Tom, Rozdzial

 1   1, I  |       brzegiem rzeki zginający się nieco w półkole sznur siedlisk
 2   1, I  |          ziemię uderzając, grubym, nieco ochrypłym, przez brak oddechu
 3   1, I  |        nich nawet przechylając się nieco ku nim zawołał:~- Święte
 4   1, I  |      zaturkotały znowu koła, tylko nieco inaczej niż wprzódy. Nie
 5   1, I  |         koni, ale tylko zwalniając nieco ich biegu odpowiedział zagadnięty.~
 6   1, II |      rzędem okien mających kształt nieco gotycki. Na ganku pomiędzy
 7   1, II |        polnych kwiatów miało pozór nieco sentymentalny; gotowalnia
 8   1, II |           tej samej familii istot. Nieco młodsza, mniej widać piękna
 9   1, II |        niej.~- Pani mówi? - cedząc nieco wyrazy zapytał gość.~Może
10   1, II |          dłoni Kirły, a szczerszym nieco, choć obojętnym także uściskiem
11   1, II |          od okna, w przyciemnionym nieco rogu pokoju, prowadziła
12   1, II |            przewoźnik wstrzymawszy nieco ruch wiosła z podniesioną
13   1, III|        sposób życia powściągliwy i nieco nad inne pracowitszy, z
14   1, III|    zasępionych rysów; uchyliła się nieco, aby twarz swą odsunąć od
15   1, III|           chleb dla ciała - żywiej nieco odparła.~Popatrzał na nią
16   1, IV |            ale panie krygowały się nieco, próbowały ruchów majestatycznych
17   1, IV |          sobie ruchem, wysuwającym nieco naprzód żołądek, wyprostował
18   1, IV |            równym krokiem, z głową nieco podniesioną i patrzyła w
19   1, IV |         sukurs Witoldowi przybywał nieco starszy od niego kolega
20   1, IV |         gronie pań, ale milcząca i nieco wyosobniona, siedziała pani
21   1, IV |       surowc jej usta rozwarły się nieco i zarysowały uśmiech niewymownej
22   1, IV |        gwarnie rozmawiali. Wprzódy nieco do salonu dolatywały z rozmowy
23   1, IV |            się rzadko, a pochyloną nieco głowę wstrząsał czasem i
24   1, IV |      sztywnie wyprostowaną zgarbił nieco, przez co kółka cygarowego
25   1, V  |       trawy szereg sztywnych malw, nieco na prawo pszczoły nad błękitnymi
26   1, V  |           mu całkiem obce. Uchylił nieco baraniej czapki, lecz wnet
27   1, V  |        nazwanie po imieniu synowca nieco go rozpogodziły.~- Owszem -
28   1, V  |         się z ławki i znowu czapki nieco uchylił.~- To może pani
29   1, V  |          Anzelma. Po chwili, dalej nieco, wysunęła się nad płotu
30   1, V  |       Widać było, że gdyby ją brat nieco powyżej ręki mocno nie trzymał,
31   1, VI |           brzegiem rzeki w półkole nieco zginająca się okolica stała
32   1, VI |          uspokoić...~Chłopak wydął nieco usta, spojrzał na dach najbliższego
33   1, VI |       skłonie, który tworzył małą, nieco spadzistą równinę. Trzeba
34   1, VI |        dłużej popatrzał na zbladłą nieco i smutną w tej chwili twarz
35   1, VI |         wielką czapką na tył głowy nieco zsuniętą, wypukle odrzynała
36   2, I  |           jej zajęciom zmęczyła ją nieco. Przypomniała też sobie
37   2, I  |      doszedł po chwili podniesiony nieco głos, którym przemawiała
38   2, I  |            każdym jej kroku w górę nieco podlatywały, wyszła z pokoju:
39   2, I  |          rajskim powabem. Odpocząć nieco po kilkunastoletniej ciężkiej
40   2, I  |          jego głowy była zbyteczna nieco śmiałość i duma, można by
41   2, I  |       czołem; ona szła z pochyloną nieco głową, z opuszczonymi w
42   2, II |        wchodziła do przyciemnionej nieco sieni Korczyńskiego domu.
43   2, II |         nich czasem błysk mądrej i nieco złośliwej filuterności,
44   2, II |      szerokie, prawda?~I podnosząc nieco małą nóżkę Leonia ze smutkiem
45   2, II |      sposób mówienia imponowały mu nieco bez własnej o tym jego wiedzy.
46   2, II |         razy w dziecinnych swych i nieco nawet późniejszych latach
47   2, II |            pudle składając z innym nieco jak wprzódy, lecz również
48   2, II |           opuściła ale ze schyloną nieco nad klawiaturą twarzą, z
49   2, II |           takim, że głowę przy nim nieco pochylał. Pani Emilii taki
50   2, III|           domostw ku polu, Zwolnił nieco bieg koni krzyżując z innym
51   2, III|            ściągnęła i pogardliwym nieco śmiechem wybuchnęła:~- O
52   2, III|            naładowywania nimi wozu nieco młodszemu, lecz również
53   2, III|          ile razy prostowała się i nieco w tył odgięta ściętą garść
54   2, III|          białej koszuli osłoniętej nieco skrzyżowaną na piersi chustką,
55   2, III|            schudły i wydłużyły się nieco, a gdy uspokojonymi już
56   2, III|   prostowały się co chwilę i w tył nieco odgięte podnosiły w rękach
57   2, III|           podniosła twarz, zbladłą nieco, zesztywniałą, przez kilka
58   2, III|          siedział Ładyś w podartym nieco odzieniu i ze śladami uderzeń
59   2, III|    otulając się kapotą, cofnął się nieco. W oczach jego zagrał bolesny
60   2, III|            Jezu! - zawołała i usta nieco wzgardliwie wydęła, choć
61   2, III|       człowieka Anzelm uchylił się nieco i zwykłym sobie trwożnym
62   2, III|         Nagle ożywił się i prędzej nieco mówić zaczął:~- Tymczasami
63   2, III|        brzmieniem. Jeden tylko był nieco dłuższy. Zawierał się w
64   2, IV |         wodę patrzał i z pochyloną nieco głową powoli wiosłem fale
65   2, IV |          bo z uwagą, mrużącymi się nieco przed blaskiem oczami, przypatrywać
66   2, IV |         oczach skupioną, ku wodzie nieco pochylony, wiosłem odpędzał
67   2, IV |        dotknięcie jego ręki; w tył nieco głowę odgięła i nieruchoma
68   2, V  |          jakby przelękniony, w tył nieco uchylić się i kapotą otulić
69   2, V  |           tych domawiał, na uboczu nieco stojąca dziewczyna głośniej
70   2, V  |         milczała, potem spokojniej nieco niż wprzódy, od klęczącej
71   3, I  |      piękne, dwór z pretensjonalną nieco wspaniałością zbudowany.
72   3, I  |      skupionej na wzgórzu gromadki nieco wyosobniona, dała jej przecież
73   3, I  | przyjaznych z nim stosunków zawsze nieco dumny i chłodny. Więc po
74   3, I  |            brzegami fantastycznego nieco kapelusza. Pod jednym ramieniem
75   3, I  |       chwilą śniadanie uczyniło go nieco ciężkim. Ten kucharz - przed
76   3, I  |          Klotyldy i wahających się nieco skłoniła do powierzenia
77   3, II |        użycia chwalby zirytował go nieco. Kirło zresztą irytował
78   3, II |            nad to, co ją otaczało, nieco wyższą. Za mężem powtarzała:~-
79   3, II |    przerywając.~Elżusia tymczasem, nieco z daleka, u węgła domu narzeczonemu
80   3, II |           przed południem zdrowsza nieco, chociaż od smutnych na
81   3, II |        właśnie chora uspokoiła się nieco i zdawać się mogło, że zadrzemała.
82   3, II |          cię proszę? - grubiej już nieco zagadnął.~- Nie, mój ojcze...
83   3, II |            odjeżdżający od ganku i nieco z boku w cieniu jaworów
84   3, II |          niej przybyły, stłumionym nieco głosem zapytała:~- Czemu
85   3, III|          niepokalanie przejrzyste, nieco chłodną rzeźwością przejęte,
86   3, III|       natury bohatyrowicka okolica nieco odmienną postać przybrała.
87   3, III|   Gdziekolwiek stanęła ich większa nieco gromada, tam zdawać się
88   3, III|            zbitej w ścisk kampanii nieco wyosobniło, stanął naprzeciw
89   3, III|     życzenia wypowiadam...~Tu głos nieco zawiesił, a w ścisku już
90   3, III|           przerwał jej, lecz tylko nieco ją zmącił przeraźliwy pisk
91   3, III|           się porwał i z ramieniem nieco podniesionym w górę, a twarzą
92   3, III|              Z tłumu wyosobnił się nieco wysoki, chudy, z czarnymi,
93   3, IV |     Przelękła się. Z rozszerzonymi nieco od przestrachu źrenicami
94   3, IV |      miarowym, choć przyśpieszonym nieco krokiem przebył sień zupełnie
95   3, IV |        obcisły stanik szczuplejszą nieco czyniły jej zbyt silną i
96   3, V  |           krześle siedząc, naprzód nieco podany, postawą, oczami,
97   3, V  |            z wielką czapką wzniósł nieco, na zaniemeński bór nią