Tom, Rozdzial

 1   1, I  |          kipiącym zdroju przyrody.~Prędko idąc, aby szerokim krokom
 2   1, I  | towarzyszki swej, która idąc wciąż prędko i wielkimi stopy swymi z
 3   1, I  |        Zaczęły iść dalej, tak samo prędko jak wprzódy. Stara mówiła
 4   1, I  |         zaczęli uciekać i biec tak prędko, jakby ich diabeł ganił,
 5   1, I  |            co takiego, abyś i sama prędko na cholerę wyglądać nie
 6   1, I  |          znacznie mniejsza, opadła prędko i dwie kobiety obejrzawszy
 7   1, II |       rzecz każdą, zwijała się tak prędko, że w niespełna kwadrans
 8   1, II |            nie zapalaj się pan tak prędko! - z wyraźnym niezadowoleniem
 9   1, II |     przybierać się zaczął. Justyna prędko i zręcznie czyściła miotełką
10   1, II |         kształt górskiego jelenia, prędko i zręcznie wbiegać zaczął
11   1, III|            lub później, może wcale prędko, praca niewolnicza stanie
12   1, III|          błyszczącą od potu; szedł prędko i szerokimi krokami; gruby
13   1, IV |        patrzał z takim wyrazem, że prędko spuściła ona oczy i ani
14   1, IV |            tyle goryczy i żalu, że prędko odpowiedziała:~- Nie, nie...
15   1, IV |             Ale na ustach Klotyldy prędko zamarł uśmiech i sama ona
16   1, IV |     czarnych włosów. Odwróciła się prędko i niosąc ozdobny płaszcz
17   1, IV |           pogarda ustępowały w nim prędko przed smutkiem i rozżaleniem.
18   1, IV |            ale zbiegła ze wschodów prędko, lekko, z wdziękiem. Powodzenie
19   1, IV |           drżącymi usty wyszeptał.~Prędko, zanim usunąć się zdołała,
20   1, IV |        gorącem jego słów i wzroku, prędko jednak i ruchem gwałtownym
21   1, IV |      starej panny, Przybliżyła się prędko i dotknęła ciemnej, kościstej
22   1, V  |      zbiegały do jej pamięci; szła prędko, ze schyloną głową, i myślała,
23   1, V  |    Francuzka... Uczyła ją krótko i prędko dom opuściła, a prawie jednocześnie
24   1, V  |     uderzyła falą wzburzonej krwi. Prędko przecież pobladła, z gniewem
25   1, V  | wyciągajcie.~Pług posuwał się dość prędko; lemiesz głęboko pogrążał
26   1, V  |          Mówił teraz głośniej już, prędko i z widocznym pragnieniem
27   1, V  |        byłem...~Mówił teraz żywo i prędko, coraz więcej pozbywając
28   1, V  |        trochę pochyliła i wymówiła prędko:~- Dlaczego to pan Jan niełaskaw
29   1, V  |      gęstwiną włosów szła prosto i prędko, można by ją było porównać
30   1, V  |           za Domunta. Córka i zięć prędko pomarli i tę jedną wnuczkę
31   1, V  |    zmieszał się znowu, chrząknął i prędko zagadał:~- Ten Jakub to
32   1, V  |         wyższej instancji wygra! - prędko i zapalczywie mówił głos
33   1, V  |            rodzony! proszęż iść... prędko... ona w gościnę do nas
34   1, V  |               mi...~Machnął ręką i prędko dodał:~- A to pewno Janek
35   1, V  |        kluczką gałąź przechyliła i prędko wiśnie rwać zaczęła.~- Przyrodnia
36   1, V  |            siostra. - Ale - dodała prędko i z wzrastającym zawstydzeniem -
37   1, VI |              Pacenko przyjechał! - prędko mrugając powiekami i głosem
38   1, VI |           zapalczywy głos Fabiana. Prędko znać przebiegł okolicę f
39   1, VI |         lękliwe rzucał spojrzenia. Prędko przesunął się pod samą ścianą
40   1, VI |  niebezpieczeństwach straszliwych, prędko pociemniała na twarzy i
41   1, VI |               do... dobra!~Kobieta prędko odeszła, objęła ramionami
42   2, I  |          swoim Wiedniu nie jadłeś!~Prędko wyszła z pokoju, a razem
43   2, I  |            kupcach i Stasiu.~Różyc prędko i z pewną gwałtownością
44   2, I  |            jeść konfitury, których prędko zjadł bardzo ,wiele, i o
45   2, I  |        spuszczonymi powiekami, tak prędko, jakby pilno jej było pozbyć
46   2, I  |           jeszcze z nimi sprzeczce prędko, z niejakim rozmachem pióra
47   2, I  |       przychodzą!~Zbiegła z ganku, prędko przeszła dziedziniec i niedaleko
48   2, II |       ładnego motyla. Oboje bardzo prędko mówili:~- Moja ciociu, czyż
49   2, II |       Benedykt tak zląkł się i tak prędko wieźć go kazał, że konie,
50   2, II |        jeżeli zechcę! ~Kiedy Marta prędko, z rozmachiwaniem ramioni
51   2, II |            mówiła, Witold i Leonia prędko także i z ożywionymi gestami
52   2, II |               ja to widziałam...~I prędko, z zachwyceniem takim, że
53   2, II |          założył i podnosząc czoło prędko i dość głośno wymówił:~-
54   2, II |            Niech jeszcze i to...~I prędko odwróciwszy się szerokim
55   2, III|         część mizernej jej twarzy, prędko jednak i wprawnie żęła obok
56   2, III|        prawie zupełnie młodą. Żęła prędko, z zapałem, wybornie, zabierając
57   2, III|            gadali. Pusta baba, tak prędko towarzysza swego zapomniała!
58   2, III|           Witold mówił jak. zwykle prędko i popędliwie, z gestykulacją
59   2, IV |             Jechali oni ani bardzo prędko, ani bardzo powoli, czapki
60   2, IV |           to dłużej, to krócej, to prędko, to pomaleńku, jakby z całego
61   2, IV |       jakiś wstępujący pod górę to prędko, to pomału, aż ostatni raz
62   2, IV |         dokoła ku niemu idąc. Szła prędko i lekko; suche nieśmiertelniki
63   2, IV |          go kolców i błyskawicznie prędko do ust go przycisnął. Justyna
64   2, IV |            wody niż sosnę. Chodźmy prędko!~Ostatnie dwa wyrazy nagląco
65   2, V  |          otworzył i chleb jadł, to prędko i odżyje - szepnął Jan.~
66   2, V  |        widać było z dojnicą w ręku prędko przez sień na dziedziniec
67   2, V  |          pewno do mnie należy... - prędko i plączącym się ze wzruszenia
68   2, V  |         dużo, aby rozumu tyle!~Jan prędko teraz ku niej przystąpił.~-
69   2, V  |             ozwał się Jan.~Justyna prędko zbiegła; Jan stryjowi zstępować
70   2, V  |          możesz i lament będzie, i prędko zrobisz się do cholery podobna,
71   2, V  |          wtedy było i może nie tak prędko, jak inni, zapomniał o tym,
72   2, V  |     zdarzył się, nie wyswatała, bo prędko zaczęła własne córki swatać,
73   2, V  |            i na co?~A potem dodała prędko:~- Któż ci to powiedział?
74   3, II |          do Korczyna wiodącą. Szli prędko i rozmawiali żywo, tak żywo
75   3, II |          której zepsucie bacznie i prędko obejrzał. - Mój ojcze! ja
76   3, II |            domu, z małym kosztem i prędko... ja sam się tym zajmę...
77   3, II |        pochylonym karkiem, ciężko, prędko, szerokimi krokami ku domowi
78   3, II |           o dłoń drugiej uderzając prędko i z błyskającymi oczami
79   3, II |            powiedziałby, czy Janek prędko przyjedzie?~Odpowiedział,
80   3, II |    młodości i jakim, niestety, tak prędko i bezpowrotnie być przestał.
81   3, II |            czy wylania urywały się prędko ustępując przed tajonym
82   3, II |        prawa, a jeżeli nie oddadzą prędko i dobrowolnie, na licytację
83   3, II |        czoło jej rumieńcem oblało, prędko jednak dalej mówić zaczęła:~-
84   3, II |           i spełniania trudnych...~Prędko z krzesła wstając mowę jej
85   3, III|        życie, jakie wiedli, bardzo prędko uciszało ich, gasiło, z
86   3, III|        tkliwością tłumów powiekami prędko mrugała, aby spod nich łzy
87   3, III|      zasmęcić lub też że to wesele prędko się w płacz zamieni, gdy
88   3, III|          serce jej uderzało mocno, prędko, przyjaźnie? Dlaczego?~Boże!
89   3, III|          była to Domuntówna, która prędko schyliwszy się kamień z
90   3, III|         sobie pociągnęły. Ale tłum prędko opuścili i od dawna już
91   3, IV |           gabinetu zatrzymał się i prędko oddychając chustką powiódł
92   3, IV |         powinien! W upale cierpień prędko dojrzewamy!~Wpół ze zdumieniem,
93   3, IV |         pytaniach dusze dojrzewają prędko!...~Teraz w szerzej niż
94   3, IV |     spotkanie pośpieszył. Ona szła prędko, więc spotkali się w tym
95   3, IV |           wołanie było ciche i tak prędko na jej ustach stłumił je
96   3, IV |       sierp wschodzącego księżyca, prędko powiększał się, zaokrąglał,
97   3, V  |             Witold wybuchał, mówił prędko, zdając się stryjecznego
98   3, V  |           zagrody Anzelma i Jana i prędko przebywali przerzynającą