Tom, Rozdzial

 1   1, I  |         nie co innego! Cholera, i koniec! Wielka taka, że głową nieba
 2   1, I  |         aż krzyknęła prawie: ~- A koniec tej pieśni znasz? Naturalnie,
 3   1, I  |          w tym grobie!~- Ot, jaki koniec! - powtórzyła i wnet szerszymi
 4   1, II |           ciągle w twarz gościa i koniec wąsa do ust włożywszy przygryzać
 5   1, II |          kilka razy brzęknęła, na koniec, dalej już, w głębi domu,
 6   1, III|            Na wszelki wypadek!~Na koniec w te starania byłego ucznia
 7   1, III|     pochylał. Coś go dręczyło, bo koniec długiego wąsa do ust. wkładał
 8   1, III|  kilkakrotnym wołaniu usłyszał na koniec ożywający się w głębi cienistej
 9   1, III|      rzekła pani Emilia.~- Ale na koniec - zawołał mąż - czegóż chcesz?
10   1, III|        ten nasz kawał ziemi, a na koniec i o swój honor? bo przecież
11   1, III|            słabe zdrowie moje. Na koniec zdobyłam się na rezygnację.
12   1, III|          nie przerywał, słuchał i koniec wąsa przygryzał, a gdy umilkła,
13   1, IV |           dla żartu i śmiechu. Na koniec, w nieładzie już, posypała
14   1, IV |        dręczyło i jakby zamierzał koniec położyć sytuacji dla niego
15   1, IV |         rozmowie z żoną, którą na koniec obok matki swej umieścił,
16   1, IV |        zdziwienie nad tyn1, że na koniec spotkać ją mogła, ją, która
17   1, IV |           rumieńcem wysilenia. Na koniec, z krótkim, nerwowym śmiechem,
18   1, V  |       przed siebie patrzał, aż na koniec chylące się przed nim czoło
19   1, V  |  wychowaniem świetnym, jakiejś na koniec muzy, która by niewątpliwemu
20   1, V  |       utopić albo zastrzelić?" Na koniec zażądał rozmówić się o tej
21   1, V  |        zawahał się, chrząknął, na koniec, bojąc się znać zbyt głośno
22   1, V  |      czegoś i powściągnął się, na koniec, nie mogąc znać powstrzymać
23   1, V  |         wieku korzystając; jak na koniec, kiedy już dźwignął się
24   1, VI |          wąsami, pokrzykiwał:~- I koniec, i kwita! wygon powinien
25   1, VI |    powszechności naszej należeć i koniec, i kwita!~- Od Adama i Ewy
26   1, VI |           raptem zobaczyli jakoby koniec puszczy. Drzewa rzedniały
27   2, I  |          oczu jego był smutny. Na koniec, uwolniony z więzów chłopiec,
28   2, I  |      ludzi nieprzyzwyczajenie, na koniec i może najbardziej wieczne
29   2, I  |   nieodparte pytanie: po co?~- Na koniec i najbardziej - z żywością
30   2, I  |         kilka słów z kupcami i na koniec do bawialnego pokoju weszła
31   2, I  |     słuszność - odrzekł.~- Ale na koniec - Ż coraz większą irytacją
32   2, I  |      urokach życia...~- Ale jakiż koniec? - uparcie zapytywała kobieta.~-
33   2, II |       zawzięcie przygryzał, aż na koniec z cicha wymówił:~- Może
34   2, II |         naj-świet-niej-sze-go. Na koniec, znasz dobrze, kochany szwagrze,
35   2, II |       występowały krople potu. Na koniec, Darzecki u jednej z kanap
36   2, II |        się o wypłacenie długu; na koniec, obejście się Darzeckiego,
37   2, II |         przemówić nie mógł, aż na koniec zdławionym głosem rzucił:~-
38   2, II |           środek rzeki wypłynąć i koniec wędy w błękitach utopiwszy
39   2, II |       rzędu odegraną kompozycję i koniec smyczka do błogo uśmiechniętych
40   2, II |           krótkie pauzy. Kiedy na koniec wstała od toalety i na spotkanie
41   2, III|       głosem swym przemówiła:~- A koniec taki, że pani Starzyńska
42   2, III|          zawołała Elżusia.~- Taki koniec, że bez jegomościa obeszło
43   2, III|       uderzały o siebie. - A taki koniec, że ten Ładyś; złodziej,
44   2, III|  przyprowadziłem, zaznajomiłem, i koniec, i basta! A gdzież to panna
45   2, IV |          z dala dotknęły; może na koniec z tego, że była bardzo dumną.
46   2, IV |          brakowało jej odwagi. Na koniec i zdolnościom swym nie ufała
47   2, IV |      byłby wszystko porzucił i na koniec świata skoczył po wodę gojącą
48   2, V  |        żółte masło na spodku, na. koniec, przez zaczerwienioną od
49   2, V  |      wielkiego Ludwika ! Kiedy na koniec wzrok podniosłam, zobaczyłam
50   2, V  |             bez serca... egoista!~Koniec wąsa do ust włożył, szklanym
51   2, V  |       domów, potem z dalszych, na koniec, zaledwie dosłyszalne, z
52   3, I  |           go lub nie rozumieć. Na koniec dnia pewnego do tego samego
53   3, I  | despotycznym i wzgardliwym; że na koniec, jako jedyny środek nadania
54   3, I  |       dnie jej serca. Przyszła na koniec chwila, w której przyjaciele
55   3, I  |        się na łąkę. Może, może na koniec przyszła chwila rozpoczęcia
56   3, I  |        ozdobiony... Przewiduje na koniec jedną z najprzykrzejszych
57   3, I  |      rozstawione i rozrzucone; na koniec, w jednym z rogów pokoju
58   3, I  |     zajrzała i cofnęła się, aż na koniec, równie cicho jak przedtem
59   3, I  |      przyklękła.~- Przemówiłeś na koniec! Widzisz, ja pierwsza, ja,
60   3, I  |           chciał i nie chciał, na koniec odjechał i zdawało się,
61   3, II |       kroić, przymierzać, łatać i koniec do końca tak ciągnąć, aby
62   3, II |    gwizdać...~Słowa te wymówiwszy koniec wąsa do ust włożył i z pochylonym
63   3, II |        Ale i na tym wszystkim nie koniec. Elżusia zachichotała znowu,
64   3, II |          wiernie jej wtórował. Na koniec, elegant okolicy wynurzył
65   3, II |     stworzył, tego nie umorzył, i koniec, i kwita! - wąsa w górę
66   3, II |            cichszą ją czyniąc. Na koniec, znowu Leoni pierożki z
67   3, II |         szum w uszach...~Kiedy na koniec dokładnie słowa syna wyrozumiała,
68   3, II |     zimniejszą i sztywniejszą. Na koniec cicho, ale stanowczo przemówiła:~-
69   3, III|        bohatyrowickich zagród. Na koniec kilkanaście nie wyprzężonych
70   3, III|         otworzył i zamknął, aż na koniec czupryną jak grzywą wstrząsnąwszy
71   3, III|       przez dobry kwadrans, aż na koniec wszystko razem gruchnęło,
72   3, III|       mnie ziemia pochłonęła, nim koniec tego wesela nastąpi, daj
73   3, III|       która godzina patrzał, i na koniec nogę w błyszczącym bucie
74   3, III|       przecząco głową trzęsła, na koniec znowu ścisnąwszy się z braćmi
75   3, III|          z niejaką trudnością. Na koniec dobrało się ich dwanaście,
76   3, III|     Prosimy! pokornie prosimy!~Na koniec z przywoływanym w ogrodzie
77   3, III|         jak krowy ich doił, aż na koniec terminu uchybił, apelacji
78   3, III|       wszystko przepadło. Ale nie koniec na tym; trzeba im jeszcze
79   3, III|         się, wszystko porzucą, na koniec świata pójdą chleba szukać,
80   3, IV |          prawie upajała. Kiedy na koniec wstał z fotelu i przy dogasającej
81   3, IV |        śpiesząc się bardzo, aż na koniec z jednym zwojem nie dobielonego
82   3, IV |           zachowywanymi. A gdy na koniec pierwszy drużbant mocą ukłonów
83   3, IV | wzywających go głosów. Wszyscy na koniec na bryczkach i wozach siedzieli,
84   3, IV |   Śpiewnie, figlarnie echo aż pod koniec firmamentu poniosło nutę:~-
85   3, V  |       przez salon przechodził.~Na koniec podjechała pod ganek bryczka,
86   3, V  |           po obecnych wodziła. Na koniec Benedykt ręką machnął.~-
87   3, V  |       rozlegały się po pokoju. Na koniec skończył, ustami cmoknął
88   3, V  |        skończył, ustami cmoknął i koniec smyczka całując uśmiechnął
89   3, V  |    milcząc na siebie patrzyli. Na koniec, Benedykt kładąc dłońí na