Tom, Rozdzial

 1   1, I  |              głosem zadeklamowała:~A kto tam przyjdzie albo przyjedzie,~
 2   1, II |              a tu na dziesięć... czy kto jeszcze przyjedzie?~- Dwóch
 3   1, II |           mężczyźni... Ale naprawdę, kto więcej przyjedzie?... moja
 4   1, II |          pani, proszę mi powiedzieć, kto przyjedzie?~I szczupłymi
 5   1, III|           nazywać je zaczęto Mogiłą. Kto pierwszy nowej tej nazwy
 6   1, III|        prozaiczną stronę. Ale jeżeli kto tak, jak ty, zanurzy się
 7   1, III|              spekulacje robić można, kto ma pieniądze: drzewem handlować
 8   1, III|            już tam lepiej dokucza im kto inny! Kto wie? Może i zrobię
 9   1, III|          lepiej dokucza im kto inny! Kto wie? Może i zrobię tak,
10   1, III|        miłośnie w oczy jej patrząc - kto wie, jakie zmiany w pożyciu
11   1, III|          pożyciu ich zajść by mogły; kto wie, czy tym sposobem zmysłom
12   1, IV |        trząść zaczęła tak, jak ktoś, kto wspomina i wśród miejsc
13   1, IV |           wiedząc więc, kim był ten, kto go teraz z widocznym połączeniem
14   1, IV |            dobrze, że nie lubię, aby kto wtrącał się do moich interesów...
15   1, V  |            jej nie mógł oprócz tego, kto nią szedł, a ten, kto nią
16   1, V  |          tego, kto nią szedł, a ten, kto nią szedł, nie widział także
17   1, V  |      pozwolił mu słuchać słów moich; kto wie, może prośba moja wysłuchaną
18   1, V  |        zapytał: - Skąd panienka wie, kto ja jestem?~- Widuję pana
19   1, V  |             się Justyna - ale jeżeli kto na świecie nic do robienia
20   1, V  |            swojej ponętnej Cerery.~- Kto to? - zapytała Justyna.~-
21   1, V  |        Śliczna zagroda! - zawołała - kto tu mieszka?~- Stryj Anzelm,
22   1, V  |         Jeszcze ten nie urodził się, kto by potrafił mnie zbałamucić!
23   1, V  |         grable wypuścił.~- A toż co? Kto tam w sadzie?~Żółty pies
24   1, V  |                    Daj pokój Mucyku! Kto to taki? Pani jakaś? czego
25   1, V  |              takiej promocji , ażeby kto z Korczyna moją ubogą chatę
26   1, V  |       utkwiły. ~- Czyżby w Korczynie kto jeszcze o mnie wspo... wspo....
27   1, V  |       Antolka.~- Bardzo słusznie! bo kto na kogo kwiatami rzuca,
28   1, V  |         basowe, niegłośne nucenie:~A kto chce rozkoszy użyć,~Niech
29   1, V  |         służyć...~Czuć było, że ten, kto słowa te nucił, smutny był
30   1, V  |             tam ona? komu potrzebna? Kto jej powrotu tam pragnie?
31   1, VI |        zawsze tak wariuje, jak tylko kto mu powie, że Pacenko przyjechał...
32   1, VI |         znalazło wśród siebie kogoś, kto jej z powierzchni ziemi
33   1, VI | wydeklamowała przed nią Marta:~A gdy kto przyjdzie albo przyjedzie,~
34   1, VI |             a jego uczył nie wiadomo kto, może dziadek, może przeddziadek,
35   1, VI |             nic nie wiedzieli, a jak kto chciał co sobie potrzebnego
36   1, VI |              świnię i co tam zresztą kto miał. Chaty ich nazywały
37   1, VI |         pióra sypnęły się gwiazdy. ~"Kto ty, starcze? - zapytał Jana -
38   2, I  |                 słowem, nie wiedzieć kto...~Z błyszczącymi od gniewu
39   2, II |             się drgnął, jak gdyby mu kto ostrze jakieś za skórę zapuścił,
40   2, II |             wyrzekać nie możesz...~- Kto wie? - ze sfinksowym uśmiechem
41   2, II |           dal zaczął Darzecki - tak, kto wie...~Znowu w rozmowie
42   2, II |     przerwanej mowy swej powrócił:~- Kto wie? Kto na pewno wiedzieć
43   2, II |            swej powrócił:~- Kto wie? Kto na pewno wiedzieć może,
44   2, II |          dworze nie byłem... może tu kto na mnie gniewać się będzie. ..~-
45   2, II |             ja wiem? we dworze? Może kto będzie gniewał się na mnie?~-
46   2, II |        skromność, dobroć, że słowem, kto wie, czy pomimo wszystkich
47   2, II |            się nad nią zastanawiać i kto wie? czy nie wyniknie z
48   2, III|             tego nie było, żeby mnie kto do czego przymusił!~Hardo
49   2, III|         rozradowanie podnoszące się, kto wie skąd? może z łanów złotych,
50   2, III|        piwonia czerwony, krzyczał:~- Kto hrabia, dla tego pół zagona
51   2, III|          gwizdanie na nutę pieśni:~A kto chce rozkoszy użyć,~Niech
52   2, III|             czyli naszego ciała. Ale kto raz, choć troszkę, duszne
53   2, III|              ponurym wzrokiem kogoś, kto patrzy w ciemne i niezgłębione
54   2, IV |      zamajaczy on przed oczami tego, kto tędy płynie. Czy pani nie
55   2, IV |          wieczorami to już chyba tak kto około stolarstwa majstruje,
56   2, V  |        sukien, które na sobie miały, kto je szył, czy w święta je
57   2, V  |         Proszę, do świetlicy proszę! Kto widział gościa w kuchni
58   2, V  |             była, toby wiedziała, że kto niedźwiedzia przemoże, za
59   2, V  |       spojrzawszy brwi ściągnął.~- A kto do ula chodził? - z gniewem
60   2, V  |           wszystko wiem...~- A skąd? Kto mówił? Pewno już Janek językiem
61   2, V  |              Panie!" Co nową pieśnię kto zawiedzie, to ja znów: "
62   2, V  |             Co głośniejszym śmiechem kto wybuchnie, w mojej głowie
63   2, V  |         wyszli, bo wiadoma rzecz, że kto wiele ściga, mało dogoni.
64   2, V  |           bardzo śmierdzi!" I każdy, kto tylko o tym konkurencie
65   3, I  |       radosną wieścią obdarzyć tego, kto na nią niecierpliwie i niespokojnie
66   3, I  |             ona wyrzuci ją z siebie? Kto przyjmie udział w jego ofierze,
67   3, I  |          jeżeli ona go się zrzeknie? Kto myślą przynajmniej, żalem,
68   3, I  |          żywszą nadzieją myślała, że kto wie, czy miłość jej trwałością
69   3, I  |             zdaje przez oczami tego, kto się weń długo wpatruje,
70   3, I  |             rujnujący, ale na kogoś, kto możliwość takiego ciosu
71   3, I  |          jest stanowczo zbyt ciężkim Kto w tym wieku tak wygląda,
72   3, II |           uśmiechnął się Witold.~- A kto ich tam, do diabła, chce
73   3, II |        doprawdy! pan zawsze żartuje! kto kiedy widział błękitną krew!...~-
74   3, II |            zaproś!" Bardzo słusznie. Kto wspólnie z nami pracował,
75   3, II |           niech z nami i zabawi się; kto naszej gorzkości spróbował,
76   3, II |             witamy. A co to szkodzi! Kto pana kocha i jego psa głaszcze.
77   3, II |        odezwał się Starzyński - żeby kto nawet siły do kupy wziąwszy
78   3, II |             ale wiedzą sąsiedzi, jak kto siedzi. Widocznym było,
79   3, II |         zauważyć musiała... może jej kto o przeszłości powiedział...
80   3, II |       podnosząc do skroni, jak ktoś, kto przed gwałtownym wichrem
81   3, III|   Osipowiczówna nie wiedziała wcale, kto będzie pierwszą drużką Alżusi,
82   3, III|              Bardzo przepraszam, ale kto tam jest taki dureń, że
83   3, III|           Domuntówna w metamorfozie. Kto ją przedtem bosą, rozczochraną
84   3, III|            wtedy cicho szepnął:~- Co kto miłuje, to i we śnie czuje...
85   3, III|             kuka,~Mam tego za dudka,~Kto posażnej szuka!~Ale krakowiak
86   3, III|        okrzyki i zapytania:~- Co to? Kto to? Skąd to? Na co? Za co?~
87   3, III|        gromko i groźnie krzyknęli:~- Kto o siestrze naszej jedne
88   3, III|        wszystko poszło. Ja nie wiem, kto wymyślił, że panna Domuntówna
89   3, III|            tak, to tak. Jeżeli temu, kto ubligi doświadczył, podoba
90   3, III|             Idę! biegnę! do usług! A kto z kim? Panno Kaźmiro! Panno
91   3, III|           Ktoś zza stołu przerwał:~- Kto komu teraz swój?~Walenty
92   3, IV |           wszystkich otchłani myśli? Kto tak mniema, niech o to zapyta
93   3, IV |             jakiś promień. Jak ktoś, kto dziwi się i usprawiedliwia,
94   3, IV |         żadne przepisy nie istniały. Kto łaskaw czy też zaproszony,
95   3, IV |             hurtem - wszystko jedno. Kto niełaskaw albo nie zaproszony,
96   3, IV |        wszystko proszę zawołać tego, kto dla pani miły!...~Pod spadającymi
97   3, V  |         wykrzykami:~- Co to? jak to? kto to? Żartujesz! Ona żartuje!~
98   3, V  |                Nie ma jej, mój wuju; kto by tu niestosowność tę znalazł,