Tom, Rozdzial

 1   1, I  |                chwilę szła milcząc.~- I cóż się stało potem? - zapytała
 2   1, I  |               zapytała młoda panna.~- A cóż? Daremnie ekonom, który
 3   1, I  |                ramionami wzruszyła.~- A cóż ja takiego zrobić i co przeciw
 4   1, II |              bardzo zęby zaostrzył. No, cóż mam robić? Widzę, że muszę
 5   1, II |                  z czułością szeptał:~- Cóż? czy lepiej trochę?... dusi
 6   1, II |              dobrze i jej także... Bo i cóż, panie dobrodzieju, na tej
 7   1, II |             modlitwy ręce złożyła.~- O, cóż to jest? - zawołała.~- Morfina -
 8   1, II |             procencie u pana Benedykta. Cóż to za posag... Wcale posagu
 9   1, II |           żartobliwym głosem zapytał:~- Cóż tam takiego było?~Kirło
10   1, II |                ładna, mała blondynka... Cóż więc?~- No... on i panna
11   1, II |                 to trudno... zresztą... cóż to szkodzi!~- O! - zawołała -
12   1, II |                     odparł stary - to i cóż?~- Teraz nie można - odrzekła -
13   1, III|             jest przy tym spokój...~- A cóż cię znowu tak bardzo niepokoić
14   1, III|             ludu serce młotem biło. Ale cóż? Ciemnota to jest, a ja
15   1, III|                 o chleb mi chodzi! Więc cóż? ty nawet bez perfum i tych
16   1, III|                 do wszelkiego ruchu. Po cóż by zadawać sobie miała jakąkolwiek
17   1, III|          otoczyć cię nie mogę, ale i po cóż ten zbytek? a niedostatku
18   1, III|                teraz to, czego nie mam. Cóż ja mam? Żyję w tym kącie
19   1, III|            kwiat zasadzony na piaskach. Cóż stąd, że nie doświadczam
20   1, III|           zniechęcenia dodała:~- Ale po cóż o tym mówić? Ty się nie
21   1, III|                 łudziłem się jeszcze... Cóż robić? Niech jeszcze i to...
22   1, III|                 na takiej nie znasz?... Cóż robić? Niech jeszcze i to...~
23   1, III|          uważniej list jego odczytywał. Cóż? życie! czego ono z ludźmi
24   1, III|              blisko brata. Zmienił się? Cóż? życie! Biedny on taki jak
25   1, IV |               swych malarskich laurach. Cóż byś, na przykład, odpowiedział
26   1, IV |             głos Darzeckiego zapytał:~- Cóż takiego? Czy miałeś, panie
27   1, IV |               mu w piwnych źrenicach.~- Cóż? Strach mnie do szpiku kości
28   1, IV |                   podjął Korczyński - a cóż? złupić chcą ze mnie pięćdziesiąt
29   1, IV |                 musi.~Zaśmiał się.~- Po cóż mówisz nieprawdę? - szepnął. -
30   1, V  |            szukała i dotknęła jej ręki. Cóż to było? Podobała mu się?
31   2, I  |             leniwy. W ojca się wrodził. Cóż robić jednak? Na pędzać
32   2, I  |               ukazywać się oczom gości. Cóż, kiedy w tym domku były
33   2, I  |          patrząc mu w twarz zapytała:~- Cóż? jakże? czy nie chorowałeś
34   2, I  |                 Przez chwilę myślała.~- Cóż to tak trudnego do odgadnięcia!
35   2, I  |            pozwalam i nawet proszę. Ale cóż ja temu winien jestem, że
36   2, I  |                 jeszcze wymówił.~- Więc cóż? Wy tam przecież na świecie
37   2, I  |              jak pensjonarka... Ah! ah! cóż to za boska rzecz taki rumieniec
38   2, I  |                    powtórzyła Kirłowa - cóż dalej?~- Dalej jest to właśnie,
39   2, I  |             Kirłowa zapytała:~- Więc po cóż jeździsz do Korczyna?~-
40   2, I  |                do wyrazu uwielbienia.~- Cóż robić? - rzekł -- kiedy
41   2, I  |                    nie podobna! bo i za cóż? poczciwy chłopak i syn
42   2, II |              powiedziała, wybuchnęła: - Cóż ty rozumiesz? tu najmniejszej
43   2, II |             powietrzu prawie groźnie.~- Cóż ty sobie myślisz, panienko?... -
44   2, II |                zaproponował podlotek.~- Cóż robić? zwiąż wstążką! -
45   2, II |             całą... ale połowę pewno... Cóż szwagier myśli? Srebra,
46   2, II |    najmniejszego talentu nie posiada.~- Cóż szwagier chce? - z niezwykłym
47   2, II |                Zygmusia już znudziła... Cóż szwagier chce? Natura artystyczna!
48   2, II |                ciebie... w tobie... no! cóż robić?... Niech jeszcze
49   2, II |                nich było do twarzy...~- Cóż to? czy konkurent jaki przyjeżdża? -
50   2, II |              skłaniać mogło.~- O, Boże! cóż to za szczęście musi być
51   2, II |              okna Justynę popatrzała.~- Cóż? - ozwała się - winszuję!
52   2, II |                lub kogokolwiek kochasz? Cóż stało się z tą, którą niegdyś
53   2, IV |        powszednich nawet prac ludzkich; cóż dopiero w obliczu wielkich,
54   2, V  |            coraz silniej połyskiwały.~- Cóż tam słychać?... ha? co ty
55   2, V  |                szeptem pytać zaczęła:~- Cóż tam z nim? jak on wygląda?
56   3, I  |              zaniechanymi zostały. Bo i cóż z nich wyniknęło? Po kilku
57   3, I  |               niestały nie jest... I za cóż miałby przestać panią kochać?
58   3, II |             niedbali i nieżyczliwi...~- Cóż dopiero, kiedy się ich pieprzem
59   3, II |                 W imię Ojca i Syna... a cóż ja jej złego zrobiłem? Znowu
60   3, II |               surowo brwi zmarszczył.~- Cóż? może za to, żem w twoją
61   3, II |            jeszcze krzyż trzeszczy. Ale cóż robić? Komu pilno, temu
62   3, II |               milczeniu zdradzającej.~- Cóż? - wymówił - czy nie uważasz
63   3, II |             ręki, wiele uczynić może... Cóż? zrobisz to dla mnie, Widziu?~
64   3, II |         wstydliwie na niego spojrzał.~- Cóż? zrobisz to, o co cię proszę? -
65   3, II |                że u boku mego staniesz, cóż nas to obchodzi, nas, którzy
66   3, III|         steranej twarzy, perswadował:~- Cóż robić? Trapić się nie należy,
67   3, III|         dziwiącym się odpowiadając:~- A cóż robić? moje panie! co robić?
68   3, III|             nędznemu lżej nie samemu, a cóż dopiero kiedy człowiek ma
69   3, III|             sumieniu nosić zbyt ciężko. Cóż mam nieszczęśliwy robić?
70   3, IV |                  krótko, zimno... Bo po cóż? Dziś znowu list od Dominika
71   3, IV |                było, on jeden pozostał. Cóż? Wszędzie to samo. Z trzech,
72   3, IV |              oczami błysnął.~- Na mnie, cóż? Czy kogo na drodze zrabowałem
73   3, IV |               syna podnosząc zapytał:~- Cóż? wstydzisz się teraz? a?~-
74   3, IV |               głowę nie mogła...~- Więc cóż? więc o co chodzi? więc
75   3, IV |             czekać. W ziemię patrzał.~- Cóż - odezwał się - cóż dalej?
76   3, IV |          patrzał.~- Cóż - odezwał się - cóż dalej? Mów... sędzio! słucham!
77   3, IV |                zawołał. - Młody jestem! cóż stąd? Nam, dzieciom czarnej
78   3, IV |                piersiach! Młody jestem! cóż stąd? Kiedy już z życia
79   3, IV |                rozkładał i zapytywał:~- Cóż było robić? co było robić?
80   3, IV |        wdzięczną panu pozostanę.~- A za cóż ta wdzięczność? - zdumiał
81   3, V  |               to dobrze; jeżeli nie, to cóż robić? Ale ja oszukiwać
82   3, V  |               wszystkim uprzedziła...~- Cóż? burzliwa przeszłość? zmarnowany
83   3, V  |              oczami na nią patrzał.~- A cóż to za diabeł? - zapytał. -
84   3, V  | wpółzniecierpliwionym tonem zapytała:~- Cóż, Justynko?~Co zdarzało się
85   3, V  |         zakręcał, aż z kolei zapytał:~- Cóż, Justynko? mówże!~Justyna
86   3, V  |               tak! za chłopa...~O Boże! cóż to za tajemniczość! jakie
87   3, V  |                mu oczy; ręką machnął.~- Cóż, Justynko? - odezwał się -
88   3, V  |              wnet usunęła, pochwycił.~- Cóż więcej? - zapytała chłodno.~-
89   3, V  |                  jak to powiedzieć...~- Cóż? może i ty zaręczyłaś się
90   3, V  |           twierdziła:~- A niepotrzebna! Cóż? dzieci podorastały... twojej
91   3, V  |       pracujących było! Niepotrzebna! A cóż ja bym był począł, gdybym
92   3, V  |             pójdę... Wieczny śmiech! po cóż ja mam stąd iść, jeżeli