Tom, Rozdzial

 1   1, I  |   uśmiechnęła się znowu.~- Co tam! Niech ciocia na to nie zważa!
 2   1, I  |            jednak odpowiedziała:~- Niech ciocia śmiało wszystko przede
 3   1, I  |      rękawiczek nie nosisz...~- O, niech ciocia tak nie myśli! -
 4   1, II |          ho, ho, prawdziwa gracja, niech pan Różyc powie! Cukierek!
 5   1, II |        coraz ostrzej błyszczały.~- Niech pan Różyc zaświadczy...
 6   1, II |        proszę Tereni nie dokuczać! Niech pan jej nie dręczy! ją dziś
 7   1, II |         wołała pani Emilia - tylko niech pan już mówi...~Rączkę sobie
 8   1, II |             ofuknęła stara panna - niech swoich robótek i swojego
 9   1, II |           konie nie zajęte...~- To niech odpoczywają, a jak odpoczną,
10   1, III|         już trochę odpocząć muszę. Niech tam sobie ekonom i robotnicy
11   1, III|          się jeszcze... Cóż robić? Niech jeszcze i to... Tylko pozwól
12   1, III|           nie znasz?... Cóż robić? Niech jeszcze i to...~W głosie
13   1, III|            sądy sądzą! - zawołał - niech pan na nas skargę podaje...
14   1, III|           młodszy i sierdzistszy - niech pan do sądu idzie i nas
15   1, III|      ludziom dokuczać przestanę... Niech już tam lepiej dokucza im
16   1, IV |       energicznie odpowiedziała:~- Niech sobie będzie parafiaństwo!
17   1, V  |       stryju zawsze opowiadałem... Niech stryj idzie i przywita się...~
18   1, V  |        stryj?~- A już pójdę... ale niech buty wdzieję...~Zniknął
19   1, V  |         wpadł jeszcze do ogrodu.~- Niech panienka będzie łaskawa
20   1, V  |     niczyimi wrogami nie jestem... Niech pan Korczyński żyje i zdrów
21   1, V  |          ja staram się i zabiegam. Niech zna, że i biedna mucha odejmuje
22   1, V  |          ramieniu rękę mu oparł.~- Niech pan Fabian upamięta się... -
23   1, V  |             A co to? - krzyknął.~- Niech pan Fabian do upamiętania
24   1, V  |         dodała: - Bardzo słusznie! Niech już sobie ociec stąd idzie,
25   1, V  |            kto chce rozkoszy użyć,~Niech idzie do wojska służyć...~
26   1, V  |           gamuło!~- Już skoszona i niech ociec na darmo swego gardła
27   1, V  |            wszystkie folgi robiła. Niech Adaś po wodę schodzi, a
28   1, VI |            energią przemawiając:~- Niech dziadunio uspokoi się! Niech
29   1, VI |       Niech dziadunio uspokoi się! Niech dziadunio do chaty powraca!
30   1, VI |            i ciele!~A drugi raz:~- Niech mnie mizerne ciało opuści,
31   2, I  |             czego mogła, a zresztą niech dobrymi gospodyniami będą!
32   2, I  |        pomów o nim ze swoim mężem. Niech przygotuje kontrakt, umowę
33   2, I  |              kiedy tak; to dobrze! Niech sobie gwarzą o takich pięknych
34   2, II |           kaszlu jest coś złego... Niech ciocia pozwoli, aby doktor
35   2, II |            w moim kaszlu usłyszał? Niech Emilkę i Terenię leczy,
36   2, II |         miotły podobny zawołała.~- Niech ciotka zgadnie - uśmiechnęła
37   2, II |            mówiła:~- Moja Tereniu, niech Zofia co najprędzej przypnie
38   2, II |       ciężkie, bardzo ciężkie...~- Niech diabli wezmą takie czasy! -
39   2, II |         się nad inne głos Leoni. - Niech papcio sprowadzi cztery
40   2, II |         tobie... no! cóż robić?... Niech jeszcze i to...~I prędko
41   2, III|        słusznie! Leż sobie, a żyto niech gnije na ziemi! ~Wielki
42   2, III|            w zasępie życie ubiega? Niech tamtemu Bóg najwyższy królestwo
43   2, III|     ojczyma w poniewierce ostawać, niech lepiej u nas rośnie, a jak
44   2, III|           sypały się błyskawice.~- Niech mama lepiej żąć idzie, co
45   2, III|            Janek śpiewa... Owszem. Niech kochają się robaczki, niech
46   2, III|        Niech kochają się robaczki, niech kochają się! Niezadługo
47   2, III|       Rączki już nadmiar zmęczone, niech już odpoczną sobie, te miłe,
48   2, III|      potrącać i odpychać trzeba.~- Niech pan tego nie mówi, o! niech
49   2, III|        Niech pan tego nie mówi, o! niech pan tego nigdy przede mną
50   2, III|           Jeżeli wiernie kocha, to niech jakich lat dwa albo i trzy
51   2, III|            kto chce rozkoszy użyć,~Niech idzie do wojska służyć...~-
52   2, III|           Psalmy Kochanowskiego... Niech pan spojrzy na te dwa wyrazy,
53   2, III|           Witold.~- Pan Tadeusz... Niech pan spojrzy na te dwa wypisane
54   2, III|                 Ogrody północne... Niech pan spojrzy..:~W ten sposób
55   2, IV |            ramienia jej dotknął:~- Niech pani stanie i popatrzy!~
56   2, IV |         pleśnią kwitnąca ziemia.~- Niech pani przed siebie patrzy -
57   2, V  |               ujęła się Elżusia. - Niech będzie sobie maleńki, ale
58   2, V  |          pszczołami postępować, to niech nosa w nie swoje nie tyka!~
59   2, V  |         bardziej.~- Gdzie Pacenko? Niech mnie pan Szymon zaraz powie,
60   2, V  |         chciał przyjść z pomocą.~- Niech pan Jakub uspokoi się -
61   2, V  |        teraz ku niej przystąpił.~- Niech panna Jadwiga żadnych przytyków
62   2, V  |           dały perswazje Teresy:~- Niech tylko najdroższa pani nie
63   3, I  |           już nie kochają? O, nie, niech pani tak nie myśli, bo byłoby
64   3, I  |              z wybuchem zawołała - niech Bóg broni, abym wnosiła
65   3, II |          wspólnie z nami pracował, niech z nami i zabawi się; kto
66   3, II |        naszej gorzkości spróbował, niech i słodkości pokosztuje.
67   3, II |          drodze straciła?" A ona: "Niech jegomość mnie podziękuje,
68   3, II |          dobry, a taki skąpiec, że niech Pan Bóg broni... od gęby
69   3, II |           cmokaniem ust całował.~- Niech pan Franciszek tego cmokania
70   3, II |     przeciw temu i wszyscy święci! Niech jeszcze i to!...~Porywczym
71   3, II |        zlicytuję, a swoje odbiorę! Niech nie zaczynają! I mnie przecież
72   3, II |          Dobrze, powiem wszystko i niech się to już raz skończy.
73   3, II |      prawie nie słuchając mówił:~- Niech się mama nie unosi! Ależ,
74   3, II |     wymówił wyraz:~- Bydło!~O, Bóg niech będzie jej świadkiem, że
75   3, II |       ojciec - wybuchnął Zygmunt - niech mi mama przebaczy... ale
76   3, II |            Boże!~- Tak, moja mamo. Niech mama mnie przebaczy, ale
77   3, III|        Kiedy na Jadwiśkę czeka, to niech sobie do niej idzie, ale
78   3, III|             Bardzo słusznie! tylko niech pan długo tańczy i dobrze
79   3, III|        głośno też odpowiedziała:~- Niech pan będzie upewniony, że
80   3, III| pochwyciwszy do ucha mu szeptał:~- Niech pan będzie taki łaskaw i
81   3, III|          czy doprawdy najpierwsze? Niech jutro zginę, jeżeli do tego
82   3, III|          rękę w górę podniósł.~- I niech tak w przyszłości swojej
83   3, III|           torbą pójść. Wola boska! Niech i tak będzie! Gdyby jednak
84   3, III|          pieniędzy tych pożąda, to niech przynajmniej folgę jaką
85   3, IV |    otchłani myśli? Kto tak mniema, niech o to zapyta naszych w poranku
86   3, IV |    wrażenie. Ona to spostrzegła.~- Niech pan Jan nie lęka się - zaczęła -
87   3, IV |           twarzy jego przemknął.~- Niech pan Jan nie udaje i mnie
88   3, IV |      podrywało.~- Aj, aj! stryjku! niech już później! czasu teraz
89   3, IV |        rozwiewnym westchnieniem.~- Niech pani teraz trochę z echem
90   3, IV |            Justyno! - zaczął Jan - niech pani echu powie te imię,
91   3, V  |     Kirłowa ramionami wzruszyła.~- Niech już zostaje... co z tym
92   3, V  | poczekajcież, państwo! - zawołał - niech ja się u niej o wszystko
93   3, V  |         pan Różyc... ale poczekaj! niech wprzódy te... serenadkę
94   3, V  |            Kiedy tak - zaczął - to niech już sobie Justynka te...