Tom, Rozdzial

 1   1, I  |       Korczyńska z Korczyna, kuzynka pana Benedykta Korczyńskiego...
 2   1, I  |             losy ludzkie były robotą Pana Boga, w to ani trochę nie
 3   1, II |            to cioteczna siostrzenica pana Benedykta Korczyńskiego,
 4   1, II |              mam przyjemność widzieć pana w domu naszym?~- Tak, pani -
 5   1, II |           powitanie gospodarza domu, pana Benedykta Korczyńskiego,
 6   1, II |              gdy ten ostatni witając pana domu w świetle okna stanął,
 7   1, II |              barczystego, ogorzałego pana domu, dwie ich postacie
 8   1, II |          ceny? - zapytał. - Czy żona pana dobrodzieja mówiła mu, jakie
 9   1, II |            mię musisz... O, gdyby mi pana jeszcze zabrakło...~- Po
10   1, II |           Ukośne wejrzenie rzucił na pana domu, bardzo w tej chwili
11   1, II |           pies myśliwski, ulubieniec pana domu, wielki, czarny ponter.
12   1, II |           Zawołałam go tu dla zabawy pana!~Głos jej trochę drżał,
13   1, II |            tysięcy ma na procencie u pana Benedykta. Cóż to za posag...
14   1, II |          Czarne, wąskie brwi młodego pana silniej niż zwykle drgnęły,
15   1, III|        będziemy nigdy... Teraz my na pana podamy skargę za ubligę...~-
16   1, IV |         Ustawiczne kłopoty i zajęcia pana Benedykta z jednej strony,
17   1, IV |           się na towarzysza siostrze pana Benedykta, pani Jadwidze
18   1, IV |              Różycowi.~- Przepraszam pana - zaczął głosem prawdziwie
19   1, IV |              miał przyjemność poznać pana, i tak obiecywałem sobie
20   1, IV |   przedstawianego jej dystyngowanego pana odpowiedziała zwykłym sobie
21   1, IV |              wytworną postać młodego pana, który z pełną pośpiechu
22   1, V  |            się litością. Do obecnego pana Benedykta rzekła, że krewna
23   1, V  |           się prawie nigdy!~Na głowę pana Benedykta posypały się gromy.
24   1, V  |          tego drugie go, wykwintnego pana, z wychudłym ciałem, chorobliwie
25   1, V  |         dokąd pokazać lub robotnikom pana Korczyńskiego coś powiedzieć?
26   1, V  |              kto ja jestem?~- Widuję pana czasem... ciotka Marta mówiła
27   1, V  |            mówiła mi o ojcu i stryju pana...~Znów twarz na chwilę
28   1, V  |      pięćdziesiąt lat temu z dziadem pana Benedykta Korczyńskiego
29   1, V  |         mucha naje się tym, co my od pana Korczyńskiego wygramy -
30   1, V  |            to Anzelm żadnego żalu do pana Korczyńskiego w sercu swoim
31   1, VI |              nigdy nasz i święcie do pana Korczyńskiego przynależy -
32   2, I  |      podskokach na dziedziniec wpada pana swego poprzedzając.~- Co
33   2, II |           Dlatego, mój ojcze, że dla pana Darzeckiego nie mam szacunku,
34   2, II |        kundel, każdy naprzeciw swego pana siedząc wesołymi także oczami
35   2, II |           wujence. oznajmić przyjazd pana? - obojętnie zapytała.~-
36   2, II |           zajmowanie się nią młodego pana zaprawione było tym uszanowaniem
37   2, III|              i dowiaduję się ze słów pana, że niejedną zrobiłem pomyłkę...
38   2, III|             podobny do stryja swego, pana Andrzeja! Chryste, jakiż
39   2, III|              wielu względach o pomoc pana prosić będę.~- Mnie? - zadziwił
40   2, III|           wszystko wzięło się u syna pana Benedykta Korczyńskiego,
41   2, III|            człowiekiem z duszą przez Pana Boga jemu daną, a my kamieniami,
42   2, III|           izdebki Anzelma.~- Izdebka pana przypomina klasztorną celę -
43   2, IV |   wyciągniętej postawie i z oczami w pana swego wpatrzonymi, czarny
44   2, IV |           Przypłynąć mógłby do swego pana, kiedy już tęskni...~- Nie
45   2, IV |      zobaczyłem go jeszcze, jak obok pana Andrzeja przez te piaski
46   2, IV |             korczyńskiego lecieć, do pana Benedykta, który teraz w
47   2, IV |              jakiś pokój do gabinetu pana Benedykta wleciałem i wprost
48   2, V  |              promocję zrobi, Młodego pana Korczyńskiego sam Fabian
49   2, V  |              sobą mieć nie mogłem, i Pana Boga na pomoc wzywałem,
50   2, V  |            sąsiada nawiedzić". "Może pana Szymona?" zapytuję, bo już
51   2, V  |           wiem, że gdyby powiedzieć: pana Anzelma, zaraz obruszyłby
52   2, V  |              pan Dominik Korczyński, pana Stanisława, teraźniejszego
53   2, V  |           obydwa wojować poszli... Z pana Dominika dobry był kamrat...
54   2, V  |                Może kiedyściś prośba pana Jana i miała dla mnie walor
55   2, V  |             twarzy towarzysza.~- Syn pana Korczyńskiego tutaj i siestrzenica
56   2, V  |           otwarte widać było gabinet pana domu obficie dużą na biurku
57   3, I  |           głodnym.~Pracownia młodego pana domu w Osowcach była pięknym
58   3, I  |          kogo? - rzucił krótko.~- Za pana Różyca -odpowiedziała.~Zygmunt
59   3, I  |             małżeństwa pracuje, i od pana Kirły słyszałam, że zdecydowanie
60   3, I  |              zdecydowanie się na nie pana Różyca jest tylko kwestią
61   3, II |           zarzecznych obłoków postać pana Benedykta rysowała się na
62   3, II |              i nieruchomości krzyków pana domu słuchając. Witold szybko
63   3, II |             w tych folwarkach, jak u Pana Boga w spiżarni, wszystkiego
64   3, II |             Ale ja tego nie mówię do pana Różyca... nikomu ubliżać
65   3, II |         mignęło w ponurych źrenicach pana Benedykta; jednak surowo
66   3, II |          tyle nagadała... ona krewna pana młodego i zaproszona...
67   3, II |           słusznie. A gdyby i samego pana Korczyńskiego spotkała,
68   3, II |         witamy. A co to szkodzi! Kto pana kocha i jego psa głaszcze.
69   3, III|         Justyna Orzelska z Korczyna, pana Korczyńskiego krewna, i
70   3, III|       rodzice panny młodej i rodzice pana młodego, dwie swanie i dwaj
71   3, III|     błogosławiący młodą parę rodzice pana młodego płakali, i swania
72   3, III|       rodzice panny młodej i rodzice pana młodego, swatowie i swanie,
73   3, III|             wspominał:~- Dobry był z pana Dominika kompan... o! dobry...
74   3, III|          Mucykiem, który u nóg swego pana rozciągnięty leżał, i zdawało
75   3, III|        przeszkodzić... Ale prośbę do pana zanieść umyśliliśmy... my
76   3, III|               my starzy... prośbę do pana...~W głosie jego słychać
77   3, III|         głosów razem mówiło:~- My tu pana za pośrednika i orędownika
78   3, III|         Jezusa przed Bogiem Ojcem, a pana przed srogim sąsiadem za
79   3, III|         wołał. - I myśmy się już dla pana Korczyńskiego wszelakiej
80   3, III|           jednym słóweczkiem obrazić pana zamyślałem! - z przerażeniem
81   3, III|             granicami objęty, nie do pana Korczyńskiego, ale do bohatyrowickiej
82   3, III|            Bogu dziękując. I choć od pana Korczyńskiego, tak samo
83   3, III| Bohatyrowicze, w bliskim sąsiedztwie pana Korczyńskiego mieszkając
84   3, III|         wynikała. Bo ja tak mówię: u pana Korczyńskiego dużo ziemni,
85   3, III|          ziemni, a u nas dużo rąk; u pana Korczyńskiego większy rozum,
86   3, III|             przy każdej okazji my od pana Korczyńskiego słyszeli,
87   3, IV |        zwyczaju jechać mieli rodzice pana młodego, dwie swanie i dwaj
88   3, IV |        wszystko opowiedzieli i takoż pana Jana bardzo pochwalili.~-
89   3, IV |           żeby .powiedzieć, że ja do pana Jana nijakiego już żalu
90   3, IV |              że w inszej stronie dla pana słońce weszło? Owszem. Daj
91   3, IV |           gniewu nie miała...~- A ja pana Jana o dobre wspominanie
92   3, V  |           wzniosłym jest postąpienie pana Różyca!~Teresa wydawała
93   3, V  |            dowiedzieliśmy się, czyni pana Różyca więcej jeszcze interesującym...
94   3, V  |         spodziewałem się, aby w domu pana dobrodzieja córkę moją taka