Tom, Rozdzial

 1   1, I  |     podnieśli nad głowami czapki, a jeden z nich nawet przechylając
 2   1, I  |         małych, tłustych, z których jeden był kasztanowaty z konopiastą
 3   1, II |           to dwór wielkopański, ale jeden z tych starych, szlacheckich
 4   1, II |        bardzo zadowoloną. Właściwie jeden z nich głównie zabawiać
 5   1, II |           mówił ciągle i prawie sam jeden. Pani Emilia z ożywieniem
 6   1, II |           miejscowej płytami zwane. Jeden za drugim pod ciemną ścianą
 7   1, II |            tym gospodarskim zajęciu jeden tylko kredensowy chłopak,
 8   1, II |             głosy męskie, z których jeden zdawał się o coś nalegać,
 9   1, II |         otwierającymi się pokojami. Jeden z tych pokojów należał do
10   1, II |         mnie ani nosa nie pokaże... Jeden ten chłopiec do wszystkiego...
11   1, II |       drugiego wioząca dwóch ludzi. Jeden z tych ludzi siedział na
12   1, III|       Robota Penelopy! Co wyjął kij jeden, właziło dwa; wyjął dwa,
13   1, III|            Oni prosili zrazu, potem jeden z nich stawił się hardo
14   1, III|            dwór się rozlegał. Ale i jeden z tych ludzi, średniego
15   1, III|       myślach ponurych. Potem wyjął jeden z listów pod ciężkim przyciskiem
16   1, IV |          znowu być choć przez dzień jeden taką, jak niegdyś, niegdyś...
17   1, IV |      podobni, przedstawiali niejako jeden typ, przez pewne warunki
18   1, IV |          bardziej, postawił jeszcze jeden napełniony kieliszek.~Wszyscy
19   1, IV |      starego, ale on wymawiał się i jeden kieliszek do ust niosąc,
20   1, IV |    przerażać -- zaczął - ale miałem jeden taki, że każdemu by od niego
21   1, IV |         niżeli robotą swoją zajęta, jeden z niesionych ku stołowi
22   1, V  |          żyta. Gdy podnosiła głowę, jeden z kłosów szorstko przesunął
23   1, V  |          przez parę koni, z których jeden był kasztanowaty, z konopiastą
24   1, V  |            pola zbierali koniczynę. Jeden, barczysty, tęgi i rudowłosy,
25   1, V  |            nos, a o cudzy nie dbaj!~Jeden z młodszych chłopców grablami
26   1, V  |             to był za defekt, o tym jeden Pan Bóg wiedzieć może; dość,
27   1, V  |          jednostajną łaskę u Boga i jeden więcej, drugi mniej szczęśliwości
28   1, V  |             płotu zaświecił jeszcze jeden jaskraworóżowy kaftanik;
29   1, V  |             pójdziem ... co tam, że jeden dzień opuścim!...~Stary
30   1, VI |       rozsiane były, czyniło z nich jeden obraz rozległy i bijący
31   1, VI |           się para ludzi, z których jeden był małym, przygarbionym
32   1, VI |             lub powątpiewaniem, ale jeden, wysoki i poważnie wyglądający
33   1, VI |          wysoki brzeg Niemna; wtedy jeden z nich przystawał czasem
34   1, VI |           książkach nie drukował... Jeden człowiek opowiadał ją drugiemu
35   1, VI |      Podczas ze sznura żurawi spadł jeden i łaskawie ostał już towarzyszem
36   1, VI |             pod okiem jednego Boga. Jeden z tych synów pojął sobie
37   1, VI |           sejmiki i sejmy ciągnęli. Jeden i drugi przebywał na pańskich
38   1, VI | oficjalistowskie posady zaskakując. Jeden i drugi fortuny przyrobiwszy
39   2, I  |        takie zbieganie się ná dzień jeden robót kapitalnych uważała
40   2, I  |        każdym uderzeniem dyscypliny jeden grzech spadał im z pleców...~-
41   2, I  |             czarnookiej istotki ten jeden wyraz posiadał sens zrozumiały.~
42   2, I  |      wysunęła się Bronia. Różyc sam jeden pozostawszy, z czołem na
43   2, I  |             oddała marząc sobie, że jeden z nich gospodarzem na Olszynce
44   2, I  |         chorował... Ot, jaka bieda! jeden zdrów, ale nie bardzo zdolny,
45   2, I  |          przed sobą, będę miał choć jeden punkt jaśniejszy... O szczegółach
46   2, II |            poskrzypujące kroki i na jeden z fotelów opuścił się w
47   2, III|    niedorośli chłopcy żęli także, a jeden wielki, pleczysty, rudy
48   2, III|      przestrachem w oczach, któremu jeden z nich tylko, zapalczywy
49   2, III|           machnąwszy z całej piersi jeden tylko wyraz im rzucił:~-
50   2, III|       niedorosłe chłopcy, z których jeden lat piętnaście, drugi siedemnaście
51   2, III|           którego wyróżnił się głos jeden, młodzieńczy, dźwięczny
52   2, III|           Tak czasem przeżyje dzień jeden, a czasem dwa i trzy dni...
53   2, III|     jednostajnym zawsze brzmieniem. Jeden tylko był nieco dłuższy.
54   2, IV |      światłości ociec i pan Andrzej jeden przy drugim na koniach równej
55   2, IV |       więcej i blisko, siebie żyjąc jeden drugiemu przysiaduje.~-
56   2, IV |           Za toż każdą grudkę ziemi jeden drugiemu z gardła by wydarł,
57   2, IV |          siecie na ryby wiążą, jest jeden, co obuwie szyje; zresztą,
58   2, V  |           wszystkie zwinąwszy się w jeden jedwabisty, pstrokaty kłębek
59   2, V  |           matka Giecołdówna z domu, jeden z braci ekonomem u panów
60   2, V  |       więcej nie ma jak dwadzieścia jeden rok, i w sołdaty nie pójdzie,
61   2, V  |       wyjętego, dwa sery, z których jeden przywiędły a drugi świeży,
62   2, V  |      pokazywali. A przed wszystkimi jeden cel świecił. Nas do tej
63   2, V  |     rozumiał, ale wytłumaczył mu ją jeden z lekarzy powiadając, że
64   2, V  |          myślą, że to od śmiechu... Jeden Benedykt nie wyśmiewał,
65   2, V  |    powszechnego uśpienia powtarzały jeden za drugim wschód dnia zwiastujące,
66   3, I  |           pani Andrzejowa posiadała jeden tylko, na żądanie jej w
67   3, I  |          tylko wydarzyło się to raz jeden, że sposób jej życia i obejścia
68   3, I  |    przyszłości rzucić się nie może, jeden z nauczycieli małego jej
69   3, I  |      pełnieje. Na lat trzydzieści i jeden jest stanowczo zbyt ciężkim
70   3, I  |       celowi praca sprowadza czasem jeden jakiś wysilony i odradzać
71   3, II |        znowu dwaj ludzie, z których jeden co najmniej dziwnie wyglądał.
72   3, II |              At! osobliwa pociecha! Jeden kiep, drugi dureń, a obydwa
73   3, II |           człowiek próżny, który za jeden niski ukłon, za jedno pocałowanie
74   3, II |         drwiący i pogardliwy, który jeden tylko wymówił wyraz:~- Bydło!~
75   3, II |           współczucie. O, Bóg tylko jeden widział burzę przerażenia,
76   3, II |           którą w niej wzniecił ten jeden wyraz z obojętnie wzgardliwych
77   3, III|            żywicy, czuć było naokół jeden tylko mocny, wilgotny, razowe
78   3, III|        podmuchy wielkiego miecha, w jeden odgłos zlewające się, ciężkie
79   3, III|          cmoknęli, głowami kiwając. Jeden tylko Władysław Osipowicz,
80   3, III|     otulając się kapotą, z oczami w jeden punkt wlepionymi, ku ścianie
81   3, III|        Korczynie ją często widywał; jeden nad długością upłynionego
82   3, III|       książki przysyłał i ani przez jeden dzień nie zapomnę o tobie,
83   3, III|     sposobności powojowania żałując Jeden z nich nawet przed jednym
84   3, III|          Jeszcze go końmi stratują!~Jeden woła: Ratuj, ratuj!~Drugi
85   3, III|            mnóstwa okrzyków brzmiał jeden, nienajmniej donośny:~-
86   3, III|             i dzieci naszych ani na jeden dzień w niewolę nie zaprzedamy
87   3, III|          chodzili, a jakby przez to jeden i drugi grosz z jego kieszeni
88   3, III|            w swoim rodzie trzymają. Jeden Bóg naszym ojcem i jedna
89   3, IV |       zajmował całą stronicę listu. Jeden książę, dwóch baronów i
90   3, IV |          tyczy dwóch jego synów, to jeden był jeszcze małym, a drugi,
91   3, IV |          brata. Trzech ich było, on jeden pozostał. Cóż? Wszędzie
92   3, IV |            rówieśników, przyjaciół, jeden pozostał Zupełnie tak, jakby
93   3, IV |             krzyż swój na barki i - jeden z trzech - tu pozostał...~
94   3, IV |         wszystko droższe... Nie jam jeden taki! Co sprawiło, że pełni
95   3, IV |         zarzucić nikt nie ma prawa. Jeden ją życiem opłacił... drugiego
96   3, IV |            przez myśl o synu.~Ale w jeden punkt zapatrzony, inne z