Tom, Rozdzial

 1   1, I  |            się i podskakujący wóz nie mógł zmącić ani na chwilę jego
 2   1, I  |              by nawet wykwintnemu oku mógł wydać się rubasznym, rzuciła
 3   1, II |              Różyc... gdzieżby on tam mógł... taki wielki pan... choć,
 4   1, II |             Różyc gospodynię domu nie mógł długo w osamotnieniu zostawiać.
 5   1, III|             nic wcale przyjemnego nie mógł już tam usłyszeć ani zobaczyć;
 6   1, III|              z uśmiechem - pan Ignacy mógł cię muzyką swoją rozrywać...
 7   1, III|           tylko zbiegiem okoliczności mógł tu pozostać. Przy ówczesnym
 8   1, III|      wyobrażała sobie, aby ktokolwiek mógł żyć inaczej. Rachuba więc
 9   1, III|               i zarazem gorącej, abyś mógł kochać tak, jak ja kochaną
10   1, III|       wyobraźni uczynić by zadość nie mógł... Ale on znowu tylko ukłonił
11   1, IV |         mógłbym te...~- Czego byś nie mógł? - spytało na raz ze śmiechem
12   1, IV |              że każdy z nich ozdabiać mógł jako cacko ładną etażerkę.
13   1, IV |                który przed chwilą nie mógł rozstać się z talerzem i
14   1, IV |                  Ale w tej chwili nie mógł znać długo ani zamyślać
15   1, V  |           dokąd. Nikt widzieć jej nie mógł oprócz tego, kto nią szedł,
16   1, V  |             ciążyło niekiedy na nich. Mógł je bez żadnej już przeszkody
17   1, V  |            może być... - zaczął i nie mógł dokończyć, bo z niejaką
18   1, V  |          sposób, aby bokiem sunąć się mógł po ziemi, lejce zdjął z
19   1, V  |              łóżka podźwignąć się nie mógł. Wtenczas na mnie wszystko
20   1, V  |           pług w ten sposób, że łatwo mógł zaczepić o płot albo świroń
21   1, VI |               bywa...~Istotnie, każdy mógł łatwo poznać, że rozmaicie
22   1, VI |             starej gadki wyrzucić nie mógł. Teraz z widocznym naprężeniem
23   1, VI |            król z oddali zobaczyć nie mógł, ale .rozpoznał, gdzie ona
24   2, I  |             już od książki odejść nie mógł. Starszy, Staś, pewno tam
25   2, I  |        konfiturach moich nie będziesz mógł powiedzieć, że są niesmaczne.
26   2, I  |              ty, kuzynku, widzieć nie mógł. Przyjechałeś tu przecież
27   2, I  |               Za parę miesięcy będzie mógł przyjąć rządy majątków od
28   2, I  |          przyzwyczajeniami jakżeby on mógł tak wielkiej pracy podołać?
29   2, I  |     Uspokojona trochę o syna, boć nie mógł czuć się bardzo chorym,
30   2, II |          Benedykcie... Gdyby człowiek mógł zawsze być panem okoliczności;
31   2, II |                 sam on tylko wiedzieć mógł o tym, ale co pewna, to
32   2, II |    Darzeckiego przysuwając, jak tylko mógł najciszej, szepnął:~- Szwagier
33   2, II |              nic więcej przemówić nie mógł, aż na koniec zdławionym
34   2, II |              głowie pomieścić się nie mógł, a potem samo jego przypuszczenie
35   2, II |           wiązał w snopy zżęte zboże, mógł czegokolwiek ją nauczyć?
36   2, III|              nad szerokim czołem, nie mógł na tę porę przywdziać nowego
37   2, III|    całodzienny mozół zaczerwienić nie mógł okrywając ją tylko słabym
38   2, III|             drugi siedemnaście liczyć mógł, sierpy na ziemię rzucili
39   2, III|              oczu od niej oderwać nie mógł, z cicha mówił:~- Bo to,
40   2, IV |             tak, że słowa wymówić nie mógł, i tylko kiedy niekiedy
41   2, IV |               taką łzawość. Gdyby był mógł, byłby wszystko porzucił
42   2, IV |             stojącą ją obaczywszy nie mógł wytrzymać i tę piosenkę
43   2, V  |             po nim spodziewać się nie mógł, zgrabnie, dwornie, krzesło
44   2, V  |              to wiedzieć i przeniknąć mógł, o tym wątpię... Głęboko
45   2, V  |            podstawiał... Wiele bym ja mógł w tej materii mówić i opowiadać,
46   2, V  |            rzeczy ziemskich zastygnąć mógł i zmartwieć. Owszem, tęsknota
47   2, V  |         boleść czułem, Gdyby człowiek mógł łzami do grobu ściec, już
48   2, V  |              oczu od nich oderwać nie mógł. Justyna zaś słuchała go
49   2, V  |             stworzenia wodne spłoszyć mógł i odstręczyć, nawet bez
50   3, I  |             prawie zrozumieć tego nie mógł, aby kobieta podówczas trzydziestoletnia,
51   3, I  |             bo myślała, że Twórca nie mógł daremnie dać stworzeniu
52   3, I  |             bezimienne tłumy, być nie mógł. Bez zdziwienia więc i uniesień,
53   3, I  |          marzenia i ambicje swoje, by mógł nie być zdolnym do spostrzeżenia
54   3, I  |           zapytując, co w nim dojrzeć mógł szczególnego. Drobna iskierka,
55   3, I  |               jedyny piedestał, który mógł go umieścić wysoko... Dziś
56   3, I  |            lat zawsze i co dzień, nie mógł wydobyć z siebie nic: żadnego
57   3, I  |               jak ją w świecie będzie mógł pokazać... Chyba przede
58   3, II |         wschodzie słońca będziesz już mógł w pole z nią wyjechać. Straty
59   3, II |         przedpotopowe zwierzę! Gdybym mógł, tobym takich ludzi jedną
60   3, II |               Gdyby to jeszcze ojciec mógł jej gotówką cały posag wypłacić!
61   3, II |            przerwał Witold, jak tylko mógł najcierpliwiej; po czym
62   3, II |              minut jeszcze, jak tylko mógł najcichszym głosem, przekonywał
63   3, II |        nawzajem, ani rozumieć jej nie mógł, wzbierał w jej piersi i
64   3, II |               mówić, długo jednak nie mógł, aż ze stukiem krzesło,
65   3, II |               skierowywałaś, abym nie mógł i nie chciał mieszać się
66   3, II | materialistyczne zasady albo dążności mógł podejrzywać. Ale w tym właśnie
67   3, II |                Tak cicho, że zaledwie mógł ją dosłyszeć, zapytała:~-
68   3, II |             kogokolwiek lub cokolwiek mógł kochać? Powoli, powoli wyniosła
69   3, III|            dziś ani śladu, lecz każdy mógł się domyśleć, że łóżka z
70   3, III|              palcami pstryknął i, jak mógł najciszej, zaszeptał:~-
71   3, III|               jego nikt dosłyszeć nie mógł, i z kolei błogosławiący
72   3, III|              i zwykłej mówności każdy mógł poznać, że potajemnie dręczył
73   3, III|         gdybym tego konia z bliskości mógł obejrzeć, zaraz bym mu co
74   3, III|      skaleczonego konia popatrzeć nie mógł, bo z drogi na węższą ścieżkę
75   3, III|               miał przyjść wcale; nie mógł dobrowolnie wmieszać się
76   3, III|            potem poprosił:~- Żebym ja mógł jedną gałązkę tej jarzębiny
77   3, III|          sposobem taki duży mężczyzna mógł taki cienki głos z siebie
78   3, III|         chciał go naśladować, ale nie mógł, bo Jadwiga gwałtownie ręce
79   3, III|          tańcach i śpiewaniu, celować mógł, przewodzić, dyrygować.
80   3, III|               może przez to uleczonym mógł jeszcze zostać?~Kiedy Anzelm
81   3, III|           długi leźli. Adwokat - któż mógł wiedzieć, że był to oszust,
82   3, III|           dziady i przeddziady...~Nie mógł dokończyć. Łzy toczyły się
83   3, III|            czas robotnika znaleźć nie mógł, a my w najem do niego iść
84   3, III|         naszego obaczyli, gdyby każdy mógł zaprzysiąc, że na jego polu
85   3, IV |              wszyscy... w grobie!~Nie mógł słuchać. Nie mógł dłużej
86   3, IV |         grobie!~Nie mógł słuchać. Nie mógł dłużej słuchać tych dźwięków
87   3, IV |               takiego rezultatu? Czyś mógł przewidzieć... spodziewać
88   3, IV |          córce posagu żadnego dać nie mógł. Wyprawił jej tylko wesele
89   3, IV |               i nieustannie smutny...~Mógł był odejść w wesołe strony,
90   3, IV |             strony, nie uczynił tego. Mógł w lichych przysmakach życia
91   3, IV |        dostrzeżoną jej plamę. Gdy nie mógł żyć tak, jakby pragnął,
92   3, IV |            zapomnieć i pozbyć się nie mógł. Benedykt długo na niego
93   3, IV |          wyrozumieć usiłował, ale nie mógł, takie go niecierpliwości
94   3, V  |          młodego żal... ale dotąd nie mógł. Chyba go kobieta, którą
95   3, V  |              prostu nie rozumiał. Nie mógł ani dziwić się, ani gniewać,
96   3, V  |           Pewno, że tam wyżyć byś nie mógł. Ale ja z największą przyjemnością
97   3, V  |          Justysi częściami tylko będę mógł spłacać...~ ~Orzelski chciwie