Tom, Rozdzial

 1   1, I  |           albo sterczały wetknięte we włosy pąsowe, liliowe i
 2   1, I  |          że ci Bohatyrowicze u nas we dworze bywali i do stołu
 3   1, II |        pokoju na pąsowym szezlongu we wpółleżącej postawie siedziała
 4   1, III|          ku jednemu celowi lecące. We wszystkich trzech ozwała
 5   1, III|    Świerkowym; teraz powszechnie i we wszystkich warstwach ludności
 6   1, III|       sądach... a zawsze, dalibóg, we środku mi coś aż płacze...~
 7   1, III|       określał pewne uczucia swe, "we środku mu coś płakało".
 8   1, III|          sobie gasi. Gdyby to choć we dwoje... ale tak... z tym
 9   1, III|   inwentarze starannie utrzymywał, we dworze zawsze miał coś do
10   1, IV |         szyi i wysokim grzebieniem we włosach. Do obiadu prawie
11   1, IV |       nudzi się w domu; ja go więc we wszystkim z największą ochotą
12   1, IV |           siebie ujrzała stojącego we drzwiach salonu Różyca.
13   1, IV |              zapytała, ale patrząc we wskazanym jej kierunku zarumieniła
14   1, V  |            Wszyscy mówili, że dziś we dworze bal...~- Niewesoło
15   1, V  |          tylko mojej biedy, co jej we własnych żądaniach wynajdę.~-
16   1, V  |            troje, bo pomiędzy nami we wszystkim jest wspólność.~
17   1, V  |          pielęgnują owocowe drzewa we dworskim ogrodzie. Mało
18   1, V  |            codziennie prawie bywał we dworze. Ale Anzelm niespokojnym
19   1, V  |         razy bodajby to pragnienie we wstręt się zmieniło! A tu?
20   1, VI |      popielate wierzby wykrzywiały we wsze strony mnóstwo swych
21   1, VI |           zębiaste profile grabli. We wnętrzu domów huczały obracane
22   1, VI |     rumieniącemu się pod wetkniętą we włosy nagietką. Czasem pod
23   2, I  |       chwili czasu, bo oto i teraz we drzwiach od kuchni zjawił
24   2, I  |        kluczem spichrz otworzyła i we wnętrzu jego wraz z kupcami
25   2, I  |       chmury rozbiegały się szybko we wszystkie strony nieba;
26   2, I  |           jak przed laty dwunastu, we cztery lata po swoim wyjściu
27   2, I  |           starałam się wyręczać go we wszystkim i kłopoty od niego
28   2, I  |            ale na ławach szkolnych we wczesnych trudach pamięci
29   2, I  |            zgadzających się z sobą we wszystkim i razem układających
30   2, II |          salę przesadziwszy wpadła we drzwi do dalszych pokojów
31   2, II |         już błyskać zaczynały. Ale we wnętrzu spiżarni słychać
32   2, II |            systemach gospodarskich we Francji, Niemczech, Belgii,
33   2, II |           tak jak prawie sześć lat we dworze nie byłem... może
34   2, II |       odpowiedział:~- Czy ja wiem? we dworze? Może kto będzie
35   2, II |   zawtórzyć chciała nucie jakiejś, we wnętrzu, jej zapewne śpiewającej.
36   2, II |           już rzecz, że ske 1a fam we.~- Ce que la femme veut... -
37   2, II |          daleko starszą, niż była. We wzroku jej tkwiło uparte,
38   2, II |           czytaj i wspominaj! Może we wspomnieniach choć na chwilę
39   2, II |     dlatego, że wróży dziewczętom. We włosy wpleciona, jeżeli
40   2, III|        lasu rzuciła.~- Niezupełnie we dwa lata za Jaśmonta wyszłam.
41   2, III|            i jak zaweźmiem się, to we dwie z dziesięć kop użniem
42   2, III|            I w myśli, i w sercu, i we dnie, i w nocy.~O drzewa
43   2, III|       walor człowieka w tym, co on we środku ma...~Zrozumieli
44   2, III|      Zająknął się dlatego może, że we wnętrzu swym zaraz słowom
45   2, IV |           rumieńcem spłonęła.~Jemu we wpatrzonym w nią wzroku
46   2, IV |      wrzasków, które rozlegały się we dnie, po całej okolicy w
47   2, IV |        gruchały gołębie i tętniały we wszystkich stronach rytmiczne
48   2, IV |           kole rozkoszy i strapień we własnym jej sercu tylko
49   2, IV |            z nim przywiodła. Potem we wpatrzonych w niego jej
50   2, V  |       Cyganie zawsze swojego konia we wszelakie błyskotki i dzwonki
51   2, V  |          Anzelm i Jutstyna zostali we dwoje.~Niespodzianie dla
52   2, V  | pokrzykując z kąta do kąta dreptał we wszystkie pilnie zaglądając,
53   2, V  |            o tym wiem... bo prawie we trzydzieści lat potem i
54   2, V  |     ruchami splatała i rozplatała; we wzburzonym jej głosie zadrżały
55   2, V  |            mogłem, a nocne spacery we dwoje odbywać i jej za dobroć
56   2, V  |            oczy swe mieli utkwione we mnie i we wszystkich tych
57   2, V  |           mieli utkwione we mnie i we wszystkich tych oczach wyraźnie
58   2, V  |            jak w ogniu paliłam się we wstydzie. Nocami, bywało,
59   2, V  |           nowy zbudował? Jakże tam we środku? świetlica duża,
60   2, V  |       fontanny. Wkrótce znad boru, we wschodniej stronie nieba,
61   3, I  |       siłami odciągała. Ruchliwa i we wszystko mieszająca się
62   3, I  |            jakiego się poczytywał, we wszelkich osobliwościach
63   3, I  |          zapytała zjawiającego się we drzwiach lokaja.~Miała jeszcze
64   3, II |      narzędzie rolnicze zaprzężone we dwa konie melancholijnie
65   3, II |       podtrzymywała ją Teresa. Tak we troje przeszli całą długość
66   3, II |   dwadzieścia morgów gruntu mają i we troje żyją... a u mnie i
67   3, II |           mu już, tak jak dawniej, we środku nie płakało.~Zygmunt,
68   3, II |          zdaje mi się, że wszystko we mnie zamarło. Nie mam żadnego
69   3, II |            i trzecia! Zupełnie jak we francuskich romansach, których
70   3, II |            jest romans... pełno go we francuskich książkach...
71   3, II |          dla ciebie, nie pozostało we mnie nic wcale, prócz prostej
72   3, II |            ginę, wszystko, co jest we mnie wyższego, idealnego,
73   3, III|            pulsy jej życia i losów we własnych losach i żyłach
74   3, III|       pierwszeństwa na ścieżkach i we drzwiach ustępowały, na
75   3, III|  mianowicie: pierwszego drużbanta. We wszystkich siedzących, stojących
76   3, III|           drugiego, piękną fortunę we dwoje ufundują. Tylko że
77   3, III|     przyjacielowi swemu dozgonnemu we wszystkim pomocna, zgodna
78   3, III|          którą ci daję, szanował i we wszystkim jej był pomocny,
79   3, III|          wysokim czole, i tak może we dwunastu utworzyli pośród
80   3, III|           się skończy, a oni znowu we dwóch na Niemen pójdą. Teraz
81   3, III|       Dziadunio w śnieżnej kapocie we wrotach gumna przez Witolda
82   3, III|         gniewne błyskawice cisnął. We wrotach rozlegały się wesołe
83   3, III|         zmieścił!~- Złotnych liści we włosy nakładła i myśli,
84   3, III|     szepnął:~- Co kto miłuje, to i we śnie czuje... A co się tyczy
85   3, III|           nabawili się... czas nam we dwoje sobie ostać...~Objęła
86   3, III|         widocznie kogoś szukając i we wszystkich stronach upatrując,
87   3, III|           Popłyniem!~- Ale sami... we dwoje... moja droga pani...
88   3, III|            melodia świateł i tonów we dwie kamienne figury zaklęła.
89   3, III|         chropowatych, niezliczone, we wszystkich kierunkach pokrzyżowane,
90   3, IV |       drogi i myśli świata - długo we środku mu coś płakało. Jak
91   3, IV |       ustach oraz żwawa Starzyńska we fruwającym wstążkami czepcu
92   3, IV |      rozmowy toczyły się ożywione, we włosach dziewcząt iskrzyły
93   3, IV |       poszła...~Jan rzucił się już we wskazanym kierunku, kiedy
94   3, IV |         zawołał i pędem puścił się we wskazaną stronę.~Zaledwie
95   3, V  |       kilka słów wybąknąć zdołała, we drzwiach stanęła pani Emilia,
96   3, V  |           stąd nie oddalano. Kirło we dwoje giął się przed Justyną
97   3, V  |         Pamiętaj - rzekł - że masz we mnie brata, nie tylko ze
98   3, V  |            od dwudziestu kilku lat we dwoje pracujem!~tylkoż nas