85   3, IV |  oddalone drogi i myśli świata - długo we środku mu coś płakało.
86   3, IV |       środku mu coś płakało. Jak długo? nie pamięta, wie jednak,
87   3, IV |    pozbyć się nie mógł. Benedykt długo na niego popatrzył. Uśmiech
88   3, IV |    Andrzej różnił się z nim o to długo, ale potem przestał i myśleliśmy,
89   3, IV |        cisnął! Ale nie siedź tam długo - mówił dalej - bo przecież
90   3, IV |       nie rozstawali się z sobą. Długo w gabinecie Benedykta nad
91   3, IV |         trzeci, którego przecież długo mu nie dawano. Panna młoda
92   3, IV |         Może widziała, że on tak długo z Domuntówną rozmawia, i
93   3, IV |       głębie boru powtarzając je długo, przeciągle, srebrnie.~-
94   3, IV |      głębinach boru poniosło się długo, raźnie, wesoło:~- Ho! ho!
95   3, V  |     życiu rozstaliśmy się na tak długo - do Benedykta się zwróciła -
96   3, V  |         Orzelski późno wstawał i długo w swoim pokoju jadł śniadanie,
97   3, V  |      czekała, a dźwięki serenady długo jeszcze to staccato, to
98   3, V  |         ze skupieniem, z rozwagą długo mówiła, opowiadała i nie
99   3, V  |     uspokojony odszedł. Benedykt długo jeszcze rozmawiał z Martą