Tom, Rozdzial

 1   1, I  |      widocznie basowy i ochrypły głos Marty przedrzeźniającego.
 2   1, I  |       wzniósł się czysty i silny głos męski z całej szerokiej
 3   1, I  | przemknął w jej oczach.~- Pyszny głos! - szepnęła.~- Nieszpetny -
 4   1, II |    czyniła gesty, taki sam miała głos smutny i osłabiony. Tylko
 5   1, II |         Ale wmieszał się w nie i głos męski, który przemówił:~-
 6   1, II | Zawołałam go tu dla zabawy pana!~Głos jej trochę drżał, usta zbladły
 7   1, II |         obecnych zabrzmiał tylko głos jej jakąś ogromną radością
 8   1, II |   narzekasz,~Dziewczyno moja?...~Głos śpiewającego oddalał się,
 9   1, III|         wiosny często śpiewała...Głos miała prosty i nieuczony,
10   1, III|         altany łagodny i srebrny głos żony. Altana z przezroczystej
11   1, III|          żywego, bo odpowiadając głos tak podnosił, że aż krzyk
12   1, IV |           zagrzmiał na całą salę głos jej basowy i trochę ochrypły -
13   1, IV |              zaczął.~Tu przecież głos młody także, choć trochę
14   1, IV |         kolumny trochę ironiczny głos Darzeckiego zapytał:~- Cóż
15   1, IV |          piersią. Widać było, że głos jego ją upajał i że zbliżenie
16   1, IV |       plątały się jej w ustach i głos zamierał w gardle.~- Duszy
17   1, V  |           niedaleko, rozległ się głos ludzki. Był to silny i czysty
18   1, V  |    ludzki. Był to silny i czysty głos męski, który zawołał:~-
19   1, V  |         widuję...~Wstrzymał się. Głos jego, ten silny głos, który
20   1, V  |        się. Głos jego, ten silny głos, który na całą okolicę rzucał
21   1, V  |         uradowany odpowiedział - głos mój znają, do ręki idą...
22   1, V  |       prędko i zapalczywie mówił głos niewidzialnego człowieka.~-
23   1, V  |         wielkich panów nabrał...~Głos niewidzialnego człowieka
24   1, V  |         starość mruczy - dojadał głos zza płota.~Wtem niewielki,
25   1, V  |    spotkało...~Ręce jego drżały, głos dygotał - w palcach ściskał
26   1, V  |        od płotu zabrzmialł męski głos z gniewnym i groźnym akcentem
27   1, V  |      szeroko rozmachiwał rękami, głos coraz podnosił, cały wewnątrz
28   1, V  |        już ozwał się rozkazujący głos Fabiana:~- Nie trzeba! Imość
29   1, VI |     tęskne, aż pojedynczy, męski głos jakiś przetrwał wszystkie
30   1, VI |          się donośnie zapalczywy głos Fabiana. Prędko znać przebiegł
31   1, VI |        inne i popędliwie zagadał głos Fabiana.~Anzelm kroku przyśpieszał.
32   1, VI |            Powolny i przyciszony głos opowiadającego brzmiał na
33   1, VI | trójkątem Niemna. Zająknął się i głos mu zadrżał.~- Te... te...
34   2, I  |         chwili podniesiony nieco głos, którym przemawiała do służących.
35   2, I  |  otworzenie się drzwi od sieni i głos Rózi, który zawołał:~- Mamo,
36   2, II |     pokój! - rozległ się po sali głos basowy 1 ochrypły - oto
37   2, II |         cienki i prawie płaczący głos podlotka - ja cioci śliczne
38   2, II |         o co proszę?~Za drzwiami głos gruby, ale w tej chwili
39   2, II |       przerwał znowu Benedykt; a głos jego był istotnie bardzo
40   2, II |   wykrzyknął Benedykt, ale zaraz głos zniżając i nader uprzejmie
41   2, II |     pomysł! - wzbił się nad inne głos Leoni. - Niech papcio sprowadzi
42   2, II |             O jedną czwartą tonu głos podnosząc i z widoczniejszym
43   2, II |     słyszały wszystko, co mówił, głos zniżał prawie do szeptu,
44   2, II |  gniewnego zamyślenia obudził go głos tajemniczo i jakby trwożnie
45   2, II |          usłyszała w przedpokoju głos Kirły, który, rzecz dziwna!
46   2, III|        za wozem Jana rozległ się głos basowy i trochę gniewny. -
47   2, III|               Julek! - zabrzmiał głos zawsze czegoś rozgniewanego
48   2, III|    uśmiechów radością nabrzmiały głos Jana:~- Mamo! proszę tutaj!
49   2, III|    ścierniska sunącą, męski swój głos połączył ze śpiewem dziewczyny,
50   2, III|          może było jej serce, bo głos jej zemdlał i na zatrzymanym
51   2, III|      skaleczyła się! - zabrzmiał głos gadatliwej baby. - Boże
52   2, III|           zabrzmiał obok Justyny głos Jana - a to już mnie do
53   2, III|           z którego wyróżnił się głos jeden, młodzieńczy, dźwięczny
54   2, III|      podobny! I czoło, i oczy, i głos, i mówienie, wszystko takie...
55   2, IV |          to wspomnienie rwało mu głos w piersi, która kiedy indziej
56   2, IV |       zapamiętała i rysy jego, i głos tak wybornie, że potem spotkawszy
57   2, IV |      czółna siadać! - wymówił, a głos jego w szumie i huku wiatru
58   2, V  |       cichu i ozwał się zza nich głos Anzelma:~- Czy mi się tylko
59   2, V  |         tak wydało, czy doprawdy głos panny Justyny usłyszałem?~
60   2, V  |    biegle po francusku czytający głos kobiecy:~- "Znalazłszy się
61   2, V  |          przerwał czytanie drugi głos kobiecy, słaby, łagodny,
62   2, V  |          gruby i trochę ochrypły głos z kąta dość obszernego pokoju
63   3, I  |           la, la, la!~Piękny jej głos napełnił pracownię radosną,
64   3, I  |    stojącej, gdy nagle usłyszała głos Zygmunta:~- Tiens, tiens!
65   3, I  |        przeciwległym rogu pokoju głos kobiecy, trochę ostry i
66   3, I  |    znieruchomiała.~- Zygmusiu...~Głos jej był teraz cichy, zdławiony.~-
67   3, II |        udaremnić, więcej jeszcze głos podniósł.~- Czy ty myślisz -
68   3, II |        objęły i prawie dziecinny głos tuż przy nim zawołał:~-
69   3, II |            odpowiedział z pokoju głos gruby, lecz także uradowany. -
70   3, II |     milionera?~Mówił śpiesznie i głos jego był trochę świszczący.
71   3, II |         które przerwał stłumiony głos pani Andrzejowej. Czuć w
72   3, II |  marzyłam... a ja marzyłam...~Tu głos jej drżeć zaczął powściąganymi
73   3, II |         ten napełniać, usłyszała głos drwiący i pogardliwy, który
74   3, II |          on tej burzy, która jej głos odebrała, ani kredowej bladości
75   3, II |         Zygmuncie! - zawołała, a głos jej dźwięczał zupełnie inaczej
76   3, II |       Wyjdź! wyjdź stąd! - nagle głos z piersi wydobywając zawołała. -
77   3, III|        życzenia wypowiadam...~Tu głos nieco zawiesił, a w ścisku
78   3, III|         do niepoznania zmieniony głos Fabiana. Elżusia jak długa
79   3, III|       czupryny przysłaniająca, a głos nakazujący, dyktatorski
80   3, III|  przeciwnej strony rozchichotany głos Starzyńskiej rzucił odpowiedź:~-
81   3, III|         tuż przy sobie usłyszała głos przyciszony i nieśmiały,
82   3, III|       mężczyzna mógł taki cienki głos z siebie dobywać? W zamian
83   3, III|    ogrodzie stojącej rozległ się głos donośny i nalegający:~-
84   3, III|          Sargasa mając i na cały głos wołając:~- Na Niemen, na
85   3, III|    ścianę boru skręcała, samotny głos męski śpiewać zaczął:~Wyszła
86   3, III|         myśmy ludzkiego!~Fabiana głos znowu przeniósł i przetrwał
87   3, IV |             Nagle umilkł. Coś mu głos zerwało, może łzy z całej
88   3, IV |      oczami zapadły, wydobył się głos młodzieńczy, łagodny i dziwną
89   3, IV |   przebijał się powolny, poważny głos Strzałkowskiego.~Może tam
90   3, IV |     pierwszego drużbanta, piękny głos Jana i tak basowe, że prawie
91   3, IV |   donośny i jak srebro dźwięczny głos pięknej Osipowiczówny, a
92   3, IV |      lejce silnie ujął i na cały głos zakomenderował:~- Muzykanci!
93   3, IV |     wskazanym kierunku, kiedy go głos stryja zatrzymał.~- Janek!
94   3, V  |         posiadają... ~Wzruszenie głos jej zatamowało; drżącymi
95   3, V  |     zbiegłszy w ogrodzie na cały głos wołać zaczęła:~- Widziu!