Tom, Rozdzial

1001   2, I  |            odkrywając błękit nieba. Jednak w Olszynce wszystkie okna
1002   2, I  |                  na dwie połowy, z których w jednej znajdowały się po-koje
1003   2, I  |                    się po-koje mieszkalne, w drugiej kuchnia i izba czeladna.
1004   2, I  |                   kuchnia i izba czeladna. W głębi sieni wielki zamek
1005   2, I  |                  drzwi na ganek otwartych; w kuchni trzeszczał ogień
1006   2, I  |                 głosy kobiece i dziecinne; w pokojach mieszkalnych cicho
1007   2, I  |                    Dla chłodu i panujących w domu ciągów miała na sobie
1008   2, I  |                   zaglądała ona do dzieży, w której dziewczyna miesiła
1009   2, I  |                bielizny, albo od płonącego w wielkim piecu ognia odstawiała
1010   2, I  |                 ognia odstawiała hładysze, w których mleko zsiadłe zamieniło
1011   2, I  |                   tak jakoś pomieszało się w głowie. A tu i Marynia plecia
1012   2, I  |                  gorącą od hładyszy, które w tej chwili od ognia odstawiała,
1013   2, I  |                   tylko, i nieraz nawet aż w głowę zachodziła, skąd ten
1014   2, I  |                   cień za człowiekiem krok w krok za nią chodziła, wzięła
1015   2, I  |                  włosami i oczami. Było to w jej rodzinie pod każdym
1016   2, I  |                  czeladnej drepce a drepce w starych zrudziałych trzewikach,
1017   2, I  |                ziemi za malutkimi nóżkami. W takim samym, jak matka,
1018   2, I  |          Dziewczynka tym razem ramiona swe w grubych rękawach tołubka
1019   2, I  |                 białe zatopiły się chciwie w czarnym i osłodzonym chlebie
1020   2, I  |                    rozwiązane i wijące się w różne esy ciągnęły się za
1021   2, I  |          mianowicie młodszy Boleś, którego w bawialnym pokoju co dzień
1022   2, I  |                     Boleś zaś dwa lata już w drugiej klasie przesiedział
1023   2, I  |                    ogromnie. Na rok trzeci w tej samej klasie pozostać
1024   2, I  |                   chce. Swawolny i leniwy. W ojca się wrodził. Cóż robić
1025   2, I  |             Ciekawość, czy teraz zamknięty w pokoju na klucz uczy się
1026   2, I  |                    drzwi posłuchać, co się w bawialnym pokoju dzieje,
1027   2, I  |               bawialnym pokoju dzieje, ale w tejże chwili dał się słyszeć
1028   2, I  |                    z rozrzuconymi włosami, w swej przeszłorocznej podartej
1029   2, I  |                szkolnej co sił uciekając i w ucieczce tej ukazując podarte
1030   2, I  |                 wrócił. Kirłowa z rozpaczą w oczach i gestach ze skrzyni
1031   2, I  |                gestach ze skrzyni stojącej w sieni i będącej składem
1032   2, I  |                  wyszła po chwili z twarzą w ogniu, z drżącymi trochę
1033   2, I  |          przywiązałam...~Ale wnet uderzyła w nią troska nowa.~- Żeby
1034   2, I  |                tylko Staś nie zaziębił się w taki zimny dzień latając...
1035   2, I  |                    A nie widziałaś, Róziu, w czym Marynia do ogrodu poszła?~-
1036   2, I  |                   poszła?~- Marynia poszła w tołubku, ale Staś poleciał
1037   2, I  |                 tołubku, ale Staś poleciał w jednej płóciennej bluzce
1038   2, I  |       namiestnikiem tytułowany, jedyny jej w gospodarstwie pomocnik,
1039   2, I  |                    wpływał do jej kieszeni w miesiącach letnich nie licząc
1040   2, I  |                  warzyw, których sprzedażą w najbliższym miasteczku opędzała
1041   2, I  |                    kilka kobiet wiejskich. W pobliżu tych kobiet, na
1042   2, I  |            siedziała młodziutka dziewczyna w sukiennym tołubku, na który
1043   2, I  |                 płocie młodemu człowiekowi w myśliwskim ubraniu. Młody
1044   2, I  |               przestrzeni uśmiechnęła się. W rozmawiającej, i dziecięcym
1045   2, I  |              Niemna; ciemna i gruba chmura w otoczeniu mniejszych i lżejszych
1046   2, I  |                 towarzyszy swych zagadała. W burzliwej fali wichru i
1047   2, I  |              mokrymi włosami, zziębłe ręce w rękawy tołubka chowając,
1048   2, I  |                  na, całym dziedzińcu i aż w kuchni. Targowała się z
1049   2, I  |              ciągnięta karetka. Konie były w angielskich szorach, na
1050   2, I  |             brodaty stangret i młody lokaj w zielonej, pozłacanymi taśmami
1051   2, I  |                   zsiadłym na ławce ganku, w sieni niecki z mokrą bielizną
1052   2, I  |                  zapach mydlin, a ona sama w starym tołubku i białej,
1053   2, I  |                    bielizną, Dziewka bosa, w grubej koszuli i krótkiej
1054   2, I  |                    nimi przez sień właśnie w chwili, kiedy Różyc wysiadłszy
1055   2, I  |                 Różyc wysiadłszy z karetki w progu domu stanął. Za nim,
1056   2, I  |                zakręcaniu wielkiego klucza w zamku spichrza gwóźdź jakiś
1057   2, I  |               przez okno rozlał atrament i w kilku miejscach poplamił
1058   2, I  |            pomalowaną na czerwono podłogę; w dodatku tuż przy jej tołubku
1059   2, I  |         przebiegłością więziennego dozorcy w mnóstwo węzłów była splątała.
1060   2, I  |                    wziął dziecko na ręce i w oba miodem usmarowane policzki
1061   2, I  |                    czerwony i zawstydzony, w kształcie ukłonu szasnął
1062   2, I  |                  wahającą się i zmieszaną. W małej bawialni swej spostrzegła
1063   2, I  |                    oczom gości. Cóż, kiedy w tym domku były po stronie
1064   2, I  |                 dziecinny i mała jadalnia, w której teraz sypiali chłopcy
1065   2, I  |                  na jajach. Niesposób było w takiej ciasnocie zachować
1066   2, I  |                   urządzenia domu. Właśnie w chwili kiedy drzwiami otwierającymi
1067   2, I  |                    klamki i zatrzymując ją w swych chudych, ale jak atłas
1068   2, I  |                    i to mię martwi... Będę w tym wypadku, o! tylko w
1069   2, I  |                    w tym wypadku, o! tylko w tym wypadku, lepszym od
1070   2, I  |                 Dobrze?...~Rękę jej ciągle w dłoniach swych trzymając
1071   2, I  |                    przyzwyczajenia brużdżą w stosunkach z innymi, ale
1072   2, I  |                 który zdradzał, że kiedyś, w pierwszej może młodości,
1073   2, I  |                  mną zawsze! Jesteś jedyną w świecie osobą, która mi
1074   2, I  |                    świecie osobą, która mi w oczy gorzkie prawdy mówi.
1075   2, I  |                   trochę rubaszny, topniał w żalu, który napełnił jej
1076   2, I  |                 rękę krewnego i patrząc mu w twarz zapytała:~- Cóż? jakże?
1077   2, I  |                  czy nie chorowałeś bardzo w tych czasach? może już obejrzałeś
1078   2, I  |                   bo znalazłem coś, co mię w ostatnich czasach trochę
1079   2, I  |                    myśl o tych oględzinach w rozpacz wprawia. Wiesz dobrze
1080   2, I  |                    paskudnego tego świata, w którym żyłeś, przywiezione
1081   2, I  |              kuzynko, i dla was wszystkich w odludnych kątach żyjących,
1082   2, I  |         Pojedynkowałem się i byłem raniony w taki sposób, że cierpiałem
1083   2, I  |                   Przykrył binoklami oczy, w których przebiegły gorączkowe
1084   2, I  |                    wymówione ułagodziły ją w mgnieniu oka. Z powagą jednak
1085   2, I  |                trochę, bo uczuła nagle, że w mowę jej wplątywać się zaczęły
1086   2, I  |          szorstkich dźwięków głosu nabrała w ciągłej styczności ze służbą,
1087   2, I  |                 najbardziej.~- Jak wprzódy w swoim domu, tak teraz w
1088   2, I  |                    w swoim domu, tak teraz w swojej mowie coś nieeleganckiego
1089   2, I  |                    zupełnie wygląda, jakby w jednym człowieku było dwóch
1090   2, I  |                  było dwóch ludzi...~Różyc w rękę ją pocałował,~- Powiedziałaś
1091   2, I  |                  kolanach i kołysała głową w obie strony.~- Wiesz co,
1092   2, I  |                 rozumne rzeczy wypowiadasz w taki sposób...~Zamyślili
1093   2, I  |                  tego już pewno nakłamałeś w życiu jak ostatni faryzeusz.
1094   2, I  |                smażę, ale lepszych pewno i w swoim Wiedniu nie jadłeś!~
1095   2, I  |                 tołubku, podreptała Bronia w ręce klaszcząc i wołając:~-
1096   2, I  |                  posiadał sens zrozumiały.~W gruncie rzeczy oprócz szczerej
1097   2, I  |               stronę domu. Musiało tam coś w jej nieobecności zepsuć
1098   2, I  |                Potem jeszcze zamieniła już w sieni kilka słów z kupcami
1099   2, I  |             pięknych malin i miałki cukier w staroświeckim, kunsztownie
1100   2, I  |                które przy każdym jej kroku w górę nieco podlatywały,
1101   2, I  |                    i z pewną gwałtownością w ruchu ręki podnoszącej do
1102   2, I  |                 trochę konfitur, wkładając w ciemną rączkę Broni, żywo
1103   2, I  |                       Słyszałam, jak o tym w kuchni mówił twój lokaj,
1104   2, I  |                    kobietą wychylić możemy w pełnym tego słowa znaczeniu
1105   2, I  |                przed nimi składałem... Ale w tym kontraście czarnych
1106   2, I  |                  znajduje u panny Justyny, w jej kibici, ruchach etc.,
1107   2, I  |                   niego podaniu ludowym... w taki sposób, że byłem...
1108   2, I  |                   zajmują, ma takie ogniki w oczach i coś takiego w układzie
1109   2, I  |              ogniki w oczach i coś takiego w układzie ust... Tylko...
1110   2, I  |               zwykłym sobie prędkim ruchem w dół pociągnął, wpółzdumionym
1111   2, I  |                 dość kulawa? Gdyby się oko w oko spotkała z moją księżną
1112   2, I  |                    nieznajomości świata... W takich amfibiach, jak panna
1113   2, I  |                     zjawiła się ona bardzo w porę, kiedym już zwątpił
1114   2, I  |                    wysoki i chudy człowiek w wytwornym ubraniu, z ufryzowanymi
1115   2, I  |               wiszącymi u piersi binoklami w złotej oprawie wsłuchiwał
1116   2, I  |              złotej oprawie wsłuchiwał się w odgłosy tego małego domu
1117   2, I  |           odgadywał z nich to życie, które w nim płynęło wiecznie tym
1118   2, I  |             Wydawał się głęboko zamyślonym w chwili, gdy Kirłowa do małej
1119   2, I  |                    małej bawialni wracając w zakłopotaniu swym zapomniała
1120   2, I  |                   rzekła-gardło ma słabe i w przeszłym roku dostał był
1121   2, I  |                Rada może była, że znalazła w krewnym współczującego jej
1122   2, I  |                  za mąż, spostrzegłszy, że w Olszynce wszystko szło bez
1123   2, I  |                 Olszynce zostanie, a drugi w świat z zawodem jakim pójdzie.
1124   2, I  |                 niepowodzenie, lada klęska w gospodarstwie, a jej najdroższe
1125   2, I  |               dłoni opartym i gęsto, gęsto w tej chwili drobnymi zmarszczkami
1126   2, I  |                  ust opuszczały się czasem w dół rzucając na dolną część
1127   2, I  |                     zapytał wpatrujący się w nią ciągle Różyc.~- Trzydzieści
1128   2, I  |                    wiesz o tym, że kobiety w twoim wieku i tak, jak ty,
1129   2, I  |                    na swoją rękę, błyszczą w świecie, łowią w locie różowe
1130   2, I  |                  błyszczą w świecie, łowią w locie różowe godziny wesołości
1131   2, I  |                   o tym, że nie podobna mu w tych stronach osiedlać się
1132   2, I  |               ciężkiej pracy, gospodarstwo w Olszynce ulepszyć, synom
1133   2, I  |               jeździł i syna z sobą woził. W szkołach trzy klasy tylko
1134   2, I  |              Proszę...~Różyc wpatrywał się w nią niby w ciekawe zjawisko.~-
1135   2, I  |                   wpatrywał się w nią niby w ciekawe zjawisko.~- Moja
1136   2, I  |                  świecie, dwadzieścia razy w życiu kochać i przestawać
1137   2, I  |                    istnieć jeszcze musiała w tym apatycznym i chorym
1138   2, I  |                  pozwolić...~Obie jej ręce w swoich trzymając i w twarz
1139   2, I  |                  ręce w swoich trzymając i w twarz jej patrząc z widoczną
1140   2, I  |                    także przyzwyczajeniami w tej chwili walczyła dobrodziejstw
1141   2, I  |                 ale było coś rozpaczliwego w geście, jakim dłoń po czole
1142   2, I  |                   dla ciebie ratunek byłby w ożenieniu się z kobietą
1143   2, I  |                    Kirłowa do domu wpadła, w kuchni i izbie czeladnej
1144   2, I  |                   do tego pokoju pobiegła, w którym znajdowali się jej
1145   2, I  |                    zanoszącym się śmiechem w różne kąty pokoju uciekała.
1146   2, I  |               przelękły się tylko siedzące w kotuchach kury, które przecież
1147   2, I  |                    spływała ku szarzejącej w pobliżu wiosce, od wód stojących,
1148   2, I  |            migocących bosych stóp. Sposób, w jaki ta ścieżka wydeptaną
1149   2, I  |                     z czym przychodzą, ale w tej chwili nie mogła cierpliwie
1150   2, I  |                  wspólnikami, bo obrabiali w Olszynce część gruntów,
1151   2, I  |                    prostu, trudno jej było w tej chwili stać na miejscu.
1152   2, I  |                wytężonym wzrokiem patrzała w stronę warzywnych ogrodów.
1153   2, I  |           spostrzeże czarnego Marsa, który w szerokich podskokach na
1154   2, I  |                   i błękitne oczy wznosiła w górę ku twarzy stojącego
1155   2, I  |            stojącego przed nią towarzysza. W myśliwskim ubraniu swym,
1156   2, I  |                  wybuchliwości, jakkolwiek w zmęczonej trochę cerze jego
1157   2, I  |                 pracę książkową. Znać było w tym młodzieńcu dziecię chwili
1158   2, I  |                    dębu szeroko i potężnie w ciszy i dostatkach rodzicielskiego
1159   2, I  |            nadmierną wrażliwość i czułość. W ruchach jego głowy była
1160   2, I  |                   lub godzin, wybierze się w podróż naokoło świata albo
1161   2, I  |                   go słuchać z ciekawością w ożywionych rysach i wzniesionych
1162   2, I  |                   młodzieńca. Z oddalenia, w jakim się znajdowała, Kirłowa
1163   2, I  |               Kirłowa widziała ich idących w tamtą stronę. Zdawało się;
1164   2, I  |                nieco głową, z opuszczonymi w dół powiekami i tym zachwyconym
1165   2, II |                  sieni Korczyńskiego domu. W rękach, więcej niż kiedy
1166   2, II |                 więź polnych roślin, która w połączeniu z jasną barwą
1167   2, II |                    przyśpieszyła kroku, bo w sali jadalnej słychać było
1168   2, II |               jakby sprzeczkę paru głosów. W głębi sali, plecami o bufetową
1169   2, II |               wątła i z żółtawą cerą, cała w muślinach, wstążkach, lokach,
1170   2, II |                    leczyć się trzeba... że w tym kaszlu jest coś złego...
1171   2, II |                 podnosiła, aby móc patrzeć w jej twarz, po której przepływały
1172   2, II |                 głupi... co on tam takiego w moim kaszlu usłyszał? Niech
1173   2, II |                    i nic nie wiesz, co się w domu dzieje. Wieczna bieda!
1174   2, II |                   konie, powiadam ci, całe w pianie przed gankiem stanęły,
1175   2, II |                    leczyć się trzeba... Ja w nogi, a dzieci za mną! "
1176   2, II |                    zdrowy? Powiadam ci, że w tej ścianie pięścią dziurę
1177   2, II |                cicho ją pocałowała i długo w oczy jej patrzała.~- Ja
1178   2, II |              gardła rzucali... A ty za raz w melancholie wpadasz... "
1179   2, II |                chwilą oczy jej przygasły i w więź roślin wpatrzyły się
1180   2, II |                   jakby ktoś wpatrywał się w nagle przed nim powstałe
1181   2, II |                 spokojnie odpowiedziała:~- W Bohatyrowiczach.~A któż
1182   2, II |        odpowiedziała.~Jakby ją to nazwisko w pierś uderzyło, Marta wyprostowała
1183   2, II |                 umieszczonego na wielkich, w kwieciste pantofle obutych
1184   2, II |              obutych stopach, i wprost jej w twarz ostro patrzała. Po
1185   2, II |                  podniosła i poruszyła nim w powietrzu prawie groźnie.~-
1186   2, II |             jakiego panicza nie ześle, ha?~W sposób ten mówiłaby może
1187   2, II |                    go Widzio tu prowadzi !~W salonie słyszeć się dały
1188   2, II |                    i Witold, który doktora w salonie pozostawiwszy próbował
1189   2, II |                   przebiegła parę pokojów, w których parę krzeseł na
1190   2, II |                    drżącą z pośpiechu ręką w zamku obracać zaczęła. Oddychała
1191   2, II |                szklanych naczyń. Widocznie w fortecy tej bawiono się
1192   2, II |                   drzwiami głos gruby, ale w tej chwili miękki i go korny,
1193   2, II |               wszyscy troje znajdowali się w spiżarni. Ileż chwil, odkąd
1194   2, II |             sięgnąć mogli, przepędzili oni w tym miejscu z tą wielką,
1195   2, II |                 Wcale co innego działo się w sypialni pani Emilii. Błękitny
1196   2, II |              powieści, pamiętniki, podróże w trzech językach pisane;
1197   2, II |                   tego stopnia, że obudził w niej uczucie niewysłowionej
1198   2, II |                    Czemuż nie urodziła się w Egipcie? Byłaby tam najpewniej
1199   2, II |                 muszą!~I jej blade źrenice w daleki punkt utkwione napełniły
1200   2, II |                świt błękitny zamieniał się w dzień biały, kiedy Teresa
1201   2, II |                    do sąsiedniego pokoiku, w którym sypiała. Ale zaledwie
1202   2, II |                   żałosne, że prawie bosa, w narzuconym naprędce szlafroku,
1203   2, II |                 oświecała błękit na lampa. W tym łagodnym blasku pani
1204   2, II |                Emilia wiła się na pościeli w męczarniach silnego ataku
1205   2, II |            kaszlała jeszcze i czuła kłucie w piersi. Może to nie był
1206   2, II |               oprzeć się nie mogąc poszła. W czasie przechadzki użalała
1207   2, II |                    na koniu. Kiedy Teresa, w luźnym i mocno przybrudzonym
1208   2, II |                 dość często powtarzały się w jego domu, pomimo że od
1209   2, II |               zażądane przez chorą ziółka, w przechodzie zagadał:~- Nieszczęście
1210   2, II |                ucho do ust jej przykładać. W białych muślinach i haftach
1211   2, II |                   cierpienia na twarzy, że w każdym na nią patrzącym
1212   2, II |                   siedząca, wpatrywała się w nią wzrokiem żałosnym, a
1213   2, II |                 doktora, smutnie z robótką w ręku w kąciku siedziała.
1214   2, II |                   smutnie z robótką w ręku w kąciku siedziała. Wtem do
1215   2, II |                   pochyliła się nad nią, i w czoło ją pocałowała.~- Nie
1216   2, II |          Darzeckich... które stroją się...~W tej chwili na pochylonej
1217   2, II |                  tylko niegłośno czytaj..:~W błękitnej sypialni Teresa
1218   2, II |               chora czytania tego słuchała w bezwładnej nieruchomości,
1219   2, II |            ruchliwie zwracały się ku sobie w bardzo ożywionej pogadance.
1220   2, II |                bardzo ożywionej pogadance. W rogu salonu z otwartą książką
1221   2, II |                   salonu z otwartą książką w ręku siedział Witold, ale
1222   2, II |       chmurniejszym wzrokiem wpatrywał się w ojca i z kolei w siostrę.
1223   2, II |             wpatrywał się w ojca i z kolei w siostrę. Widać też było,
1224   2, II |                  była zmiana, która zaszła w ruchach, fizjonomii i sposobie
1225   2, II |                  gesty powściągał. Sposób, w jaki do szwagra swego przemawiał,
1226   2, II |                 klapy płóciennego surduta, w którym przed chwilą zamierzał
1227   2, II |                  chwilą zamierzał udać się w pole. Doskonałe przeciwieństwo
1228   2, II |          błyszczącego obuwia. Ręce trzymał w kieszeniach, a blada, wąska,
1229   2, II |                wyrazem prośby popatrzył mu w oczy.~- A może?... wcale
1230   2, II |                    mu przychodzi pogwałcić w najmniejszej rzeczy te węzły,
1231   2, II |               folgę, ustępstwo, ułatwienie w twoich interesach... tak
1232   2, II |              motyle pomiędzy nagie ciernie w rozmowę tę wpadły trzy panienki.
1233   2, II |            żałośnie i prawie ze łzami ojcu w oczy patrząc wołała Leonia. ~
1234   2, II |             frunęły ku tej stronie salonu, w której siedział Witold.
1235   2, II |                 pięknościach, które czasem w wielkim mieście widywała.
1236   2, II |                niebogatym hrabią. O nim to w tej chwili, o tym przyszłym
1237   2, II |                 długi wąs do połowy prawie w usta wpychał i zębami zawzięcie
1238   2, II |                wymówił:~- Może byście więc w tym roku na połowie tej
1239   2, II |                     od razu...~Uderzył się w czoło tak silnie, że po
1240   2, II |                  czasy! - coraz i-trudniej w tonie delikatności utrzymać
1241   2, II |                 melancholijnym spojrzeniem w dal zaczął Darzecki - tak,
1242   2, II |                      tak, kto wie...~Znowu w rozmowie dwu mężczyzn ta
1243   2, II |                    obrazy podlotki frunęły w inną stronę salonu i znowu
1244   2, II |                    narzekam, nie narzekam; w porównaniu z innymi w interesach
1245   2, II |            narzekam; w porównaniu z innymi w interesach stoję dobrze,
1246   2, II |                Jednak równowaga ich trochę w ostatnich czasach zachwianą
1247   2, II |             zachwianą została... trochę...~W na wpół spuszczonych oczach
1248   2, II |              słowach gościa zjawiający się w nich czasem błysk mądrej
1249   2, II |           natychmiast gruby cień troski.~- W zeszłym roku potrzebowaliśmy
1250   2, II |      cywilizowanymi, a cywilizacja stwarza w nas potrzeby, gusty, przyzwyczajenia,
1251   2, II |              ucywilizowany rozkochany jest w pięknie, w harmonii, w rzeczach
1252   2, II |                 rozkochany jest w pięknie, w harmonii, w rzeczach wykwintnych,
1253   2, II |                jest w pięknie, w harmonii, w rzeczach wykwintnych, wzniosłych;
1254   2, II |                    wysokie zajmuje miejsce w kołach arystokratycznych...
1255   2, II |                   się chętnie, bo daje nam w zamian znaczną, bardzo zna-czną
1256   2, II |               jednak o tym nie powiedział, W zamian, zniżonym i prawie
1257   2, II |                   coraz nieruchomiej tkwił w ziemi, a na sfałdowane czoło
1258   2, II |                jeden z fotelów opuścił się w ten sposób, że można go
1259   2, II |                   postępowi znieruchomiają w nie wycinanych lasach; o
1260   2, II |         nieuniknioną koniecznością budzącą w nim samym żal, rzetelny
1261   2, II |                    lichwy wylezie, gdy raz w nią wlezie, sam nie wie
1262   2, II |                   las sprzedać może i jest w tym słuszność, ale są znowu
1263   2, II |                  które na trzech krzesłach w rząd ustawionych siedząc
1264   2, II |                chorobą oświadczyć polecał. W przedpokoju mówić zaczął
1265   2, II |                szwedzkich znajdujących się w bliskości osowieckiego dworu
1266   2, II |                  młodą i śliczną żonę, tak w nim rozkochaną, że aż czasem
1267   2, II |                       Na ganku już stojąc, w płaszczu jakiegoś przedziwnego
1268   2, II |                  jeszcze przed wyjechaniem w pole z synem się rozmówić.
1269   2, II |                 chwilę nie odpowiadał nic. W delikatnych i ruchliwych
1270   2, II |              zwyczajnym .sobie ruchem ręce w tył założył i podnosząc
1271   2, II |                    nie miało; wpatrzył się w syna osłupiałymi oczami
1272   2, II |                  wzbogaconego nie wiedzieć w jaki sposób, zapewne potem
1273   2, II |                  właśnie dlatego czuję się w prawie sądzić tych, których
1274   2, II |               życie, wszystko znajduje się w przeciwieństwie absolutnym
1275   2, II |                  czyniąc wrażenia. Głęboko w zamian dziwiło go i oburzało
1276   2, II |                   syna i na chwilę utkwiły w ziemi - alboż ty znasz życie
1277   2, II |                  prawie los nas wszystkich w rękach swoich trzyma...
1278   2, II |              istotnie...~- Za co? - bystro w same oczy ojca patrząc zapytał
1279   2, II |            popełniły, za które czułbyś się w prawie wysyłać je do piekła?~-
1280   2, II |            wyprodukują. Co ten stary kołek w płocie prawił o cywilizacji,
1281   2, II |                  ale światowe sroki, które w swoich ptasich główkach
1282   2, II |                zaledwie odrosła, a już jej w głowie pantofle i posągi!
1283   2, II |                     który jednak ciebie... w tobie... no! cóż robić?...
1284   2, II |              Witolda do domu po dwuletniej w nim niebytności; syn spostrzegał
1285   2, II |               niebytności; syn spostrzegał w ojcu i w ojcowskim domu
1286   2, II |                   syn spostrzegał w ojcu i w ojcowskim domu mnóstwo rzeczy,
1287   2, II |                  nie raziły, a teraz kłuły W oczy, w serce i w mózg;
1288   2, II |              raziły, a teraz kłuły W oczy, w serce i w mózg; ojciec zaś
1289   2, II |                    kłuły W oczy, w serce i w mózg; ojciec zaś uczuwał
1290   2, II |                  Teraz gorzka uraza, którą w dumnego chłopca uderzyły
1291   2, II |                   żalu. Widział dobrze, że w oczach odwracającego się
1292   2, II |                  narażę się już nigdy.~Ale w tej samej chwili, innym
1293   2, II |                    ofuknął:~- Idź precz!~I w tejże chwili ku bramie dziedzińca
1294   2, II |                   koniu wyglądał. Niegdyś, w dziecinnych i pacholęcych
1295   2, II |                    fantazją osadzona miała w sobie istotnie jakąś szlachetną,
1296   2, II |            przygryzając wargę wzrok utkwił w ziemię. Z gorzkiego i gniewnego
1297   2, II |                    śnieg a ukazujących się w uśmiechu trochę gapiowatym,
1298   2, II |                   ciężkiego, muskularnego, w krótką, szarą siermięgę
1299   2, II |                 dwie wysokie i suche linie w grube sznury zaopatrzonych
1300   2, II |             chmurna twarz rozpogodziła się w mgnieniu oka.~Ale wielki
1301   2, II |                    wielką swą głowę wtulił w ramiona i z gapiowatym śmiechem
1302   2, II |                widać było, że go znowu coś w serce ukłuło. Ale spojrzał
1303   2, II |                 ponter wyskoczył z kuchni; w pobliżu której stali dwaj
1304   2, II |               wkładając powtórzył chłopiec w siermiędze.~Przez furtkę
1305   2, II |              zaśmiał się jego towarzysz.~- W domu u was wszyscy zdrowi?~-
1306   2, II |              chwała Bogu!~- Już z pięć dni w okolicy waszej nie byłem...~-
1307   2, II |            wszelkie przykre uczucie krótko w nim trwać mogło, Dzień był
1308   2, II |                   brzegu stała łódka mała, w której wnet z towarzyszem
1309   2, II |               rzeki wypłynąć i koniec wędy w błękitach utopiwszy patrzeć
1310   2, II |                   swym, z którym ileż razy w dziecinnych swych i nieco
1311   2, II |                razem do łódki, przy której w tej chwili na kształt posążka
1312   2, II |       całogodzinnym przebywaniu wyobraźnią w Egipcie i zjedzeniu paru
1313   2, II |             podniety. Czerpała je niekiedy w usposobieniach podobnych
1314   2, II |          zachwycony, rozmarzone oczy topił w rozciągniętej za oknami
1315   2, II |                  ruchem ramienia smyczkiem w powietrzu powiódł i na struny
1316   2, II |                klawiatury kierowała, kiedy w progu przedpokoju zjawiła
1317   2, II |                    wcale, że czyni przerwę w domowym koncercie, oznajmiła
1318   2, II |                    piastunki, skrzypce swe w podłużnym pudle składając
1319   2, II |                   Zamyśloną była, oczy jej w klawiaturę utkwione miały
1320   2, II |                  które może powtarzało się w jej myśli tak uparcie, jak
1321   2, II |            dziedzińcu. Po chwili usłyszała w przedpokoju głos Kirły,
1322   2, II |                 salonu wszedł z kapeluszem w ręku, ze sztywnym jak puklerz
1323   2, II |               galanterią, nie spojrzał jej w oczy z drwiącą admiracją,
1324   2, II |               zbliżył się z zupełną powagą w postawie i na twarzy i rękę
1325   2, II |                  ruchami głowy budziła się w trwodze, czy nie drzemała
1326   2, II |              drzemała za długo; Leonia zaś w kątku pokoju przy szczupłym
1327   2, II |                   przybyciu Kirły wywołało w tym dusznym i przyciemnionym
1328   2, II |               polepszeniem się jej zdrowia w ręce ją całowała, chichotała,
1329   2, II |                    Przy tym i sama rzucała w lustro spojrzenia to przelotne,
1330   2, II |                    dłuższe.~Kirło samotnie w salonie przesiedział prawie
1331   2, II |                 godzinę, którą pani Emilia w asystencji Teresy i panny
1332   2, II |             zamykając pudełka i flakony; a w pracy tej czasem tylko dla
1333   2, II |              zdrowia. Zmiany te zachodziły w niej pomimo jej woli i wiedzy,
1334   2, II |                  dźwiganiu smutnego życia. W głębokich tajnikach swej
1335   2, II |               przekonaną, że kochał się on w niej od dawna, stale, wiernie...
1336   2, II |                    przybycie jego obudziło w niej tę samą siłę, jaką
1337   2, II |                   tygodniami znalazła była w sobie, aby przez cały dzień
1338   2, II |                 upragnieniem wpatrzyły się w niego; on zaś z odpowiednią
1339   2, II |                     zakochany jest po uszy w pannie Teresie, że wychwalał
1340   2, II |                   się, że znajduje się ona w swoim pokoju, jak wicher
1341   2, II |                 Trzeba, trzeba. Podobno mi w nich do twarzy... Pan Orzelski
1342   2, II |                  pan Kirło mówili, że mnie w nich było do twarzy...~-
1343   2, II |               łachmanki znajdowały się już w jej ręku, stanęła przed
1344   2, II |                    brzeg stanika odchylała w ten sposób, aby zza niego
1345   2, II |                   się jak najwięcej szyja, w samej rzeczy niepospolicie
1346   2, II |              niepospolicie ładna. Ta głowa w brzydkim, zrudziałym warkoczu
1347   2, II |          towarzyszki, a przy tym pogrążona w liczeniu sztuk stołowej
1348   2, II |                   by mniemać, że odmawiała w myśli gorącą, dziękczynną
1349   2, II |                      szeptała - jeżeli Bóg w dobroci swojej to sprawi,
1350   2, II |              kroczkiem z pokoju wyfrunęła.~W buduarze pani Emilii wnet
1351   2, II |                   się kobiety znalazła się w jego ręku. Delikatne jej
1352   2, II |               budząc się jakby z upojenia, w które go zbliżenie się do
1353   2, II |                mówił o Różycu, stosuje się w rzeczywistości do Justyny;
1354   2, II |               oświadczy się o jej rękę. ~- W głębi duszy - mówił Kirło -
1355   2, II |            energiczna baba! Zawczoraj była w Wołowszćzyźnie, długo z
1356   2, II |                Emilii taki mezalians zrazu w głowie pomieścić się nie
1357   2, II |                   interes jej zawierał się w wielkości, wzniosłości i
1358   2, II |                 schodzącą na dół Teresę, i w pokoju panny Marty i Justyny,
1359   2, II |           błyszczącymi oczami opowiadała. ~W kilka minut potem w tym
1360   2, II |           opowiadała. ~W kilka minut potem w tym samym pokoju Teresa
1361   2, II |               wszystkich wiedziała ona, że w wieści przez Kirłę przywiezionej
1362   2, II |           przywiezionej wiele było prawdy. W czasie ostatnich odwiedzin
1363   2, II |               przepływały i opuszczały się w dół powieki. Może wstydziła
1364   2, II |           pochylonymi, z oczami utkwionymi w te francuskie wiersze, tam,
1365   2, II |              wiersze, tam, u końca ogrodu, w grabowej altanie. Czy pamiętała?
1366   2, II |                  razem wiersze te uderzyły w nią czymś innym niż wspomnienie.
1367   2, II |                krzywdzić! Kochać to ufać i w dwa serca na raz spoglądać
1368   2, II |                 serca na raz spoglądać jak w czyste zwierciadła, razem
1369   2, II |                 więź polnych roślin, która w prostym naczyniu z polewanej
1370   2, II |         przelękniony i stroskany wysłał ją w pole z zapytaniem do rządcy
1371   2, II |               dzisiaj żeńców. Wrócić mogła w kwadrans, wróciła po paru
1372   2, II |               powiedzieć, kiedy rozkwita i w jakich dniach późnego lata
1373   2, II |                    gdy nadchodziła, wiązał w snopy zżęte zboże, mógł
1374   2, II |                   z mnóstwem trójkątnych i w przedziwne fugi wyrzniętych
1375   2, II |                   tajemniczo szeptać, a to w bujny, śnieżny kwiat ustrojona
1376   2, II |                    wzajemnie. A wzajemność w kochaniu czyż nie jest szczęściem?~
1377   2, II |             gałązkę szczęścia i wplotła ją w czarny swój warkocz. Potem
1378   2, II |                  Przez chwilę szemrała ona w jej ręku, jakby była złotawą
1379   2, II |                   rozsypały się za oknem i w morzu słonecznego światła
1380   2, II |                   Jak giętka roślina polna w jej warkoczu, tak na jej
1381   2, III|                                        III~W porze żniw na tej rozległej
1382   2, III|               która miejscami wyginała się w zagłębienia okryte również
1383   2, III|                 gorącożółtym ścierniskiem. W tych to zagłębieniach rozszerzając
1384   2, III|              tłumem rzeźbiarzy urabiającym w przeróżne wzory złoty fundament
1385   2, III|               uczyniły złotym; ich to ręce w mgliste dnie jesieni i wiosny
1386   2, III|                  sokiem życia przeleje się w żyły ludzkości. Ulewą żaru
1387   2, III|                     jubilerowie obracający w swym ręku najdroższy metal
1388   2, III|                  poprzedzających porę żniw w Bohatyrowiczach panował
1389   2, III|           kilkunastu najmozolniejszych dni w roku przygotowywano się
1390   2, III|                   jednocześnie wylec miała w pole, dla każdego więc było
1391   2, III|               pranie to jeszcze poprawiały w domu dopóty, dopóki koszulom
1392   2, III|                    mosiężnego naparstka, a w ręku kilku łokci liliowego,
1393   2, III|                   bujną, złocistą czuprynę w górę zaczesujący nad szerokim
1394   2, III|            spiczasto przystrzyżoną brodę i w górę zakręcone wąsy od stóp
1395   2, III|                    stóp do głowy ubrał się w dymkę koloru kanarkowego
1396   2, III|                 dymkę koloru kanarkowego i w zgrabne czapce, w nowych
1397   2, III|            kanarkowego i w zgrabne czapce, w nowych butach, z fantazją
1398   2, III|                 siedział Jan Bohatyrowicz, w podobnież nowej czapce,
1399   2, III|                śnieżnej koszuli, z lejcami w rękach.~- Matka pomagać
1400   2, III|               przyczyny? - z trochą obrazy w głosie wykrzyknął Jan.~-
1401   2, III|              kawalerskie życie! Jak kobiet w domu nie ma, człowiek bez
1402   2, III|                  krokiem szedł bosy i cały w płótno ubrany Ładyś; na
1403   2, III|              kasztanowatą kosą na plecach, w różowym kaftanie, z rozognioną
1404   2, III|              rozmijający się z nią Michał.~W odpowiedź dziewczyna brwi
1405   2, III|               który przecież raźnym kłusem w bramę zagrody Anzelma wjechał
1406   2, III|          nieustannie posuwały się naprzód, w różnych kierunkach. Jedne
1407   2, III|                 się po ściernisku, stawały w zagłębieniach otoczonych
1408   2, III|              ściernisko zawrócił i wjechał w szerokie i długie zagłębienie,
1409   2, III|             szerokie i długie zagłębienie, w którym pracowała jedna z
1410   2, III|                  wyglądająca żona Fabiana, w sztywnej chustce osłaniającej
1411   2, III|              twarzą i rzędem białych zębów w wiecznym, gapiowatym uśmiechu
1412   2, III|                   wiązał snopy, układał je w dziesiątki i pomagał do
1413   2, III|               głowę i wtedy patrzali sobie w oczy. Pan śmiał się do psa
1414   2, III|                  Pies wyciągał się i głowę w stronę rzeki zwracał.~-
1415   2, III|              ścierni i leniwą rękę zatopił w kudłach Sargasa, wstał,
1416   2, III|              przeciwnym krańcu wydrążonego w zbożu zagłębienia, z dala
1417   2, III|                    tam bosy i cały odziany w grube, szarawe płótno; kobieta
1418   2, III|                    szarawe płótno; kobieta w ciemnej, starej odzieży
1419   2, III|               mizernym konikiem i owinięte w płachty leżało kilkomiesięczne
1420   2, III|                  na tej szerokiej równinie w chaos samym tylko właścicielom
1421   2, III|                  gruntu swego nie posiadał w jednej ściśle ograniczonej
1422   2, III|                   ograniczonej całości ani w bezpośrednim z domem swym
1423   2, III|                    osób należące i na traf w najróżniejsze kierunki rozsypane,
1424   2, III|        najróżniejsze kierunki rozsypane, a w przeciągu czasu na drobne
1425   2, III|             pługiem siejbą kosą i sierpem. W tym miejscu ułamek Jana
1426   2, III|                razy prostowała się i nieco w tył odgięta ściętą garść
1427   2, III|                   których sierp jej rzucał w powietrze błyskawice wesołe
1428   2, III|                błyskawice wesołe i częste. W białej koszuli osłoniętej
1429   2, III|             skrzyżowaną na piersi chustką, w krótkiej spódnicy w czerwone
1430   2, III|               chustką, w krótkiej spódnicy w czerwone i granatowe pasy,
1431   2, III|                 czerwone i granatowe pasy, w małym czepku z białego perkalu
1432   2, III|              jakimś, który ożenił się już, w oczy kłuła; trzeciej o weselu
1433   2, III|               przypadek spotkał...~Tu ręką w stronę zaniemeńskiego lasu
1434   2, III|              umarłym z tego, kiedy żyjącym w zasępie życie ubiega? Niech
1435   2, III|                    Jaśmonta, Antolki ojca, w dziesięć lat po ślubie odebrał
1436   2, III|             wdowcem on był, gromadę wielką w chacie miał, z przyczyny
1437   2, III|                   i wezmę. Co ma u ojczyma w poniewierce ostawać, niech
1438   2, III|               ziemi i obie ręce, z których w jednej sierp błyszczał,
1439   2, III|                    sama nie wyhodowałaś...~W mgnieniu oka spracowana
1440   2, III|                zaśpiewała znowu Fabianowa.~W tej chwili wóz ciągnięty
1441   2, III|           powitanie wyciągnęła. On tę rękę w obie dłonie pochwycił i
1442   2, III|                mnie, mamo, ciemno robi się w oczach..."~- Co tam o tym
1443   2, III|                   pozwala. Wszystko jedno, w czasie ożenisz się!~- A
1444   2, III|                zaczął, łatwo było uwierzyć w to, że dumę i wolę swą miał.
1445   2, III|                    ziemi podnoszone snopy. W tym szeleście i w tych szmerach
1446   2, III|                   snopy. W tym szeleście i w tych szmerach postacie żniwiarek,
1447   2, III|                 prostowały się co chwilę i w tył nieco odgięte podnosiły
1448   2, III|                    nieco odgięte podnosiły w rękach garście długich,
1449   2, III|                 rąk niekiedy wznosił się i w powietrzu igrał biały puch
1450   2, III|                   nie wiedzieć gdzie, może w gęstwinie zbóż jeszcze stojących
1451   2, III|                przepadał.~Na kilku snopach w jednym miejscu złożonych
1452   2, III|                złożonych Justyna siedziała w zamyślonej postawie, z twarzą
1453   2, III|                    Ona także od dnia tego, w którym po raz pierwszy weszła
1454   2, III|                    Jana, od wieczoru tego, w którym wraz z nimi wróciwszy
1455   2, III|                  kraju nieznanym. Przedtem w bezpośrednim jego sąsiedztwie
1456   2, III|                   istnieje, i wiedziała to w sposób obojętny, niewyraźny.
1457   2, III|               niewyraźny. Teraz przenikała w coraz dalsze jego głębie.
1458   2, III|        przymknąwszy oczy patrzeć usiłowała w siebie i swoje życie. Teraz
1459   2, III|               malowniczość widoku uderzała w nią falą zachwycenia, w
1460   2, III|                    w nią falą zachwycenia, w której prostowała ona swą
1461   2, III|                wzór żniwiarek podnoszących w rękach kłosiste więzie,
1462   2, III|                   dłonie. Były też chwile, w których nieustający, suchy
1463   2, III|                   bo pochylona, z blaskiem w oczach i uśmiechem na wpółotwartych
1464   2, III|        wpółotwartych ustach wsłuchując się w szepty ziemi uczyniła ruch
1465   2, III|                  ścierniskiem wyhaftowanym w drobne kwiaty Justyna podniosła
1466   2, III|                     jakby nagle uczuła się w tym miejscu gościem natrętnym,
1467   2, III|                   i niepotrzebną, chwastem w kłosy wplątanym, uczyniła
1468   2, III|                    spotkało się ze stojącą w pobliżu, znieruchomiałą
1469   2, III|                   stojąc, wpatrywał się on w Justynę z takim wytężeniem,
1470   2, III|                   gruba, poprzeczna fałda. W rękach jego długie widły
1471   2, III|                  niepokojem zadrgały rysy. W mgnieniu oka znalazł się
1472   2, III|                 zrobiła się smętna? Aż łzy w oczach stanęły... Dla jakiej
1473   2, III|             gwałtowne, stopniowo miękły mu w ustach, prawie mdlały.~-
1474   2, III|                     Poszłabym sobie, ale i w domu także nic...nic...~
1475   2, III|                   tą głęboką bruzdą, która w ostatnich dniach na czole
1476   2, III|                    wcale zdziwionym, tylko w zamyśleniu, ze wzrokiem
1477   2, III|                    zamyśleniu, ze wzrokiem w ziemię utkwionym końcami
1478   2, III|                    powrócił, sierp trzymał w ręku. Ona podniosła się
1479   2, III|                kilka sekund patrzali sobie w oczy, jakby wzajem myśli
1480   2, III|                    podając Justynie sierp, w którym słońce krzesało srebrne
1481   2, III|              proszę!~Żwawa, wesoła kobieta w perkalowym czepku na siwiejących
1482   2, III|             schylającą się ku zbożu pannę, w sukni z takiegoż perkalu,
1483   2, III|                    gorset zdjąć trzeba; bo w nim i godziny wytrzymać
1484   2, III|              panieneczko, jak i one, tylko w poniedziałek kaftan sobie
1485   2, III|               teraz znajdował się na wozie w połowie snopami napełnionym,
1486   2, III|              ścierniska zjeżdżał na drogę. W tej samej chwili z drogi
1487   2, III|                    jej kaftana. Jego włosy w słonecznym blasku miały
1488   2, III|                 gorąco brunatnej pszenicy. W takim od siebie znajdowali
1489   2, III|                   mogli. Jednak dziewczyna w stronę jego wozu zwolna
1490   2, III|                  nad nim mrowiskiem ludzi, w powietrzu czystym, gorącym,
1491   2, III|            połączył ze śpiewem dziewczyny, w której stronę przecież nie
1492   2, III|                   od ciebie, tyś zawsze mi w oczach,~I w myśli, i w sercu,
1493   2, III|                  tyś zawsze mi w oczach,~I w myśli, i w sercu, i we dnie,
1494   2, III|                  mi w oczach,~I w myśli, i w sercu, i we dnie, i w nocy.~
1495   2, III|                    i w sercu, i we dnie, i w nocy.~O drzewa zielone,
1496   2, III|                     o góro...~Wesoła baba, w białym czepku nad Justyną
1497   2, III|              panienka, on pierwszy śpiewak w okolicy, a ona pierwsza
1498   2, III|                 wieczorem do takiego domu, w którym największa jest świetlica,
1499   2, III|                 doprowadzi! cha, cha, cha!~W tej chwili Justyna, która
1500   2, III|                ostrzem sierpa drasnęła się w rękę. Może sama przed sobą