Tom, Rozdzial

 1   1, I  |           miałam nadzieję, że ten człowiek dziś już do nas nie przyjedzie,
 2   1, II |     pożądanym nie jest, chociażby człowiek... kiedy indziej sobie na
 3   1, II |          tylko o grunt, na którym człowiek pracuje, i o... skutki. ,
 4   1, II |      czynił staruszek.~Nieznajomy człowiek, czyli Różyc, ze zdumieniem
 5   1, II |        Pamiętam, wcale przyzwoity człowiek i podobno nie bez talentu...
 6   1, II |          łódź przybiła do brzegu, człowiek ów wyskoczywszy na przeciwległe
 7   1, III|              Uf! te żniwa! nim je człowiek przebędzie, sto upałów go
 8   1, III|        prawowanie się z chłopami! Człowiek przecież nie urodził się
 9   1, III|              Ba! byłże to ten sam człowiek, co przed dziesięciu laty?
10   1, III|          nimi nie mogło.~Dlaczego człowiek ten stał się takim, jakim
11   1, III|     umiecie dawać sobie rady. Czy człowiek grzybem jest, aby do jednego
12   1, III|           Ale na szerokim świecie człowiek poniewoli wiele nauczy się
13   1, III|    niczego istotnie nie prowadzi? Człowiek rdzewieje tylko, duszę w
14   1, IV |          odchodzić będą. Mąż jej, człowiek wysoki, sztywny siwiejący,
15   1, IV |           nic więcej! Jak się ich człowiek na noc naczyta, to potem
16   1, V  |        jej ciała i ducha... Teraz człowiek ten chce znowu w tej pustce
17   1, V  |            szedł wysoki i zgrabny człowiek, w białym płóciennym surducie,
18   1, V  |    Najgorsza to jest rzecz, kiedy człowiek nic nie robi, a tylko o
19   1, V  |      kopicę na dziedzińcu składał człowiek dość wysoki, bosy, w ciemnej,
20   1, V  |    monotonnym głosem odpowiedział człowiek grabiący skoszoną trawę. ~-
21   1, V  |         Wszystko równo. Czego się człowiek za młodu nauczy, to i na
22   1, V  |           świroń i zepsuciu ulec. Człowiek w baraniej czapce głowę
23   1, V  |         przerażeniem przygarbiony człowiek cofnął się ku domowi.~-
24   1, V  |               Bosy i przygarbiony człowiek otulał się swą kapotą, głową
25   1, V  |       inaczej nie może być, kiedy człowiek żąda nie tylko nasycenia
26   1, V  |    znikomość. Nie na takie roboty człowiek patrzył, a wniwecz poszły;
27   1, V  |         stanął w tej chwili młody człowiek w ubraniu żurnal mód przypominającym,
28   1, V  |           kilku wschodów.~- Żaden człowiek sił swoich nie zna, dopóki
29   1, V  |     roboty nie stało?... Alżunia!~Człowiek, który przed chwilą głowę
30   1, VI |   książkach nie drukował... Jeden człowiek opowiadał ją drugiemu i
31   1, VI |           to jest pewne, że żaden człowiek siły swojej nie zna, nim
32   1, VI |            czekali. Po chwili też człowiek na kamieniu siedzący ozwał
33   2, I  |     myśliwskim ubraniu. Młody ten człowiek miał na plecach fuzję i
34   2, I  |            Czy ten wysoki i chudy człowiek w wytwornym ubraniu, z ufryzowanymi
35   2, I  |          nie zrobił i że to dobry człowiek, poczciwy...~- Więc dlaczegóż? -
36   2, I  |          Mój drogi kuzynie, każdy człowiek ma swoje wady, wiesz o tym
37   2, II |           tak, chociaż-by z ujmą. Człowiek cywilizowany nie może doświadczyć
38   2, II |         panie Benedykcie... Gdyby człowiek mógł zawsze być panem okoliczności;
39   2, II |         naturę, samą naszą duszę. Człowiek ucywilizowany rozkochany
40   2, II |          zajęciu, które ten młody człowiek dla siebie znalazł, a które
41   2, II |  wielostronnie utalentowany młody człowiek... genialny, tak, powiedzieć
42   2, II |           go przeprowadzić?~Młody człowiek, który plecami do salonu
43   2, II |           postępujesz, że jest to człowiek, którego ja łaski potrzebuję?
44   2, II |       namiętny i głośny, że młody człowiek umilkł.~- Milcz! milcz!
45   2, III|         Jak kobiet w domu nie ma, człowiek bez rąk prawie! Ale ja sobie
46   2, III|         zubożeje, kiedy mu biedny człowiek jaką tam garść zboża zeżnie
47   2, III|           jada?~- Kiedy ja biedny człowiek jestem, sierota bezżenny,
48   2, IV |       Państwo myślą - zaczął - że człowiek w prostym stanie będący
49   2, IV |        lej skomlił. Ten pleczysty człowiek, z wielką, czerwoną twarzą
50   2, IV |       ludzkim był uśmiech, którym człowiek ten witał nadpływających.
51   2, IV |           też takim głosem, jakim człowiek w progu świątyni przemawia. -
52   2, IV |      kilka razy takim głosem, jak człowiek w momencie konania będący,
53   2, IV |    gospodarstwa nie Bóg wie jaka; człowiek się nią nadwerężyć nie może.
54   2, V  |     patrzała. Więc był to ten sam człowiek, któremu na piaszczystym
55   2, V  |      żołnierzem musi być. Mały ja człowiek jestem, ale na wielkie rzeczy
56   2, V  | tęskliwość i boleść czułem, Gdyby człowiek mógł łzami do grobu ściec,
57   2, V  |    powiada: "Może to nie daj Boże człowiek zmarznięty!" Wszyscy my
58   2, V  |       ziemię nie popadli. "Toż to człowiek!" - krzyknął do nas ociec.
59   2, V  |           na sobie ten zmarznięty człowiek miał cały w dziurach, a
60   2, V  |       życie słodziły, i za to, że człowiek, zanim jeszcze postarzał,
61   2, V  | przebiegała ku rzece dążąc; stary człowiek w grubej kapocie, z promienistym
62   3, I  |           najśmielszym. Tym razem człowiek świeżo w okolice te przybyły,
63   3, I  |          wiadomość, że malował go człowiek majętny, z bytem niezależnym
64   3, I  |          czciła ich jak świętych; człowiek bez miłości, choćby małych,
65   3, I  |      opasłym wołem, stać się może człowiek wszelkich wrażeń pozbawiony?~ ~
66   3, II |           niż zwykle twarzą młody człowiek wszedł do sali jadalnej
67   3, II |          powiem prawdę, świństwo. Człowiek, który na świecie jedząc
68   3, II |         Patrzcie! - sarknął młody człowiek - od ziemi ledwie odrosła,
69   3, II |      romansowa! Wszystko równo co człowiek wdzieje na siebie, to wdzieje...
70   3, II |           dobry lepszy niżeli zły człowiek!~Łagodnego wyżła gładził
71   3, II |       zwykle głosem wymówił młody człowiek z krzesła powoli wstając
72   3, II |        Nie podnosząc powiek młody człowiek odpowiedział:~- Pozwól mi,
73   3, II |          Witolda, z których młody człowiek czerpał tematy do opowiadania
74   3, II |       wpływ wielki, i przy tym to człowiek próżny, który za jeden niski
75   3, III|       dziw, że opóźniał się: taki człowiek! bogaty, przystojny i z
76   3, III|        może nie przybyć i wówczas człowiek kładzie się do mogiły samym
77   3, III|       samemu, a cóż dopiero kiedy człowiek ma czym podzielić się z
78   3, III|          Strzałkowski, ów poważny człowiek w samodziałowej siermiędze
79   3, III|       Jednego on z nami rzemiosła człowiek i tyle tylko, że u niego
80   3, IV |        salonie przechadzający się człowiek przy dolatujących z dołu
81   3, IV |          zgrabny, wysmukły, młody człowiek. Znowu on! tylko dorosły
82   3, IV |       rozgrzany i zmęczony?~Młody człowiek nie odpowiadając naprzód
83   3, IV |        mówiąc o nich wyglądał jak człowiek w niebo zbawienia zapatrzony,
84   3, IV |          w sobie, słabnie, gaśnie człowiek ciężko i nieustannie smutny...~
85   3, IV |      osiadającej na nim rdzy, ale człowiek łzami zrazu oblewa każdą
86   3, IV |          żywej duszy, przed którą człowiek mógłby śmiało, ufnie, wszystko,
87   3, IV |  wdzięczność? - zdumiał się młody człowiek.~- A za to - odpowiedziała -
88   3, IV |          a łganiem gorzej jeszcze człowiek plamę swoją uczerni, że
89   3, IV |          że nie słyszał ich nawet człowiek, który w grubej kapocie
90   3, V  |       Złote serce i bardzo biedny człowiek... choć bogaty!~Wilgotne