Tom, Rozdzial

 1   1, I  |           ciocia nie przez złośliwość pewno... Co tam! Jakże to było
 2   1, I  |         doświadczył. Nie zaszkodziły! Pewno, nie zjadły mię one, ale...
 3   1, I  |             bo już tam Emilka wyrzeka pewno, że nie wracam, i zaczyna
 4   1, I  |            głową i machnęła ręką.~- A pewno - rzekła - biedna kobieta!
 5   1, I  |              Cha! cha! Myślałaś wtedy pewno, że cię otwartymi ramionami
 6   1, II |               mówiła mu, jakie były i pewno jeszcze na ten rok będą
 7   1, II |              ludność wiejska zbierała pewno poziomki lub zioła, bo w
 8   1, II |         Justyna.~- A prawda... obiad! Pewno dziś co smacznego dadzą,
 9   1, III|       nieboszczyk pan Andrzej nie tak pewno postępowałby z nami!~Słowa
10   1, IV |              natchnień i tematów więc pewno oboje wkrótce do Monachium
11   1, IV |          obwiązanym siedzi i marzy... pewno o panu... Bo panowie może
12   1, IV |            Zapalać się zaczął i byłby pewno długo rozwiódł się nad procesem,
13   1, IV |               Wiedniu, ale u mnie jej pewno nie spotkasz...~Różyc śmiał
14   1, V  |                ale tobie samemu serce pewno nie pęknie, bo... bo prawdę
15   1, V  |           śmielej już odpowiedział:~- Pewno o stryju Anzelmie, bo on
16   1, V  |            widziałem i do śmierci już pewno nie obaczę...~- Wszystko
17   1, V  |           ręką i prędko dodał:~- A to pewno Janek pani o tym mówił...
18   1, V  |             konie napoić trzeba... ~- Pewno, że trzeba - odpowiedział
19   1, V  |               tego nie tylko zna, ale pewno i lubi!~- To jest prawda,
20   1, V  |        słusznie! I pan Anzelm nie był pewno taki smętny, kiedy był młody -
21   1, V  |              nie była tam nigdy. ~- A pewno, pewno... co państwa takie
22   1, V  |           była tam nigdy. ~- A pewno, pewno... co państwa takie rzeczy
23   1, VI |        krzyczą: "Przyjechał!" Ale czy pewno nie przyjechał?~- Nie przyjechał -
24   1, VI |        przyszła para ludzi...~Mówiłby pewno dłużej, ale Jadwiga ręce
25   1, VI |               powtarzał:~- A jakże! a pewno! Żeby nie! A ma się rozumieć!~
26   1, VI |          ożeniony, czworo dzieci ma i pewno nie więcej jak półtora morga
27   1, VI |              harfie. Z wysokiego domu pewno była, bo po anielsku grała
28   1, VI |          rozmarzonymi oczami. Myślała pewno, że szczęśliwymi, o jak
29   1, VI |             migocący gwiazdą! Myślała pewno, że miała dziś sen cudowny,
30   2, I  |              nie mógł. Starszy, Staś, pewno tam z chłopskimi dziećmi
31   2, I  |             co kłamać? I bez tego już pewno nakłamałeś w życiu jak ostatni
32   2, I  |            zwykle smażę, ale lepszych pewno i w swoim Wiedniu nie jadłeś!~
33   2, I  |               piękniejszych widziałeś pewno na świecie. Kokietką nie
34   2, I  |             veut. Francuszczyzna moja pewno tak samo kulawa, jak u Justyny,
35   2, II |          serca, a drugim kamienie?... Pewno tak myślisz, ha? U ciebie
36   2, II |          myślisz, Tereniu? Ja bym tam pewno mogła wiele chodzić, ruszać
37   2, II |                nie całą... ale połowę pewno... Cóż szwagier myśli? Srebra,
38   2, II | do-sko-na-łe-go! Prawda? Szwagier sam pewno przyzna mi rację, najzupełniejszą
39   2, II |           powrócił:~- Kto wie? Kto na pewno wiedzieć może, dla kogo
40   2, II |              tyle złego narobiła...~- Pewno, pewno! tle złego! - głośno
41   2, II |            złego narobiła...~- Pewno, pewno! tle złego! - głośno przerwał
42   2, II |             zęby zawołał - dobrze! o, pewno że będę milczał i na takie
43   2, II |              Która godzina, Justynko? Pewno już pora minęła, a ona zagawędziła
44   2, II |              jak zagawędzi się z nim, pewno o lekarstwie zapomni...
45   2, III|             panienka - gadała dalej - pewno już do nas drugi raz nie
46   2, III|          kanarkowego koloru, idący tu pewno w nadziei zobaczenia Antolki,
47   2, III|             uczułam jak teraz.~- Pani pewno popłynie jutro z nami?~-
48   2, IV |           rozstaniu o nim usłyszałem. Pewno dobrze po świętym Janie,
49   2, IV |              zarzucić, toby podniosła pewno...~Zaśmiała się i odpowiedziała,
50   2, IV |       piosenkę do niej zaśpiewał. Ale pewno ona wtedy ani patrzała na
51   2, IV |         bronić go nie potrzebowała.~- Pewno! pewno! - twierdząco wstrząsając
52   2, IV |            nie potrzebowała.~- Pewno! pewno! - twierdząco wstrząsając
53   2, V  |        krewnych i znajomych, a zechce pewno, aby o weselu jego córki
54   2, V  |                    A skąd? Kto mówił? Pewno już Janek językiem nasiekł...
55   2, V  |           wielkie przeszkody stawiła. Pewno, że były tam ze strony krewnych
56   2, V  |               już bym wtenczas ściekł pewno. Samego siebie lękać się
57   2, V  |            się tyczy dziadunia, to on pewno do mnie należy... - prędko
58   2, V  |            Francuzi idą! Ociec mówi: "Pewno i Franuś nasz z nimi idzie".
59   2, V  |               głową kiwa i odpowiada "Pewno idzie! Może i do nas zajdzie!
60   2, V  |              nie trafił, bułkę, co ją pewno w kieszeni miał, z głodu
61   2, V  |            się od wstydu. No, co tam! Pewno aż cię korci, tak chcesz
62   2, V  |         wpadła. Gdzie ty przepadałaś? Pewno sama jedna jak mara nie
63   2, V  |         choćby takiemu, harbuza dała. Pewno myślisz, że o czymś ciekawym
64   2, V  |             sam gnój na pole wywozi i pewno od tego bardzo śmierdzi!"
65   2, V  |           doić, prać?... Zamęczę się, pewno zamęczę się, nie wytrzymam
66   2, V  |               jakąś miałam, ale wcale pewno nieosobliwą, a pracowałam
67   2, V  |              trzepała: "Zdarzy ci się pewno ktoś inny, stosowniejszy,
68   3, II |              jakim sposobem żąć może? Pewno nie rozumiesz i dlatego
69   3, II |              że wody w niej wiele, to pewno...~Witold, ze spuszczonymi
70   3, II |          dziesiątą część tego!~- Aha! pewno! - podchwycił Kirło - żeby
71   3, II |               skarżyła się dalej:~- A pewno! Głowa mię boli często!
72   3, II |             pan dobrodziej przypomina pewno sobie, że Giecołdówna jestem,
73   3, II |         powoli. O, ta nie potrafiłaby pewno rozkazywać narzeczonemu
74   3, II |             błysnął w bramie zagrody, pewno nikomu nad sobą przewodzić
75   3, II |           Antolka.~Po raz to pierwszy pewno na świecie słowicze trele
76   3, II |       dziewczynie może zaszkodzić. Ty pewno i z tym się nie zgadzasz?
77   3, II |          gotów... tak! ty to uczynisz pewno, gdy tylko ja oczy zamknę...
78   3, III|         utrzymywała, że pan Kazimierz pewno od Jadwiśki dostanie dudka
79   3, III|             doczekał! Wesele! wesele! Pewno, że wesele, i to córki,
80   3, III|               sąsiadami zostanie...~- Pewno! a jakże! To już i ja sam
81   3, III|               Bohatyrowicz.~- Już nam pewno potrzeba udania się do niego
82   3, III|             teraz nastąpi? - nie wie. Pewno przyjdzie gruncik sprzedać,
83   3, III|         ambicję i wiarę w siebie.~- A pewno! a jakże! a tak jest! ze
84   3, III|              niego iść nie zechcieli. Pewno! naturalnie! a jakże! Cudzemu,
85   3, IV |        towarzyszkę uspokoiła. Były to pewno śpiewy tych ludzi, którzy
86   3, IV |            zięć jego sam za lat kilka pewno jenerałem zostanie. Co się
87   3, IV |                żalem lub gniewem - to pewno, że cierpiał, a cierpiąc
88   3, IV |              Gdyby nie ty, od kolebki pewno owinięto by mię w watę zbytku
89   3, V  |               z nimi trochę, a potem, pewno już niedługo, oni dla mnie
90   3, V  |               na które pan dobrodziej pewno pozwolenia swego nie dasz!
91   3, V  |                 nie przywykłem... tam pewno nawet fortepianu postawić
92   3, V  |                tak mieszkać będziesz. Pewno, że tam wyżyć byś nie mógł.