Tom, Rozdzial

 1   1, I  |          chudość jej ciała, które przecież posiadało szkielet tak rozrosły
 2   1, I  |          oswoiłam się zupełnie... Przecież ciocia nie przez złośliwość
 3   1, I  |          gwoździkach zauważyła:~- Przecież cioci te niemądre gadania
 4   1, II |           kosztowały wiele; teraz przecież ukazywały się na nich tu
 5   1, III|        chorowałaś obłożnie... Ale przecież sama nie byłaś! Miałaś przy
 6   1, III|          się z chłopami! Człowiek przecież nie urodził się na tyrana
 7   1, III|         koniec i o swój honor? bo przecież od interesów majątkowych
 8   1, III|           nuda... Ja nudzę się... Przecież książki i robótki wystarczyć
 9   1, III|        napełniły się łzami, które przecież powściągnęła, i z ruchem
10   1, III|            o dawnej przyjaźni ich przecież pamiętał. Może i słusznie
11   1, IV |           Ale pan... - zaczął.~Tu przecież głos młody także, choć trochę
12   1, IV |         syna podniosła, tym razem przecież badawcze i trochę strwożone.
13   1, IV |           pociągnął.~- Nie jestem przecież babą, abym snami miał się
14   1, IV |        dwoje młodszych nie mogłam przecież na rękach sług zostawić
15   1, IV |         była!... Różycówna z domu przecież!~Kirło biegł z ganku na
16   1, V  |       zaspokajała pragnienia. Tak przecież nie było. Miał drugą jeszcze
17   1, V  |           wzburzonej krwi. Prędko przecież pobladła, z gniewem w oczach
18   1, V  |     prawie nieruchome, po których przecież cicho płynął kojący szmer.
19   1, V  |         przystojnym. W tej chwili przecież żywość i mówność wzięły
20   1, VI | przysunięte, podobne do siebie, a przecież rozmiarami swych domów,
21   1, VI |        się nad przepaścią. Powoli przecież żółte ich tło usiewać zaczynała
22   1, VI |       zapomnianego wiersza. Zaraz przecież zaczął iść dalej, a raczej
23   1, VI |      automatycznie, nieprzerwanie przecież, dł1lga i blada jego ręka
24   2, I  |          A ja, mamo? - zawołała - przecież ja tu jestem! Czy to tylko
25   2, I  |           jak długa upadła. Zaraz przecież zerwała się z zielni, wystraszonymi
26   2, I  |   stęknęła Kirłowa - godzinę temu przecież obiad jadłaś.~Dziewczynka
27   2, I  |          za nią po ziemi. Jak tam przecież było, to było z córkami,
28   2, I  |          matki i sióstr, na które przecież był głuchy, z rozrzuconymi
29   2, I  |           się jeszcze.~Śmiech jej przecież, z początku swobodny i trochę
30   2, I  |         nie mógł. Przyjechałeś tu przecież z Korczyna.~- Skądże wiesz?.:.~-
31   2, I  |       wymówił.~- Więc cóż? Wy tam przecież na świecie do wcale innych
32   2, I  |         podobnego. Wcale nie! Nic przecież złego nikomu nie zrobił,
33   2, I  |      mówiła dalej :~- Nabiera się przecież przyjaźni i przywiązania
34   2, I  |           w kotuchach kury, które przecież stanowisk swych nie opuszczając,
35   2, II |            na pole. Zamyślenie to przecież smutnym być nie musiało,
36   2, II |   przedmiocie mówić mogły; bywały przecież u ciotecznej babki swej,
37   2, II |        trochę dając, z całych sił przecież hamując się, Korczyński
38   2, II |         wszystkim zdziwienie. Był przecież i rozgniewanym.~- Raczysz
39   2, II |     wziętą z tak rumianych, a tak przecież niekiedy wzruszonych ust
40   2, III|         przegonić wóz Jana, który przecież raźnym kłusem w bramę zagrody
41   2, III|      przed oczami zaświeciło...~- Przecież dziś słońce nie tylko świeci,
42   2, III|       dziewczyny, w której stronę przecież nie patrzał. Jechał powoli
43   2, III|         delikatną skórę jej ręki; przecież wydało się jej, że ból dolegliwy
44   2, III|          Czy naprawdę żąć umiesz? Przecież choć raz nie brząkasz na
45   2, III|           jak Marek po piekle. Bo przecież na świecie każdemu coś robić
46   2, III|    Antonina czy mnie nie poznaje? Przecież dwa lata temu, i przedtem
47   2, III|     niezgłębione otchłanie, Długo przecież trwać to u niego nie mogło
48   2, V  |       cienkich palcach.~Dnia tego przecież Anzelm był niepospolicie
49   2, V  |        wiedziałem. Nie na ślepego przecież patrzała ona swymi takimi
50   2, V  |       oświetlonym.~- Aha! jesteś! przecież wróciłaś! O północy panienka
51   3, I  |       nieco wyosobniona, dała jej przecież hasło do wspólnej modlitwy.
52   3, I  |        nie posiadała nigdy. Ludzi przecież to usposobienie jej, skupione
53   3, I  |        Umysłowego wychowania jego przecież nie zaniedbuje, drogo opłacani
54   3, I  |          krucyfiksem, nie do Boga przecież, ale do kochanka o przebaczenie
55   3, I  |    rysować umiejąca nie posiadała przecież znajomości sztuk pięknych
56   3, I  |         nie dostrzegała; ile razy przecież wychyliwszy się zza zieleni
57   3, I  |           skrzydłami. Artystą był przecież, kochał sztukę! Ale to,
58   3, I  |     Nicość pomysłów, mozolność, a przecież i niedokładność wykonania,
59   3, I  |            ornamenty i posągi, to przecież zawsze coś szczególnego,
60   3, I  |           umieścić wysoko... Dziś przecież, tak jak od czterech lat
61   3, I  |     miałby przestać panią kochać? Przecież nie zmieniłaś się wcale
62   3, I  |        się, że nic nie robisz, bo przecież przerzucanie tej książki,
63   3, I  |         mignonne! Za kilka godzin przecież powrócę!~Wyszedł z pracowni.
64   3, I  |           mogła. Przed dwoma laty przecież widziała go zakochanym w
65   3, II |            Praca to ciężka, mniej przecież ciężka niż...~- Niż co?...~
66   3, II |        jak z kamieniami chyba, bo przecież są na świecie takie dziwaczne
67   3, II |     brzegiem przepaści. Po chwili przecież uśmiechnął się.~- Dziecko
68   3, II |           nim szczycił. Tym razem przecież mówił o nim nie, tylko dla
69   3, II |      wyrazami twarzy. Z wyjątkiem przecież Benedykta, który schylał
70   3, II |              daleko... A nam o to przecież idzie... ty nie masz może
71   3, II |           potem dlatego, że są to przecież dawni znajomi cioci...~Jak
72   3, II |           się miała? Nie przyszła przecież kraść i nie jest psem, aby
73   3, II |     piękne, cierpiące oczy. Żadne przecież słowo gniewu lub urazy z
74   3, II |   wyjedziesz z Korczyna... trzeba przecież, abyś wizytę pożegnalną
75   3, II |       Niech nie zaczynają! I mnie przecież ten proces kosztował, nie
76   3, II |         długo i z niechęcią. Dziś przecież już przed biurkiem siedział,
77   3, II |         także i Marta. Przez okno przecież zobaczył starą pannę z kluczami
78   3, II |             Następnie do tego, że przecież rzeczą jest niepodobną,
79   3, II |         matką zapytał:~- Nie jest przecież życzeniem mamy, abym pomnażał
80   3, III| przystojny i z tęgą głową, musiał przecież fanaberię jakąś okazać i
81   3, III|    powietrze.~W zagrodzie Fabiana przecież nie zapanowała zupełna cisza
82   3, III|      korowód prowadził.~- Owszem! Przecież pięty do tańca poruszył! -
83   3, III|       ubijać jej wolno!~Z drugiej przecież strony znaleźli się tacy,
84   3, III|      opierając. Po kilku minutach przecież na bladych wargach Anzelma
85   3, III|          toczyły się po spokojnej przecież, niezmącenie cierpliwej
86   3, III|           potu nie pozbywając się przecież ani jednej ze swoich niezliczonych
87   3, IV |      śmiechem, nie rozglądają się przecież w koło siebie, nie rozumieją,
88   3, IV |           poziomą i ciasną, padał przecież i z góry jakiś promień.
89   3, IV |          chłopcze! Nie zgłupiałem przecież do tego stopnia, aby myśleć,
90   3, IV |          długo - mówił dalej - bo przecież wspólnie ułożyć musimy różne
91   3, IV |    upominał się o trzeci, którego przecież długo mu nie dawano. Panna
92   3, IV |          bez pierwszego drużbanta przecież odjeżdżać nie mogli. Tyle
93   3, IV |           drżące, niecierpliwe, a przecież jeszcze nieśmiałe. Zalękniona
94   3, V  |          miejsce zajęli, Zaledwie przecież Kirłowa, ze zmieszania i
95   3, V  |     przyznać się nie miała? bieda przecież wstydu nie czyni! - chłopcami
96   3, V  |     krewnej tkwiły. Wahającym się przecież głosem zaczął jeszcze:~-
97   3, V  |   małżeństwie z panem... zupełnie przecież stosownym.~Orzelski usta