Tom, Rozdzial

 1   1, I  |           już zrozumiałam położenie ojca i swoje, dawno, dawno...
 2   1, I  |       procencików ubierasz siebie i ojca, trzewiki nawet oszczędzasz,
 3   1, II |         całych, Justyna wprowadziła ojca do górnej części domu, gdzie
 4   1, II |              Justyna opuściła ramię ojca i wyjąwszy mu z rąk skrzypce
 5   1, II |            czyściła miotełką surdut ojca. Stary zachmurzył się.~-
 6   1, III|       których upłynęła młodość jego ojca, tym czasom, które światła
 7   1, III|          utajoną do nich zdolnością ojca. Wielkie wrażenie w całej
 8   1, IV |             swego arystokratycznego ojca, a której narzeczony, blady
 9   1, IV |           szybko przybliżyła się do ojca, który na ogólne wstawanie
10   1, IV |            można by myśleć, że słów ojca nie słyszała.~W sali jadalnej
11   1, IV |           gospodarstwa został przez ojca swego tym z gości, którzy
12   1, IV |                Ale spytaj się swego ojca, w jakie położenie popadł
13   1, IV |             smutnie zaczęła: ~- Bez ojca chowany... bez ojca!...
14   1, IV |             Bez ojca chowany... bez ojca!... Co to jest chłopców
15   1, IV |             chłopców wychowywać bez ojca, to ja wiem, bo i mnie w
16   1, IV |          nawet, gdy zobaczyła swego ojca około tacy z likierami i
17   1, IV |          czoła podniosła. ~- W imię Ojca... - cicho do sąsiadki szepnęła.-
18   1, IV |   przypisuję temu, że oprócz muzyki ojca swego, która zresztą jest
19   1, IV |     gospodarstwie wyręcza; a czasem ojca pielęgnować musi.~Zaśmiał
20   1, V  |            znaczny. Czy nieobecność ojca trwała kilka miesięcy lub
21   1, V  |     rozbicia uratował i owdowiałego ojca wraz z czternastoletnią
22   1, V  |           widać przyrodziłem się do ojca, bo nieboszczyk ociec za
23   1, V  |            porosłą drogę.~- Czy pan ojca swego pamięta? - zapytała
24   1, V  |        patrzeć! Będzie wam za to od ojca!...~Zaczepiony, nie odwracając
25   1, V  |           sarknął znowu kosarz.~- W ojca wrodził się - zauważył Jan
26   1, V  |         jednej matki, nie z jednego ojca... Jaśmontówna... Jego matka,
27   1, V  |           poniewierkę siwych włosów ojca, znowu spotykać podejrzliwe
28   1, VI |             mój dziadunio, stryja i ojca ociec. Jakub żyjących ludzi
29   2, I  |          chce. Swawolny i leniwy. W ojca się wrodził. Cóż robić jednak?
30   2, II |            wzrokiem wpatrywał się w ojca i z kolei w siostrę. Widać
31   2, II |                No, poprośże jeszcze ojca, żeby ci jaki pałac królewski
32   2, II |          spuszczone, ale gdy raz na ojca wzrok podniósł, był on pełen
33   2, II | rozgniewanym, lecz rozżalonym twarz ojca mijając, kędyś daleko patrzał;
34   2, II |            co? - bystro w same oczy ojca patrząc zapytał Witold.~
35   2, II |           Ale chłopak tego wykrzyku ojca może nawet nie słyszał.
36   2, II |            krewnych, siostry, nawet ojca... ojca, który jednak ciebie...
37   2, II |              siostry, nawet ojca... ojca, który jednak ciebie...
38   2, II |            dwie rozdrażnione dusze: ojca i syna, starły się z sobą
39   2, II |          odwracającego się od niego ojca zamigotały łzy. Uraza jednak
40   2, II |           na ganek wypadł. Zobaczył ojca na konia wsiadającego i
41   2, II |        widokiem siedzącego na koniu ojca. Uwielbiał go on wtedy więcej
42   2, III|            nie mogę. Kiedy Jerzego, ojca Janka,~ten przypadek spotkał...~
43   2, III| przyrodzenie mam. Jaśmonta, Antolki ojca, w dziesięć lat po ślubie
44   2, III|             i sam schamiał, a teraz ojca jeszcze skaleczy! - popędliwie
45   2, III|          zbyt śmiele przed synem na ojca powiedziałem, i o wybaczenie
46   2, III|       śmiałym, tylko, widzi pan, ja ojca mego... dla mnie ojciec...
47   2, IV |           tego pagórka, ostatni raz ojca swego widziałem...~Wskazujący
48   2, IV |           się w myślach tak nadmiar ojca mego polubił pan Andrzej.
49   2, IV |              I więcej nigdy już pan ojca swego nie widział?~- Raz
50   2, IV |           na walkę i biedę zabierać ojca, tego rozpieszczonego starca,
51   2, IV |           Ot! nie przyrodził się do ojca swego ten pan Zygmunt Korczyński!...~
52   2, V  |            ale przyrodzony zastępca ojca i jak ociec niczego oprócz
53   2, V  |          cichu drzwi pokoju swojego ojca. Rozlegające się w ciemności
54   3, I  |            głośno zaczęła:~- W imię Ojca i Syna...~Odmawiała modlitwę
55   3, I  |       prości szeregowcy; on, wzorem ojca, stać się powinien wodzem,
56   3, I  |        więcej wiernie historię jego ojca opowiadające. To i drugie
57   3, I  |        Córką opasłego, idiotycznego ojca, rezydentką siedzącą na
58   3, II |             powstała, sądzisz teraz ojca...~- Idylla! - popędliwie
59   3, II |            wcale jedzenia, wzrok na ojca podniósł i w twarz jego
60   3, II |            lata miał, kiedy stracił ojca i w sukcesji wziął fortunę
61   3, II |         gorąco a nadaremnie błagała ojca o posągi i nowe meble do
62   3, II |            nimi prowadził.~- W imię Ojca i Syna... a cóż ja jej złego
63   3, II |       mógłbyś zrobić z Kirłą!~- Jak ojca kocham! - srożył się jeszcze
64   3, II |           za to wskoczył, rodzonego ojca mógłbym się wy...~Wstrzymał
65   3, II |            on sobie, a ona sobie. U ojca rodzonego mieszka, cudzego
66   3, II |        tylko Boga lęka się, po Bogu ojca, a więcej to już chyba takiego
67   3, II |           szła za towarzystwem, zza ojca wyskoczyła i zagadała:~-
68   3, II |      Buszmankę z ciebie zrobią, jak ojca kocham, Buszmankę! - ze
69   3, II |            mu napełniło. Wziął rękę ojca i do ust ją przycisnął.
70   3, II |             zabijał mi matkę, a dla ojca szacunek odbierał... Spostrzegałam
71   3, II |            w sobie... Idź na mogiłę ojca, kuzynie, idź na mogiłę
72   3, II |              kuzynie, idź na mogiłę ojca... Kochaj to, co kochał
73   3, II |           nad krótką historią swego ojca, którą znasz dobrze. Czy
74   3, II |            zaczęła:~- Idź na mogiłę ojca, Zygmuncie, idź na mogiłę
75   3, II |            Zygmuncie, idź na mogiłę ojca! Może z niej... może tam...~-
76   3, II |            się nad jej głową.~- Bez ojca wzrósł - szeptała - bez
77   3, II |             wzrósł - szeptała - bez ojca... bez ciebie!~Lecz na krwawym
78   3, III|      zadzierek skłonność Elżusinego ojca; więc chętnie ci i owi,
79   3, III|             się piastowania matki i ojca, ale nabywasz przyjaciela
80   3, III|           jak gdyby wczoraj matkę i ojca pochował... Widać pokłócili
81   3, III|             Janek przyrodził się do ojca i stryja? Zawsze wesoły
82   3, III|            Witolda Korczyńskiego za ojca jego, Benedykta, poczytywał,
83   3, III|              Tra-ta! tra-ta!~Nie ma ojca ani brata!~Ni żadnego przyjaciela~
84   3, III|            do Boga, a przez syna do ojca... - zaczął Fabian.~- Abyś
85   3, III|         zawołał - że przed synem na ojca to wypowiadam... ale w panu
86   3, III|         głosy - jak jego nie stało, ojca i przewodnika nam nie stało.
87   3, III|           więcej niż trzysta lat, z ojca na syna, my tę ziemię rękoma
88   3, IV |          służbie, za co dla naszego ojca wieczną mam wdzięczność,
89   3, IV |     wywołana stała przed nim postać ojca, której zapytywał:~- Czy
90   3, IV |       Witold!~Wejście syna było dla ojca niespodzianką.~- A co? skąd
91   3, IV |      śmiałymi oczami pałający wzrok ojca spotykając odpowiedział:~-
92   3, IV |     chciwymi oczami wpatrywał się w ojca domyślając się istoty i
93   3, IV |             Witold ramiona na szyję ojca zarzucił i rozpalonymi usty
94   3, IV |         coraz liczniejsze zapytania ojca mówił, opowiadał. Benedykt
95   3, V  |         leciuchno Leonia z gabinetu ojca wyfrunęła, przez salon przebiegając
96   3, V  |             do zatopionego w muzyce ojca podeszła.~- Mój ojcze -
97   3, V  |       ważnym, bardzo dla mnie i dla ojca ważnym.~Grać nie przestając
98   3, V  |            pożegnawszy śpiesznie do ojca przybiegł. Potem w sali